Κυριακή, 31 Μαΐου 2015

Σαχινίδης: «Οι μεταρρυθμίσεις είναι η απάντηση στην κρίση»

«Η χώρα οδηγήθηκε στην κρίση, γιατί οι θεσμοί δεν λειτουργούσαν σωστά και το παραγωγικό πρότυπο ήταν αναποτελεσματικό» τόνισε μεταξύ άλλων ο Φίλιππος Σαχινίδης σε εκδήλωση στη Θεσσαλονίκη από την «Πρωτοβουλία Πολιτών για την Ελληνική Σοσιαλδημοκρατία» με θέμα: «Οι μεταρρυθμίσεις είναι η απάντηση στην κρίση-Οικονομία-Κράτος-Ασφαλιστικό Σύστημα». Όπως επισήμανε «η χώρα πρέπει να θέσει ως προτεραιότητα, όχι μόνο την επιστροφή σε θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης ώστε να δημιουργηθούν θέσεις εργασίας και να αυξηθούν τα εισοδήματα και επομένως οι πόροι του συστήματος, αλλά πρέπει να επικεντρωθεί στην αναδιάρθρωση του παραγωγικού προτύπου».

Ολόκληρο το κείμενο της ομιλίας:

Έχουν περάσει επτά χρόνια μετά την εκδήλωση της μεγαλύτερης μεταπολεμικής κρίσης του καπιταλισμού και οι περισσότερες οικονομίες διεθνώς και ειδικότερα στην Ευρώπη έχουν αποκαταστήσει σε σημαντικό βαθμό τις απώλειες που προκάλεσε στα εισοδήματα και την απασχόληση.
Πέρα από τις υπαρκτές εθνικές δυσκαμψίες, η αδυναμία της Ευρώπης να αντιμετωπίσει έγκαιρα και αποτελεσματικά την κρίση και να διευκολύνει την υλοποίηση των αναγκαίων διαρθρωτικών αλλαγών στις χώρες που βρέθηκαν στον επίκεντρό της, είχε – μεταξύ άλλων – ως αποτέλεσμα, οι χώρες αυτές να έχουν διαφορετική πορεία κατά τη διάρκεια του προγράμματος αλλά και μετά από αυτό.
Από τις τέσσερις χώρες που μπήκαν σε πρόγραμμα, σήμερα οι δύο Ιρλανδία και Πορτογαλία είναι εκτός προγράμματος και η Κύπρος δανείζεται από τις αγορές.

Η Ελλάδα κατάφερε σε δύσκολες συνθήκες να αντιμετωπίσει το πρόβλημα των δίδυμων ελλειμμάτων και της έλλειψης αξιοπιστίας από τα πλαστά στατιστικά στοιχεία για το έλλειμμα όπως βεβαιώνει η Έκθεση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου που της στέρησε την πρόσβαση στις αγορές και την προσφυγή στους θεσμικούς πιστωτές.

Με μεγάλες όμως οικονομικές και κοινωνικές συνέπειες, αφού το ΑΕΠ σε μια επταετία –η ύφεση ξεκίνησε το 2008 δυο χρόνια πριν την υπογραφή της δανειακής σύμβασης- μειώθηκε κατά 25% περίπου και η ανεργία έφτασε το 27%.

Η διαπίστωση αυτή μας φέρνει αντιμέτωπους με το ερώτημα, γιατί στην Ελλάδα αν και έγιναν προσπάθειες προσαρμογής εντούτοις η έξοδος από την κρίση καθυστερεί;
Η χώρα μέχρι την κρίση δεν είχε θεσμούς που να διευκολύνουν την ανάληψη πρωτοβουλιών για την έγκαιρη εισαγωγή αναγκαίων διαρθρωτικών αλλαγών.

Έτσι, παρά το γεγονός της διεύρυνσης των δίδυμων ελλειμμάτων μετά την ένταξη στην ΟΝΕ δεν υπήρξαν διορθωτικές παρεμβάσεις ούτε μετά το 2007 όταν η κατάσταση ήταν εκτός ελέγχου.
Αλλά και μετά την εκδήλωση της κρίσης καταγράφηκε ανάλογη αδυναμία κατανόησης των αιτιών που μας οδήγησαν στην κρίση και ως προς τις διαθέσιμες επιλογές, -υπενθυμίζω Ζάππεια 1,2,3 ή επικλήσεις σε παραδείγματα χωρών της Λατινικής Αμερικής ως πρότυπα για τις επιλογές της Ελλάδας, κατάργηση των μνημονίων με ένα άρθρο, προγράμματα Θεσσαλονίκης- ώστε να προχωρήσει η χώρα κατά προτεραιότητα σε αυτές που θα περιόριζαν το κόστος της προσαρμογής και θα επιτάχυναν την έξοδο από την κρίση.

Η χώρα οδηγήθηκε στην κρίση, γιατί οι θεσμοί δεν λειτουργούσαν σωστά και το παραγωγικό πρότυπο ήταν αναποτελεσματικό.
Στο διάστημα που μεσολάβησε από το ξέσπασμα της κρίσης, αντιμετωπίστηκαν αποτελεσματικά αυτά τα προβλήματα, ώστε να ξεφύγουμε από αυτήν χωρίς τον κίνδυνο να επαναληφθεί σύντομα μια νέα κρίση;
Η απάντηση είναι αρνητική.

Εκτιμώ, ότι το μεγαλύτερο μέρος των αναγκαίων αλλαγών, ιδιαίτερα στους θεσμούς, είναι ακόμη μπροστά μας.
Σε μεγάλο βαθμό οι θεσμοί εξακολουθούν να λειτουργούν όπως πριν από την κρίση αν όχι χειρότερα.
Σε πολλές περιπτώσεις, προοδευτικές μεταρρυθμίσεις αποδομήθηκαν από αντιμεταρρυθμιστικές πρωτοβουλίες, βαθύτατα συντηρητικής αν όχι συντεχνιακής αντίληψης, όπως πχ Διαύγεια, παιδεία, τόσο από την Κυβέρνηση Σαμαρά όσο και από την Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ.

Η αδυναμία επίτευξης ευρύτερων πολιτικών συναινέσεων στέρησε τη χώρα από έγκαιρη υλοποίηση των αναγκαίων αλλαγών καθιστώντας το κοινωνικό κόστος πολλών μεταρρυθμίσεων μεγάλο και οδηγώντας σε πολλές περιπτώσεις στη διαμόρφωση της άποψης ότι οι μεταρρυθμίσεις λειτουργούν σε βάρος της κοινωνικής πλειοψηφίας.

Με λίγα λόγια δεν αντιμετωπίζονται από τους πολίτες ως προοδευτικές.
Η σημερινή εκδήλωση μας παρέχει την ευκαιρία να μιλήσουμε για το ρόλο των μεταρρυθμίσεων στην προσπάθεια να βγούμε από την κρίση με ειδική αναφορά στο ασφαλιστικό. Ένα από τα κρισιμότερα ζητήματα της ελληνικής κοινωνίας, το οποίο βρέθηκε τα τελευταία χρόνια και παραμένει στο επίκεντρο πολιτικών αντιπαραθέσεων.

Για να αποσυνδέσω τη συζήτηση από τις τρέχουσες διαπραγματεύσεις με τους δανειστές θα επικεντρωθώ σε μια παρουσίαση των χαρακτηριστικών του ασφαλιστικού συστήματος για να γίνει κατανοητό ποια ήταν τα χαρακτηριστικά του μέχρι το 2009 και πως συγκρινόταν με τα αντίστοιχα ευρωπαϊκά. Που θα βρισκόμασταν σε 10 χρόνια χωρίς τις αλλαγές που έγιναν.
Τέλος, που βρισκόμαστε σήμερα και που θα βρισκόμαστε μετά από 10 περίπου χρόνια με βάση και τις τελευταίες μελέτες της Ε.Ε. πάντα σε σύγκριση και με τις επιδόσεις των άλλων ευρωπαϊκών χωρών.
Θεωρώ ότι η επισκόπηση αυτή είναι αναγκαία γιατί στη δημόσια συζήτηση έχει κυριαρχήσει η άποψη ότι το συνταξιοδοτικό σύστημα δεν είχε κανένα πρόβλημα πριν ξεσπάσει η κρίση και επομένως οι όποιες προσαρμογές έγιναν είχαν λανθασμένη αφετηρία και στόχευαν αποκλειστικά σε δημοσιονομικά οφέλη με καθαρά ιδεοληπτικά κριτήρια.

Με βάση τα δεδομένα που βρήκαμε τον Οκτώβριο του 2009, το ασφαλιστικό σύστημα χρειαζόταν πάνω από 15 δις το χρόνο ενίσχυση από τον κρατικό προϋπολογισμό για να καταβάλει τρέχουσες συντάξεις.
Όλες οι μελέτες που είχαν συνταθεί μέχρι τότε έδειχναν, ότι αν δεν γινόταν παρέμβαση, σε μια δεκαετία οι δαπάνες για το ασφαλιστικό θα έφταναν στο 24% του ΑΕΠ, δηλαδή 10 ποσοστιαίες μονάδες πάνω από το μέσο ευρωπαϊκό όρο.

Αντίθετα, λόγω της ραγδαίας γήρανσης του πληθυσμού, οι προβλεπόμενες εισφορές δεν θα ξεπερνούσαν το 10% του ΑΕΠ.
Αυτή η διαφορά εισροών – εκροών στο σύστημα θα οδηγούσε σε κατάρρευση του ασφαλιστικού συστήματος. Τα ταμεία δεν θα μπορούσαν να πληρώσουν συντάξεις ή ο Προϋπολογισμός δεν θα μπορούσε να υπηρετήσει άλλες λειτουργίες του κράτους αν κατέληγε να δίνει το 15% του ΑΕΠ για τη στήριξη του ασφαλιστικού.

Με βάση τα προαναφερθέντα το ερώτημα που τίθεται είναι: τις κόκκινες γραμμές για το μέγεθος της μεταφοράς βαρών μεταξύ των γενεών ποιος τις θέσει και με ποια κριτήρια;
Γιατί όταν μια γενεά μεταφέρει υπέρμετρα βάρη στην επόμενη γενεά, και με αυτό εννοώ βάρη που δεν δικαιολογούνται από την αρχή της διαγενεαλογικής αλληλεγγύης, πόσο «προοδευτική», πόσο «αριστερή» μπορεί να χαρακτηριστεί αυτή η πολιτική;

Δεν θέτω το ερώτημα σε όρους ηθικής, αν δηλαδή είναι υπεύθυνη η στάση μιας γενεάς απέναντι στις επόμενες γενεές.
Ρωτώ, αν είναι “αριστερή” ή «προοδευτική» προσέγγιση να παίρνουν οι σημερινές γενιές συνταξιούχων χρήματα από τον κοινό ασφαλιστικό κουμπαρά που έχουν με τα παιδιά τους;
Γιατί το ασφαλιστικό μας σύστημα δεν είναι κεφαλαιοποιητικό, ώστε ο κάθε ασφαλισμένος να έχει το δικό του κουμπαρά και να προσδοκά στο τέλος του εργάσιμου βίου του να εισπράξει τις εισφορές που κατέβαλε.

Οι συντάξεις σήμερα στηρίζονται στις εισφορές αυτών που εργάζονται σήμερα.
Αν, λοιπόν, αυτές είναι δυσανάλογες σε σχέση με τις εισφορές ή ανατραπεί η ισορροπία ανάμεσα σε αυτούς που εργάζονται και εισφέρουν και σε αυτούς που είναι συνταξιούχοι, τότε το σύστημα καταρρέει και καμία σύνταξη δεν είναι εγγυημένη.
Είναι ενδεικτικό, ότι όταν μπήκαμε στην ΟΝΕ, η στήριξη του προϋπολογισμού στο ασφαλιστικό σε ετήσια βάση ήταν της τάξης των 3,4 δις περίπου.
Το 2009 είχε φτάσει στα 14,5 δις.

Αν είχαμε σταθεροποιήσει τη συνεισφορά του προϋπολογισμού στο επίπεδο του 2001, η χώρα θα είχε τουλάχιστον 75 δις λιγότερο χρέος από αυτό που είχε το 2009.
Με λίγα λόγια, 1 στα 4 ευρώ περίπου που χρωστούσε η χώρα το 2009 οφείλονταν στο γεγονός, ότι τη δεκαετία του 2000 και νωρίτερα κανείς δεν προνόησε να ανακόψει αυτή την ανησυχητική πορεία αύξησης της χρηματοδότησης των ταμείων από τον προϋπολογισμό.

Γιατί οι προηγούμενες γενιές και τα κόμματα έκλειναν πονηρά το μάτι στους συνταξιούχους, λέγοντας τους ότι δεν θα κάνουμε καμία παρέμβαση.
Το αποτέλεσμα της αδράνειας μας, ήταν να φτάσουμε στο σημείο να γίνουν βίαιες παρεμβάσεις το 2010 και μετά, για να μπορεί το σύστημα να πληρώνει αυτές τις μειωμένες συντάξεις.
Αλλά και μέσα στην κρίση, το 2012, τα κόμματα δεν άλλαξαν στάση ως προς το ζήτημα αυτό.

Έτσι, η ΝΔ παραλίγο να οδηγήσει σε απώλεια του δεύτερου προγράμματος εξαιτίας της στάσης της και της εμμονής της να μην γίνουν περικοπές στις επικουρικές συντάξεις. Στάση, που άλλαξε αμέσως μετά τις εκλογές του 2012 και προχώρησε σε περικοπή των επικουρικών συντάξεων.
Ανάλογη στάση τηρούσε και τηρεί και ο ΣΥΡΙΖΑ που υπερασπίζεται την άποψη για επιστροφή στο ασφαλιστικό σύστημα όπως αυτό λειτουργούσε μέχρι το 2009.

Ένα συνταξιοδοτικό σύστημα που ήταν άδικο, αφού το δικαίωμα στη σύνταξη δεν το καθόριζαν διαφανείς και ενιαίοι κανόνες για όλους τους εργαζόμενους, αλλά αδιαφανείς κανόνες, αποτέλεσμα συναλλαγών μεταξύ κομμάτων και εργαζομένων στο πλαίσιο των πελατειακών σχέσεων.
Άλλα τα δικαιώματα των συνταξιούχων του ΙΚΑ και άλλα τα δικαιώματα των συνταξιούχων της ΔΕΗ και του ΟΤΕ η του ΟΓΑ.
Άλλη η κατά συνταξιούχο ενίσχυση από τον προϋπολογισμό στο ΙΚΑ και άλλη στον συνταξιούχο των άλλων Ταμείων.
Δεν ήταν όμως μόνο άδικο το σύστημα, ήταν και σαθρό, αφού δεν υπήρχαν έλεγχοι για να αξιολογηθεί η αποτελεσματικότητά του.

Όσοι λοιπόν υποστηρίζουν επιστροφή στην κανονικότητα του 2009 υποστηρίζουν και την επιστροφή στην συνταξιοδοτική ανισότητα και την αδιαφάνεια του συστήματος;
Σύμφωνα με έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και της Επιτροπής Οικονομικής Πολιτικής για τη Γήρανση στα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οι μεταρρυθμίσεις στο ελληνικό ασφαλιστικό σύστημα που έχουν εφαρμοστεί κατά την τελευταία πενταετία θα οδηγήσουν μακροπρόθεσμα σε μια μείωση των συνταξιοδοτικών δαπανών ως ποσοστό του ΑΕΠ κατά περίπου 2 ποσοστιαίες μονάδες.
Oι συνταξιοδοτικές δαπάνες έφτασαν το 2013 στο 16,2% του ΑΕΠ, το μεγαλύτερο ποσοστό μεταξύ των 28 κρατών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Οι παρεμβάσεις που έχουν γίνει στο ελληνικό ασφαλιστικό σύστημα από τον Ιούλιο του 2010 έως σήμερα, οι οποίες αφορούν τόσο το ύψος των συντάξεων όσο και τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης, αναμένεται να οδηγήσουν σε μια μείωση των συνταξιοδοτικών δαπανών στο 14,1% του ΑΕΠ το 2040.
Παρά τη σημαντική μείωση των συνταξιοδοτικών δαπανών ως % του ΑΕΠ που προβλέπεται, οι δαπάνες για τις συντάξεις στην Ελλάδα αναμένεται να παραμείνουν σε υψηλά επίπεδα σε σχέση με τον ευρωπαϊκό μ.ο..

Οι ελληνικές συνταξιοδοτικές δαπάνες εκτιμώνται στο 14,1% του ΑΕΠ για το 2040 έναντι 11,7% του ΑΕΠ για την ΕΕ-28 και στο 14,3% το 2060 έναντι 11,2% του ΑΕΠ για την ΕΕ-28.
Η έκθεση επισημαίνει ότι η Ελλάδα συγκαταλέγεται μεταξύ των χωρών που αναμένεται να σημειώσει σημαντική πτώση του πληθυσμού της κατά περίπου 23% μέχρι το 2060.
Για το σύνολο της ΕΕ-28 προβλέπεται αύξηση κατά περίπου 3,0% και για την Ευρωζώνη αύξηση κατά 2,0% για τον ίδιο χρονικό ορίζοντα.
Ταυτόχρονα, προβλέπεται σημαντική αύξηση του προσδόκιμου ζωής στην Ελλάδα. Οι ηλικιωμένοι άνω των 65 ετών εκτιμάται ότι θα αυξηθούν από το 20% περίπου του συνολικού πληθυσμού της χώρας το 2013 στο 30% το 2040 και στο 33% το 2060.

Τίθεται το ερώτημα, αν το σύστημα έχει βραχυχρόνια προβλήματα;
Η απάντηση είναι, ναι έχει.
Που οφείλονται, σε συγκυριακούς παράγοντες.
Η ανεργία είναι της τάξης του 1,3 εκ και οι μισθοί έχουν μειωθεί. Επομένως οι εισφορές είναι μειωμένες.
Η οικονομία είναι σε ύφεση από το 2008 και πολλές επιχειρήσεις κλείνουν ή αντιμετωπίζουν προβλήματα ρευστότητας. Αυξάνονται οι ληξιπρόθεσμες οφειλές προς τα ταμεία.
Όταν δεν υπάρχει βεβαιότητα σχετικά με το μέλλον και τα συνταξιοδοτικά δικαιώματα των εργαζομένων, πολλοί προσφεύγουν στη σύνταξη και αυξήθηκαν οι υποχρεώσεις του συστήματος.
Η απάντηση σε αυτά τα συγκυριακά προβλήματα είναι η επιστροφή στη βιώσιμη ανάπτυξη και στην πλήρη απασχόληση και η συνέχεια όσων διαρθρωτικών αλλαγών οδηγούν σε περαιτέρω βελτίωση στη λειτουργία του ασφαλιστικού συστήματος.

Για αυτό θεωρώ, ότι η χώρα πρέπει να θέσει ως προτεραιότητα, όχι μόνο την επιστροφή σε θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης ώστε να δημιουργηθούν θέσεις εργασίας και να αυξηθούν τα εισοδήματα και επομένως οι πόροι του συστήματος, αλλά πρέπει να επικεντρωθεί στην αναδιάρθρωση του παραγωγικού προτύπου.
Στον τομέα αυτό η πρόοδος είναι περιορισμένη και αυτό υπονομεύει τις θυσίες των πολιτών και ιδιαίτερα των νέων που προσδοκούν ότι η χώρα στην οποία γεννήθηκαν θα τους προσφέρει τις ευκαιρίες που δικαιούνται.

Ο κίνδυνος που διατρέχουμε ως χώρα είναι, στη συνείδηση των πολιτών οι μεταρρυθμίσεις να ταυτιστούν με επιλογές, οι οποίες δεν προάγουν τη θέση των περισσοτέρων πολιτών.
Ειδικά αυτών που έχουν προοπτική δημιουργίας νέου πλούτου και αυτών που έχουν ανάγκη στήριξης.
Αντίθετα, διασφαλίζουν τις θέσεις και συμφέροντα μικρών ομάδων με ισχυρή εκπροσώπηση στο πολιτικό σύστημα στο όνομα άλλοτε «προοδευτικών» και άλλοτε «φιλολαϊκών» κατά βάθος όμως μόνο συντεχνιακών πολιτικών.

Αυτό υπονομεύει τη θεμελίωση της κοινωνικής συμμαχίας «παραγωγών» και «οικονομικά ασθενέστερων» που πρέπει να επιδιώξουν οι δυνάμεις του Δημοκρατικού Σοσιαλισμού.
Ώστε με δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις να επιτύχουν την εκ νέου θέσμιση της πολιτείας, την ανασυγκρότηση της οικονομίας για να γίνει βιώσιμη, να δημιουργεί θέσεις εργασίας, εισοδήματα και πόρους που θα χρηματοδοτούν την παροχή κοινωνικών υπηρεσιών για τη στήριξη των οικονομικά ασθενέστερων.

Η επόμενη ημέρα –εννοώ μετά την υπογραφή μιας συμφωνίας- δεν θα είναι εύκολη ούτε για την κυβέρνηση ούτε για τη χώρα και τους πολίτες.
Όμως έχουμε ακόμα τη δυνατότητα να διορθώσουμε τα πράγματα.
Να εργαστούμε για να φτιάξουμε την Ελλάδα από την αρχή.
Για τις δυνάμεις του Δημοκρατικού Σοσιαλισμού που βρέθηκαν μόνες τους στο επίκεντρο της προσπάθειας για να αντιμετωπιστεί η κρίση αποτελεί προτεραιότητα η ανασύνταξη του χώρου και η χάραξη ενός οδικού χάρτη για την προοδευτική ανασυγκρότηση της χώρας.

Το ΚΙΝΗΜΑ Δημοκρατών Σοσιαλιστών πρέπει και μπορεί να είναι ο καταλύτης για την ενότητα των δυνάμεων του δημοκρατικού σοσιαλισμού, καθώς διαμορφώνεται η νέα αρχιτεκτονική του πολιτικού συστήματος.
Σεχταριστές δεν είμαστε ποτέ και ούτε θα γίνουμε.
Το ΚΙΝΗΜΑ δεν δημιουργήθηκε για να μείνει μικρό.

Επομένως στο ερώτημα της ενότητας των δυνάμεων του χώρου απαντάμε θετικά αλλά πάντα με βάση αρχές, αξίες, ιδανικά, πολιτικές. Χωρίς συνεννοήσεις παραγόντων κρυφά και κάτω από το τραπέζι.
Στον διάλογο για να επιτευχθεί αυτή η ενότητα χωράνε όλοι όσοι ανταποκρίνονται σε αυτά τα δεδομένα.

Και χωράνε όλοι οι σύντροφοί μας, όχι μόνο από το ΠΑΣΟΚ, αλλά και τη ΔΗΜΑΡ, το ΠΟΤΑΜΙ αλλά και τον ΣΥΡΙΖΑ. Οι ψηφοφόροι του από τον χώρο μας προέρχονται στη μεγάλη τους πλειοψηφία.
Αφορά όσους δεν βάζουν το κάρο της δήθεν ενότητας που στηρίζεται σε συμφωνίες παραγόντων και σε διαπραγμάτευση καρεκλών, μπροστά από το άλογο της πραγματικής ενότητας που μεριμνά και μόνον για την προάσπιση των συμφερόντων του Ελληνικού λαού και της χώρας.

Σε αυτή την κατεύθυνση συστρατευόμαστε για να εργαστούμε για μια γρήγορη έξοδο της χώρας από την κρίση που θα μας επιτρέψει να εξασφαλίσουμε τις προϋποθέσεις για μια βιώσιμη ανάπτυξη και στήριξη αυτών που θίχτηκαν περισσότερο κατά τη διάρκεια της κρίσης.
http://thecaller.gr/

Σάββατο, 30 Μαΐου 2015

ΑΡΘΡΟ ΓΙΩΡΓΟΥ Α. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΩΝ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΩΝ ΓΙΑ ΤΙΣ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΕΙΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΘΕΣΜΙΚΟΥΣ ΕΤΑΙΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ

Η Ευρωπαϊκή Ένωση διαχειρίστηκε την οικονομική κρίση από το 2008 ως ένα εσωτερικό ζήτημα των χωρών που επλήγησαν από αυτήν. Μετέθεσε έτσι, όλο το βάρος προσαρμογής στα επιμέρους κράτη – μέλη, αντί να δει τις συστημικές αδυναμίες του ΕΥΡΩ και τις διεθνείς παραμέτρους. Καλλιέργησε με τον τρόπο αυτό τον εθνικισμό και την εσωστρέφεια. Τις προκαταλήψεις και το διχασμό.

Η τελική έκβαση του «ελληνικού ζητήματος«, θα έχει καθοριστική σημασία για την εξέλιξη της Ευρώπης αλλά και της περιοχής.

Αν αποτύχουμε, ούτε οι Έλληνες, ούτε άλλος ευρωπαϊκός λαός θα βγει κερδισμένος.

Θα θριαμβεύσουν τα αρνητικά στερεότυπα μεταξύ των λαών, των πολιτών της Ευρώπης. Θα ζήσουμε την έξαρση του εθνικισμού και την αναζήτηση αποδιοπομπαίων τράγων για αυτήν την κακή εξέλιξη. Θα ακολουθήσουν αλληλοκατηγορίες, που θα δηλητηριάσουν περαιτέρω το ευρωπαϊκό οικοδόμημα. Η αποτυχία θα ρίχνει νερό στο μύλο όσων υιοθετούν ακραίες φωνές και πρακτικές – λαϊκιστικές, εθνικιστικές, ακόμη και φασιστικές.

Τότε, η Ευρώπη θα φαντάζει, με δική της ευθύνη, μέρος του προβλήματος και όχι της λύσης για τον Ευρωπαίο πολίτη αλλά και για την ευρύτερη γειτονιά μας, που θα σπαράσσεται χωρίς προοπτική καλλιεργώντας τις διαχωριστικές γραμμές ακόμα και με αιμοτοχυσίες.

Θα αμφισβητηθεί η βάση της φιλοσοφίας πάνω στην οποία οικοδομήθηκε η Ένωση, τη στιγμή που απαιτείται συνεργασία και ειρηνική συμβίωση στον πλανήτη μας. Θα αμφισβητηθεί ένα πρότυπο εγχείρημα παγκόσμιας σημασίας. Ένα δημοκρατικό εγχείρημα, που είχε και έχει στόχο να αποδείξει ότι, διαφορετικοί λαοί μπορούν και ενώνουν τις δυνάμεις τους στη βάση των κοινών αξιών τους και της αλληλεγγύης και μπορούν να αντιμετωπίζουν συλλογικά και αποτελεσματικά κρίσεις και προκλήσεις μιας διεθνοποιημένης οικονομίας. Όπως η οικονομική, η οικολογική, η προσφυγική κρίση.

Αν η αποτυχία της Ευρώπης στο «ελληνικό ζήτημα» είναι στρατηγικής σημασίας για την ΕΕ, θα αποτελέσει καίριο χτύπημα για τον Ελληνισμό. Και για τα οικονομικά και για τα εθνικά μας συμφέροντα.

Τόσο οι Ευρωπαίοι όσο και η Ελληνική Κυβέρνηση, πρέπει να προβληματιστούν από το γεγονός ότι, η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα που δεν μπορεί να βγει στις αγορές και είναι υποχρεωμένη να καταφύγει ακόμη και τώρα, σε αναγκαστικό δανεισμό. Και αυτό, παρά το γεγονός ότι εξαλείψαμε τα δίδυμα ελλείμματα.

Είναι κάτι περισσότερο από προφανές, ότι η υπό εξέλιξη διαπραγμάτευση χαρακτηρίστηκε από λάθη που έκαναν και οι δύο πλευρές – κυβέρνηση και εταίροι. Λάθη που σε πολλές περιπτώσεις πηγάζουν από στερεοτυπικές προσεγγίσεις, ιδεοληψίες, δημόσια αντιπαράθεση με στόχευση επικοινωνιακές επιδιώξεις, καχυποψία και κατάρρευση της αμοιβαίας εμπιστοσύνης για τις πραγματικές επιδιώξεις, με τελικό αποτέλεσμα να εμποδίζονται οι αναγκαίες συγκλίσεις.

Η ΕΕ και η Ελληνική Κυβέρνηση έχουν εγκλωβιστεί.

Η νέα κυβέρνηση αυτοεγκλωβίστηκε στη διαπραγμάτευση σημείων του μνημονίου – κάποιες «κόκκινες γραμμές», όπως τις ονομάζει. Έχασε έτσι την ευκαιρία να καταθέσει ένα εθνικό, ελληνικό πρόγραμμα για τις μεγάλες δημοκρατικές αλλαγές που χρειάζεται η χώρα.

Παράλληλα, οι εταίροι μας παραμένουν εγκλωβισμένοι στην επιλογή της αυστηρής δημοσιονομικής λιτότητας, ενώ μετά από 5 χρονια οικονομικών θυσιών απαιτείται να προχωρήσουν οι μεγάλες αλλαγές που αναδιαρθρώνουν τον παραγωγικό ιστό της χώρας.

Επαναλαμβάνουμε συνεχώς, πολύ νωρίτερα από την προεκλογική περίοδο, την ανάγκη ενός Ελληνικού Σχεδίου. Ενός αξιόπιστου σχεδίου, που θα ξεπερνούσε τις στενές νεοφιλελεύθερες λογικές πολλών εταίρων μας και θα έθετε στο τραπέζι αλλαγές που είτε ξεκίνησαν, είτε εμποδίστηκαν, είτε δεν έγιναν, για να κάνουν τη χώρα μας μια λειτουργική δημοκρατία που θα αξιοποιεί πόρους, θα επενδύει στα συγκριτικά μας πλεονεκτήματα και θα αντιστρέψει από παρασιτική σε παραγωγική την ελληνική οικονομία.

Δεν εισακουστήκαμε.

Χάθηκε αδικαιολόγητα πολύτιμος χρόνος.

Ίσως να είναι πρακτικά αδύνατον να καταρτισθεί ένα Ελληνικό Σχέδιο τις επόμενες κρίσιμες μέρες.

Όμως, αυτό αποτελεί αδήριτη ανάγκη, στρατηγικό διακύβευμα για τη χώρα. Χωρίς αυτό, δεν υπάρχει βιώσιμη πορεία για τους Έλληνες, για τη χώρα.

Αλλά προϋποθέτει ότι θα υπάρξει Συμφωνία με τους εταίρους - δανειστές μας.

Θα ήταν καλό μάλιστα, οι εταίροι μας να πειστούν για αυτή μας τη θέληση. Αυτό θα αποτελούσε ένδειξη αξιοποστίας, που θα βοηθούσε στην επίτευξη της Συμφωνίας.

Και η Συμφωνία αυτή, πρέπει να έρθει τώρα - πριν να είναι αργά.

Γιατί τότε, η κυβέρνηση που προσπαθεί επί μήνες - και επί ματαίω, να αποφύγει το πολιτικό κόστος το οποίο η ίδια επιβάρυνε με τις εύκολες λύσεις και την δαιμονοποίηση του μνημονίου που καλλιεργούσε στο δημόσιο διάλογο, θα κληθεί να αναλάβει το κόστος μιας εθνικής τραγωδίας.


Για το λόγο αυτό, η Ελληνική Κυβέρνηση οφείλει άμεσα να διαμορφώσει συνεκτική διαπραγματευτική πρόταση, που θα περιλαμβάνει:

Ένα αξιόπιστο πλαίσιο για την αντιμετώπιση των δημοσιονομικών της, που να σέβεται την αρχή της δημοσιονομικής υπευθυνότητας και να πείθει για αυτό.

Ένα πλαίσιο – πρόταση για μια αναπτυξιακή ατζέντα, που να οικοδομεί τους όρους και τις προϋποθέσεις για μια βιώσιμη αναπτυξιακή προοπτική και να αξιοποιεί με τον καλύτερο δυνατό τρόπο το πρόγραμμα Γιούνκερ και το ενδιαφέρον διεθνών επενδυτών για την Ελλάδα.

Μια αξιόπιστη πρόταση, για την αξιοποίηση του προγράμματος της ποσοτικής χαλάρωσης από την ΕΚΤ.

Κλειδί, όμως, μιας συνεκτικής διαπραγματευτικής πρότασης είναι η αξιοπιστία. Και κλειδί της αξιοπιστίας είναι η βούληση για προοδευτικές μεταρρυθμίσεις.

Η μοναδική, πραγματικά δημιουργική και βιώσιμη «κόκκινη γραμμή», είναι η ριζική, προοδευτική αλλαγή της χώρας.

Η κυβέρνηση απαιτείται να υιοθετήσει άμεσα πνεύμα μεταρρυθμιστικό παντού – όχι άλλα πισωγυρίσματα.

Μόνο έτσι θα πείσει.

Γιατί οι «κόκκινες γραμμές» που διαπραγματεύονται εταίροι και κυβέρνηση, δεν απαντούν στην αδήριτη ανάγκη για βαθύτερες προοδευτικές μεταρρυθμίσεις.


Αυτές που θα δώσουν ουσιαστικές απαντήσεις στα μείζονα ζητήματα της Δημοκρατίας, της ισονομίας, της ευνομίας, της διαφάνειας, της αξιοκρατίας και της λογοδοσίας.

Αυτές που μπορούν να αντιμετωπίσουν τις αδικίες και τις ανισότητες, να εμπεδώσουν κράτος δικαίου και κοινωνικής δικαιοσύνης.

Αυτές που θα απαντήσουν στις πραγματικές αιτίες που μας οδήγησαν στην κρίση και ένα βήμα πριν από μια εθνική τραγωδία.

Ως πότε θα αποδομούνται προοδευτικές μεταρρυθμίσεις, όπως αυτές που ξεκινήσαμε στα τέλη του 2009; Στην αυτοδιοίκηση, στα πανεπιστήμια, στο αναπτυξιακό μοντέλο, στον τρόπο λειτουργίας του δημοσίου για την πάταξη της σπατάλης και την εμπέδωση της διαφάνειας και της αξιοκρατίας.

Πού θα σταματήσει αυτός ο κατήφορος;

Ποιος δεν καταλαβαίνει πια ότι μόνον οι προοδευτικές μεταρρυθμίσεις μπορούν να ανατρέψουν τα κακώς κείμενα ενός πολιτικο-οικονομικού συστήματος που προκαλεί στρεβλώσεις και αδικίες;


Ενός συστήματος που σπατάλησε και συνεχίζει να σπαταλά, πελατειακά, πόρους του Ελληνικού λαού με αποτέλεσμα την εξάρτησή μας από δανειστές.

Είμαι βέβαιος ότι, μια διαπραγματευτική πρόταση, που θα περιλαμβάνει έστω σε γενικές γραμμές όλες αυτές τις παραμέτρους, θα αντιμετωπιστεί με σεβασμό από τους εταίρους μας. Οι επαφές που είχα και πάλι τις τελευταίες ημέρες με Ευρωπαίους παράγοντες, με κάνουν να αισθάνομαι μια βεβαιότητα για την ευνοϊκή προοπτική ενός τέτοιου σχεδίου.
Και οι εταίροι μας, που έχουν κάνει τα δικά τους μεγάλα λάθη, οφείλουν να κατανοήσουν ότι, η Ελλάδα, με τις θυσίες των Ελλήνων, έχει κάνει ήδη μια μεγάλη προσαρμογή, που πρέπει να τύχει του σεβασμού τους.

Οφείλουν να κατανοήσουν ότι, αντί της δημοσιονομικής πειθαρχίας και της λιτότητας, πρέπει να δώσουν χώρο στη δημοσιονομική υπευθυνότητα και την ανάπτυξη.

Είναι αλήθεια ότι, ήταν ελληνική ευθύνη το έγκλημα της δημοσιονομικής εκτροπής και της αλλοίωσης των στατιστικών στοιχείων, όπως και αυτό της απώλειας ανταγωνιστικότητας, από την τότε κυβέρνηση της ΝΔ. Έτσι έφτασε η χώρα στο τεράστιο έλλειμμα του 2009, έχασε την αξιοπιστία της διεθνώς και τελικά, υποχρεώθηκε να προσφύγει στο Μηχανισμό Στήριξης.

Αλλά, ποια άλλη χώρα της ΕΕ μπόρεσε να υλοποιήσει τέτοια προσαρμογή – και τόσο σύντομα, με τεράστιες απώλειες στο ΑΕΠ και την απασχόληση;

Για αυτό, σήμερα, οι Ευρωπαίοι εταίροι μας απαιτείται να παράσχουν βοήθεια για την προώθηση της ανάπτυξης.

Επιβάλλεται να συζητήσουν με την Ελληνική Κυβέρνηση μια αξιόπιστη πρόταση βιώσιμης πορείας, αξιοποίησης αναπτυξιακών εργαλείων και πολιτικών,στήριξης ευρύτερων προοδευτικών μεταρρυθμίσεων.

Μόνον έτσι μπορεί να καταστεί η οικονομία βιώσιμη και η Ελλάδα, αυτόνομα, να έχει πρόσβαση στις αγορές, όπως η Πορτογαλία και η Ιρλανδία.

Όμως, δεν μπορούμε να αναμένουμε ανατροπές στις ευρωπαϊκές πολιτικές σήμερα. Ούτε μπορεί μια συντηρητική Ευρώπη να αποτελεί άλλοθι για οποιεσδήποτε λογικές που θέτουν σε αμφισβήτηση τις εθνικές κατακτήσεις μας.

Οι πολιτικές δυνάμεις του τόπου και η Κυβέρνηση, οφείλουν σήμερα να σταθούν με υπευθυνότητα μπροστά στο διακύβευμα που έχουμε να αντιμετωπίσουμε: να περιφρουρήσουμε τις θυσίες των Ελλήνων, οδηγώντας με σταθερότητα, σιγουριά και προοπτική στην ευρωπαϊκή της πορεία τη χώρα, χωρίς πισωγυρίσματα, χωρίς απώλεια εθνικών κεκτημένων.

Και να θωρακίσουμε την Ευρώπη, έναντι κάθε αντίληψης που λειτουργεί καταστροφικά για τις ιδέες πάνω στις οποίες οικοδομήθηκε η Ευρωπαϊκή Ένωση.

Και πάνω απ“ όλα, η Κυβέρνηση έχει χρέος να κατανοήσει ότι, κάθε ώρα που περνά, είναι μια χαμένη ώρα, που πληρώνουν ακριβά οι Έλληνες.
Η αβεβαιότητα που παρατείνεται και η έλλειψη ρευστότητας, πλήττουν ακόμη περισσότερο αυτούς που έχουν ήδη πληγεί από την κρίση, καθώς απομακρύνουν την προοπτική ανάκαμψης της οικονομίας και δημιουργίας βιώσιμων θέσεων εργασίας.

Οι αρνητικές επιπτώσεις από τη στασιμότητα της οικονομίας επί τόσους μήνες, εξουδετερώνουν ήδη ό,τι θετικό κι αν προκύψει από τη διαπραγμάτευση.

Απευθύνομαι σε όλες τις Ελληνίδες και τους Έλληνες, σε μια κρίσιμη στιγμή για την Ελλάδα. Με έναν και μοναδικό γνώμονα, με έναν και μόνο στόχο, πατριωτικό:

Την ασφαλή πορεία της χώρας στην ΕΕ και την Ευρωζώνη και τη διασφάλιση του εθνικού συμφέροντος, σε μια περίοδο μεγάλων ανακατατάξεων σε ολόκληρο τον κόσμο και ιδιαίτερα στην ευρύτερη περιοχή μας.

Σε μια περίοδο εντάσεων και προκλήσεων, που καθιστούν κάθε απερισκεψία, ισοδύναμη μιας πραγματικής απειλής για το μέλλον όλων των Ελλήνων και της χώρας.

Δεν κινδυνολογώ. Περιγράφω με τη μέγιστη ευθύνη που πρέπει να διακατέχει κάθε Έλληνα και πολύ περισσότερο έναν πολιτικό αλλά και πρώην Πρωθυπουργό, την κατάσταση που έχουμε να αντιμετωπίσουμε.

Το ΚΙΝΗΜΑ Δημοκρατών Σοσιαλιστών και εγώ προσωπικά, θα συμβάλλουμε με κάθε τρόπο σε αυτήν την πατριωτική προσπάθεια. Αλλά θα είμαστε σταθερά απέναντι σε όποια επιλογή μας οδηγεί στις παθογένειες που έφεραν τη χώρα στα πρόθυρα μιας εθνικής τραγωδίας το 2009 – από όπου και αν αυτή εκπορεύεται.

Καλώ την Κυβέρνηση, να κινηθεί χωρίς ενοχές και δεύτερες σκέψεις σε αυτήν την κατεύθυνση. Να θέσει μπροστά από την όποια κομματική της στόχευση, το εθνικό καθήκον που ανέλαβε μαζί με τη διακυβέρνηση του τόπου.

Καλώ και τον Πρωθυπουργό, να υπερβεί τα κομματικά τείχη που στενεύουν τους ορίζοντες τους οποίους έχει ανάγκη η χώρα και να επιτελέσει τον εθνικό του ρόλο.

Και βεβαίως, καλώ τους εταίρους της χώρας να ξεπεράσουν κάθε τιμωρητική λογική και να αναλογιστούν τις ιστορικές τους ευθύνες έναντι αυτού του πρωτόγνωρου δημοκρατικού εγχειρήματος που υπηρετούν.

Απίστευτες δηλώσεις Χρυσόγονου: Αν οι αρχές «μπούκαραν» στα σπίτια θα συγκέντρωναν 45-50 δισ. από τα λεφτά των Ελλήνων


Με τον πιο περίεργο τρόπο προσπάθησε να εξηγήσει γιατί δεν μπορεί να υπάρξει ρήξη με τους δανειστές ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Κώστας Χρυσόγονος.

Μιλώντας στα Παραπολιτικά 90,1, ο ευρωβουλευτής τόνισε ότι δεν μπορεί να υπάρξει ρήξη με τους δανειστές και ανέλυσε σε θεωρητικό επίπεδο πως θα μπορούσαν να συγκεντρωθούν τα χρήματα που χρωστάει η Ελλάδα.

«Σε ένα θεωρητικό και απευκταίο σενάριο στο οποίο δεν θα υπήρχε συμφωνία τότε μπορεί να προέκυπταν έκτακτες συνθήκες και οι αρχές που θα αναλάμβαναν εκτός κοινοβουλευτικού πλαισίου θα έπρεπε να συγκεντρώσουν ότι χρήματα υπάρχουν σε φυσική μορφή στα χέρια των Ελλήνων – περίπου 55 δισεκατομμύρια όπως είπε - προκειμένου να αποφευχθεί η κατάρρευση της χώρας» είπε ο Κώστας Χρυσόγονος.

«Ενα άλλο σενάριο θα ήταν να βρεθεί χορηγός – που θα μπορούσε να είναι η Κίνα- ο οποίος θα παρέχει στην Ελλάδα 20 δις για να αποπληρωθεί το ΔΝΤ και άλλα 25 προκειμένου να χρηματοδοτηθεί η οικονομία για τη μετάβαση σε άλλο νόμισμα.» πρόσθεσε με νόημα.


“Έφτυσαν” τη Βουλή οι υπουργοί του ΣΥΡΙΖΑ

Καμία από τις δέκα επίκαιρες ερωτήσεις που επρόκειτο να συζητηθούν το πρωί στη Βουλή, δεν απαντήθηκε.

Οι ΣΥΡΙΖΑίοι υπουργοί, σ’ ένα ρεσιτάλ απαξίωσης των θεσμών, επέλεξαν να… φτύσουν κατάμουτρα τον κοινοβουλευτικό έλεγχο είτε λόγω άλλων υποχρεώσεων, είτε γιατί «την κοπάνησαν» για το τριήμερο του Αγίου Πνεύματος!


Από τις δέκα επίκαιρες ερωτήσεις οι εννέα αφορούσαν το Υπουργείο Παραγωγικής Ανασυγκρότησης, Περιβάλλοντος και Ενέργειας του Παναγιώτη Λαφαζάνη και μια απευθυνόταν στον Υπουργό Επικρατείας Νίκο Παππά για τους τηλεοπτικούς σταθμούς.

Ο Αντιπρόεδρος της Βουλής Νικήτας Κακλαμάνης γνωστοποίησε ότι όλες οι ερωτησεις ακυρώθηκαν λόγω κωλύματος Υπουργών, με τον κ. Λαφαζανηςνα επικαλείται ως δικαιολογία προγραμματισμένο ταξίδι στο εξωτερικό( Ρωσια), -λες και δεν έχει καμιά δεκαριά άτομα ακόμα στην πολιτική ηγεσία του Υπουργείου του που θα μπορούσαν ν’ απαντήσουν-τον αναπληρωτή Υπουργό Ευάγγελο Αποστόλου συνάντηση με ομόλογό του της Παλαιστίνης, τον αναπληρωτή Υπουργό Γιάννη Τσιρώνη επίσκεψη στην Περιφέρεια Πελοποννήσου και τον Υπουργό Επικρατείας Νίκο Παππά βεβαρημένο πρόγραμμα λόγω της διαπραγμάτευσης με τους Θεσμούς.

Ο κ. Κακλαμάνης δεν έδειξε πάντως να πείθεται από τις δικαιολογίες των Υπουργών σχολιάζοντας με νόημα: «Επειδή γνωρίζω ότι παρακολουθεί η Πρόεδρος της Βουλής θέλω να πω ότι τα προγραμματισμένα ταξίδια, είναι γνωστά στο Υπουργείο εδώ και καιρό. Δεν προγραμματίζονται 1-2 ημέρες πριν από τη συζήτηση των επικαίρων ερωτήσεων».

Αναλυτικά ο κατάλογος των ερωτήσεων οι οποίες δεν συζητήθηκαν:

ΔΕΛΤΙΟ ΕΠΙΚΑΙΡΩΝ ΕΡΩΤΗΣΕΩΝ

Της Παρασκευής 29 Μαΐου 2015 ώρα 10.00
΄
Α. ΕΠΙΚΑΙΡΕΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ Πρώτου Κύκλου (Άρθρο 130 παρ. 2 και 3 Καν. Βουλής)
1.- Η με αριθμό 238/19-5-2015 Επίκαιρη Ερώτηση του Βουλευτή Καστοριάς του Συνασπισμού Ριζοσπαστικής Αριστεράς κ.Ευάγγελου Διαμαντόπουλου προς τον Υπουργό αΠαραγωγικής Ανασυγκρότησης, Περιβάλλοντος και Ενέργειας, σχετικά με τη διατάραξη της οικολογικής ισορροπίας της Λίμνης Ορεστιάδας (Καστοριά) από την ύπαρξη και αναπαραγωγή των γουνοφόρων ζώων μινκ.

2.- Η με αριθμό 227/18-5-2015 Επίκαιρη Ερώτηση του Βουλευτή Καβάλας της Νέας Δημοκρατίας κ. Νικολάου Παναγιωτόπουλουπρος τον Υπουργό Παραγωγικής Ανασυγκρότησης, Περιβάλλοντος και Ενέργειας, σχετικά με την επέκταση του δικτύου χαλαζικής προστασίας με εναέρια μέσα στις αγροτικές περιοχές του Νομού Καβάλας.

3.- Η με αριθμό 231/18-5-2015 Επίκαιρη Ερώτηση του Βουλευτή Β΄ Πειραιά του Ποταμιού κ. Νικολάου Ορφανού προς τον Υπουργό Παραγωγικής Ανασυγκρότησης, Περιβάλλοντος και Ενέργειας, σχετικά με την αποκατάσταση της αδικίας για τους ιδιοκτήτες φωτοβολταϊκών στέγης.

4.- Η με αριθμό 243/19-5-2015 Επίκαιρη Ερώτηση του Βουλευτή Αιτωλοακαρνανίας του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδος κ.Νικολάου Μωραϊτη προς τον Υπουργό Παραγωγικής Ανασυγκρότησης, Περιβάλλοντος και Ενέργειας, σχετικά με τη λήψη μέτρων για τον καταρροϊκό πυρετό στο ζωικό κεφάλαιο της Χώρας.

Β. ΕΠΙΚΑΙΡΕΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ Δεύτερου Κύκλου (Άρθρο 130 παρ. 2 και 3 Καν. Βουλής)
1.- Η με αριθμό 228/18-5-2015 Επίκαιρη Ερώτηση του Βουλευτή Κιλκίς της Νέας Δημοκρατίας κ. Γεωργίου Γεωργαντά προς τον Υπουργό Παραγωγικής Ανασυγκρότησης, Περιβάλλοντος και Ενέργειας, σχετικά με την καθυστέρηση της συνεδρίασης του Κεντρικού Συμβουλίου Περιβαλλοντικής Αδειοδότησης (ΚΕ.Σ.Π.Α.) για την έγκριση περιβαλλοντικών όρων ορισμένων έργων και δραστηριοτήτων.

2.- Η με αριθμό 244/19-5-2015 Επίκαιρη Ερώτηση της Βουλευτού Β΄ Πειραιά του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδος κυρίαςΔιαμάντως Μανωλάκου προς τους Υπουργούς Παραγωγικής Ανασυγκρότησης, Περιβάλλοντος και Ενέργειας καιΟικονομικών, σχετικά με την μισθοδοσία των μόνιμων υπαλλήλων του ΟΠΕΚΕΠΕ.

3.- Η με αριθμό 206/12-5-2015 Επίκαιρη Ερώτηση του Βουλευτή Δράμας του Συνασπισμού Ριζοσπαστικής Αριστεράς κ. Χρήστου Καραγιαννίδη προς τον Υπουργό Παραγωγικής Ανασυγκρότησης, Περιβάλλοντος και Ενέργειας, σχετικά με την καθυστέρηση των πληρωμών προς τους συνεταιρισμούς των Υλοτόμων του Κάτω Νευροκοπίου του Νομού Δράμας από το Πράσινο Ταμείο.

4.- Η με αριθμό 178/4-5-2015 Επίκαιρη Ερώτηση του Βουλευτή Αχαΐας των Ανεξαρτήτων Ελλήνων κ. Νικολάου Νικολόπουλου προς τον Υπουργό Επικρατείας, σχετικά με την προσφυγή στη δικαιοσύνη των τηλεοπτικών σταθμών για τις αποφάσεις του Υπουργού Επικρατείας με βάση τις οποίες τους επιβλήθηκαν αναδρομικά τέλη χρήσης συχνοτήτων.
ΑΝΑΦΟΡΕΣ-ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ (Άρθρο 130 παρ. 5 Καν. Βουλής)

1.-Η με αριθμό 1402/1-4-2015 Ερώτηση του Βουλευτή Β΄ Αθηνών του Συνασπισμού Ριζοσπαστικής Αριστεράς κ. Γεωργίου Δημαρά προς τον Υπουργό Παραγωγικής Ανασυγκρότησης, Περιβάλλοντος και Ενέργειας, σχετικά με τα μέτρα προστασίας δασών και δασικών εκτάσεων και την καθυστέρηση στην Ανάρτηση Δασικών Χαρτών.
2.- Η με αριθμό 546/6-3-2015 Ερώτηση του Βουλευτή Β΄ Αθηνών του Ποταμιού κ. Γεωργίου Αμυρά προς τον Υπουργό Παραγωγικής Ανασυγκρότησης, Περιβάλλοντος και Ενέργειας, σχετικά με τις δεσμεύσεις που ανέλαβε η κυβέρνηση σε θέματα περιβάλλοντος και ενέργειας

http://lykavitos.gr/

Οι κωλοτούμπες Τσίπρα για ΕΝΦΙΑ, χαράτσι και φορολογία σε ένα σύντομο video

Στο παρακάτω video μπορείτε να δείτε τι συμβαίνει στο τέλος σε όσους τρέφουν συνειδητά το τέρας του διχαστικού εθνολαϊκισμού. Πρώτα το τάισαν, τώρα τους καταπίνει.

«Taste of your own medicine»
- See more at: http://www.parapolitiki.com

Διόγκωση όλων των παθογενειών

ΠΑΣΧΟΣ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗΣ

Το κακό δεν είναι ότι η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ αναπαράγει όλες τις παθογένειες του παλιού κακού δικομματισμού. Είναι ότι τις διογκώνει. Δηλαδή, πάντα οι «κουμπάροι» είχαν προτεραιότητα στη στελέχωση του δημόσιου τομέα. Τόσο συγγενολόι, όμως, δεν είχε ποτέ διοριστεί. Πάντα υπήρχε πρόβλημα άλωσης του κράτους από κομματικούς. Ουδέποτε όμως ζητήθηκαν πιστοποιητικά αγωνιστικής νομιμοφροσύνης σε απευθείας τηλεοπτική μετάδοση, όπως έγινε στην Επιτροπή της Βουλής για την τοποθέτηση στελεχών στη νέα ΕΡΤ.

Οι παλιοί πολιτικοί ενίοτε έλεγαν και μια κουβέντα παραπάνω. Η χυδαιότητα της προέδρου της Βουλής (με τα υπονοούμενα περί ομοφυλοφιλίας ή αλκοολισμού των συνομιλητών της) δεν υπήρξε ποτέ στο παρελθόν· με εξαίρεση τον κ. Ηλία Κασιδιάρη που ρώτησε βουλευτή της Ν.Δ., «αν είναι πιωμένη». Φυσικά υπήρχαν και στο παρελθόν ανακολουθίες στις δηλώσεις υπουργών. Αυτό το πράγμα, όμως, να ανακοινώνεται φόρος τραπεζικών συναλλαγών στις 2 μ.μ. και στις 4 μ.μ. να βγαίνει ανακοίνωση ότι «κερδίσαμε στη διαπραγμάτευση και ο φόρος δεν θα μπει» δεν έχει ματαγίνει. Πολλάκις οι παλιοί πολιτικοί υπερέβαλλαν στις εκτιμήσεις τους. Το να ξεκινά όμως μια διαπραγμάτευση με τη θέση ότι δεν θέλουμε τις δόσεις και να καταλήγουμε παρακαλώντας για έστω τμηματική καταβολή τους, είναι πρωτόγνωρο. Πάντοτε η πολιτική των κυβερνήσεων είχε υπερβάλλουσα επικοινωνία, αλλά το να ξημεροβραδιάζεται σχεδόν ολόκληρο το υπουργικό συμβούλιο στα τηλεοπτικά πάνελ δεν το έχουμε ξαναδεί.

Πέντε χρόνια τώρα, οι αμυντικές δαπάνες παρέμεναν παγωμένες, λόγω οικονομικών δυσχερειών. Μία από τις πρώτες αποφάσεις της κυβέρνησης ήταν να δώσουν 500 εκατ. ευρώ στη Lockheed για αναβάθμιση αεροσκαφών τεσσαρακονταετίας. Οι κακοί μνημονιακοί πολιτικοί μείωσαν το κόστος των παρελάσεων από 3 εκατ. ευρώ σε 300.000 ευρώ ετησίως, κόβοντας τη δαπανηρή επίδειξη τεθωρακισμένων και αεροσκαφών. Η «πρώτη φορά Αριστερά» σε αγαστή συνεργασία με την «πολλοστή φορά λαϊκιστική Δεξιά» όχι μόνο επανέφεραν τις στρατιωτικές παρελάσεις, αλλά προσέθεσαν και άλλες δαπάνες με μπάντες και χορευτικά στο εθνικολαϊκό τους πανηγύρι.

Πάντοτε οι πολιτικοί δικαιολογούσαν τις παρόλες τους με το «έχουν παρερμηνευτεί οι δηλώσεις μου». Τόση «παρερμηνεία», όμως, δεν έχει ξαναγίνει. Πάντα οι πολιτικοί έλεγαν ψέματα, αλλά η πυκνότητα ψεύδους –ανά όποια χρονική μονάδα επιλέξουμε– είναι πρωτόφαντη. Πάντοτε αποκαλύπτονταν ασυμβίβαστα στη δραστηριότητα των υπουργών, όπως είχε γίνει με την υπόθεση της μεταγραφής του φοιτητή υιού Τσιτουρίδη (Σεπτέμβριος 2004). Πολλάκις όμως αυτοί οι υπουργοί παραιτούντο διότι «η γυναίκα του Καίσαρα πρέπει να φαίνεται και τίμια». Στην υπόθεση Κατρούγκαλου όμως (όταν δημοσιοποιήθηκαν συμβάσεις του γραφείου του για επαναπροσλήψεις με προμήθεια 12% μετά την υπουργοποίησή του), όχι μόνο δεν παραιτήθηκε ο υπουργός, αλλά το Μαξίμου ζητούσε και τα ρέστα για τη... «σπίλωση της Αριστεράς».

Η «πρώτη φορά αριστεροδεξιά» λειτουργεί παλαιοκομματικά, αλλά με περισσότερο υφάκι, και κυρίως: χωρίς αιδώ και έρμα. Οδηγεί ψευδόμενη τη χώρα στην καταστροφή και κοκκινόμαυρο φίδι έφαγε όποιον το επισημαίνει. Αυτός, αν δεν είναι «παπαγαλάκι των δανειστών» ή «τρόικα εσωτερικού», θα είναι σίγουρα «νεοφιλελεύθερος»...

Έντυπη

Καμμένος: Πατριωτικό καθήκον η ψήφιση της συμφωνίας!

«Αποτελεί πατριωτικό καθήκον η ψήφιση της συμφωνίας, και ιδιαίτερα από την στιγμή που ο πρωθυπουργός ανέλαβε προσωπικά τη διαπραγμάτευση διασφαλίζοντας τη λαϊκή εντολή» δηλώνει στην εφημερίδα Realnews ο υπουργός Εθνικής Άμυνας και πρόεδρος των ΑνΕλ Πάνος Καμμένος.
Διαφωνεί με τα σενάρια περί εκλογών διερωτώμενος «σε τι εξυπηρετούν οι εκλογές τέσσερις μήνες μετά», καθώς «δεν υπάρχει κανένας λόγος για εκλογές, παρότι θα μας εξυπηρετούσαν εμάς στους ΑνΕλ» και τονίζει: «Χρειάζεται σκληρή δουλειά για να σηκώσουμε την Ελλάδα ψηλά».

Ρουκέτα Ραγκούση στον Τσίπρα: «Eίσαι ο πιο ανέντιμος πρωθυπουργός της μεταπολίτευσης»


«Έγινε πολιτικός άνδρας πάνω στο «κορμί μιας βαριά άρρωστης γυναίκας»…» γράφει στο Twitter του ο πρώην υπουργός για τον πρωθυπουργό αναρτώντας ένα βίντεο με το… πριν και το μετά του Αλέξη Τσίπρα.
Ολομέτωπη επίθεση στον Αλέξη Τσίπρα εξαπέλυσε το πρωί της Παρασκευής ο πρώην υπουργός Γιάννης Ραγκούσης. Την ώρα που οι δανειστές με δηλώσεις τους βάζουν «πάγο» στην ελληνική αισιοδοξία, μέσω αναρτήσεών του στο Twitter ο κ. Ραγκούσης χαρακτήρισε τον Τσίπρα ως τον «πιο ανέντιμο Πρωθυπουργό της μεταπολίτευσης» για να εξηγήσει: «διότι όλα όσα είπε και έκανε (ο Τσίπρας) αυτά τα 5 χρόνια, τα είπε και τα έκανε μέσα σε μία Ελλάδα ουσιαστικά χρεοκοπημένη».

Ο πρώην υπουργός συνέχισε με τρίτο tweet του γράφοντας για τον Αλέξη Τσίπρα πως «έγινε πολιτικός άνδρας πάνω στο «κορμί μιας βαριά άρρωστης γυναίκας»… (αξίζει να δείτε το βίντεο αυτό)».

Δείτε το βίντεο και τα tweets του πρώην υπουργού:
ragkousis
http://thecaller.gr/

Παρασκευή, 29 Μαΐου 2015

Μ. Καρχιμάκης: “Ο Παπανδρέου είναι ο πιο υπονομευμένος & αδικημένος πολιτικός της Μεταπολίτευσης”

Όλες τις προτάσεις νόμων που καταθέσαμε στη Βουλή ο Βενιζέλος τις απέρριψε.

Το στέλεχος του Κινήματος Δημοκρατών Σοσιαλιστών, Μιχάλης Καρχιμάκης, μίλησε σήμερα το πρωί στην ραδιοφωνική εκπομπή “Ενδείξεις-Αποδείξεις”, του Γιώργου Φάκου, στην ort f.m., τονίζοντας τον ρόλο του Ευάγγελου Βενιζέλου κατά του πρώην Πρωθυπουργού Γεωργίου Παπανδρέου.

Ο κύριος Καρχιμάκης ξεκαθάρισε τα γεγονότα που συνέβησαν από την περίοδο του 2009, μετά την προσφυγή της χώρας στο Ευρωπαικό μηχανισμό στήριξης και το ΔΝΤ, σε μια συνομιλία με άκρως πολιτικό ενδιαφέρον.

Προχθές από την Λιβαδειά “επιτεθήκατε” κατά του Ευάγγελου Βενιζέλου για το σημερινό χάλι του ΠΑΣΟΚ. Όμως, για την κατάσταση στο ΠΑΣΟΚ φταίει μόνο ο Βενιζέλος;

“Ακούστε με. Θα πω και θα επαναλάβω όσα είπα στην Λιβαδειά. Πρώτον, τον Ιούνιο του 2011, όταν άρχιζε, ας πούμε, ουσιαστικά η υπονόμευση της κυβέρνησης Παπανδρέου και του ιδίου του Παπανδρέου, μέσα σ' ένα πολύ δύσκολο περιβάλλον κι εν όψη της συμφωνίας της 28ης του Οκτώβρη, του δεύτερου πακέτου στήριξης των 130 δισεκατομμυρίων ευρώ, το ΠΑΣΟΚ είχε δημοσκοπική υπεροχή της τάξης του 30%. Αντιλαμβάνεστε τι σας λέω. Τα γεγονότα που επακολούθησαν τον Οκτώβρη, το Νοέμβρη, τον Δεκέμβρη ουσιαστικά με την υπονόμευση του δημοψηφίσματος από τον ίδιο τον Βενιζέλο μου επιτρέπει να επαναλάβω για άλλη μια φορά από τον σταθμό σας και προς τους ακροατές σας ότι εάν το ΠΑΣΟΚ είχε εσωτερική πολιτική συνοχή δεν θα φοβόταν ούτε τους αγανακτισμένους, ούτε τις ευσεβείς επιδιώξεις του ΣΥΡΙΖΑ δια των αγανακτισμένων, αλλά ούτε και τον λαϊκισμό του Σαμαρά. Εάν λοιπόν το δημοψήφισμα γινόταν. Βέβαια πάρα πολλοί τι λένε; Και γιατί δεν το έκανε; Γιατί πολύ κόσμος δεν γνωρίζει ότι το μεν Σύνταγμα προβλέπει ότι μπορεί να γίνουν δημοψηφίσματα για μείζονα ζητήματα αλλά προβλέπει ότι πρέπει να ψηφιστεί ένας νόμος όπου θα επιτρέπει την ενέργεια δημοψηφισμάτων. Αυτός ο νόμος όμως για να περάσει δεν θέλει σχετική πλειοψηφία, θέλει πλειοψηφία 151 εδρών. Μη ξεχνάτε ότι εκείνη την περίοδο το ΠΑΣΟΚ είχε 153 ή 154 βουλευτές. Παραιτείται η Αποστολάκη λόγω του δημοψηφίσματος, πάμε στο 153. Απειλή η Καϊλή ότι αν φέρεις το νόμο για το δημοψήφισμα δεν τον ψηφίζω και ανεξαρτητοποιούμαι, 152. Στέλνει επιστολή η Κεφαλίδου και λέει αν φέρεις το νόμο 151. Απειλή η Τόνια Αντωνίου 150. Απειλή ο Λυγκέρης 149 και τράβα κορδέλα. Άρα, λοιπόν, ο Παπανδρέου δεν υπήρχε ποτέ την πιθανότητα να περάσει ο νόμος και όλα αυτά ήταν με την κατεύθυνση και την καθοδήγηση του Βαγγέλη Βενιζέλου. Εάν ο Παπανδρέου είχε εσωτερική πολιτική συνοχή και ο Βενιζέλοςος δεν υπονόμευε από το αεροπλάνο ερχόμενος από τις Κάννες, όταν μπήκε στο διπλανό δωμάτιο και συνεννοήθηκε με τον Μπαρόζο και του είπε ότι πρέπει να σκοτώσουμε το δημοψήφισμα και συνεννοήθηκαν και με τον Σαμαρά και βεβαίως είχαμε την μεγάλη δήλωση του κυρίου Σαρκοζί κατόπιν εορτής ότι έπρεπε να έχει κάνει το δημοψήφισμα ο Παπανδρέου και ήταν λάθος του που αντέδρασε με τον τρόπο που αντέδρασε, με αυτόν τον προσβλητικό τρόπο, αλλά και ο Σαρκοζί να αντιδρούσε εάν ο Παπανδρέου είχε εσωτερική πολιτική συνοχή και ο Βενιζέλος ήταν δίπλα του και δεν έλεγε την προηγούμενη “ζήτω το δημοψήφισμα” που είναι λυτρωτικό και στην ουσία θα σταθεροποιήσει το πολιτικό ζήτημα και θα δώσει μια απάντηση και όλοι θα μπουν στο κλουβί της εθνικής συνεννόησης, διότι δεν υπήρχε εθνική συνεννόηση όπως υπήρξε στην Πορτογαλία, στην Ισπανία, στην Κύπρο και βγήκαν πολλοί πιο γρήγορα από το τούνελ των δεσμεύσεων, των αναγκαστικών δανείων όπως λέει ο Τσίπρας. Διότι τι είναι το μνημόνιο; Το μνημόνιο είναι το δάνειο. Είναι το αναγκαστικό δάνειο. Έστω ότι ο Παπανδρέου παρακαλούσε τους Ευρωπαίους ότι εγώ παρέλαβα μια κατάσταση καταστροφική από τον Καραμανλή, που το 2004 είχαμε χρέος 170 δις και παρέλαβα 340..."

Ναι, επί Καραμανλή εκτοξεύτηκε το χρέος.
“Βέβαια. Όταν είχαμε έλλειμμα 4% το 2004 δηλαδή 8 δις και το παρέδωσε σε 5 χρόνια μέσα 36 δις. Και θέλω να προσθέσω και κάτι άλλο: Απόδειξη της υπονόμευσης Βενιζέλου προς τον Παπανδρέου ποια ήταν; Όταν ψηφίζαμε το μεσοπρόθεσμο τον Ιούνιο προσπαθούσα να πείσω τον Παναγιώτη Κουρουμπλή να ψηφίσει το μεσοπρόθεσμο διότι επέκειτο η δόση των 9 δις από το προηγούμενο δάνειο των 110 δις. Ο Κουρουμπλής αντιστεκόταν, δεν ήθελε να ψηφίσει, είχαμε μια πολύ πιεσμένη κατάσταση. Τότε μου λέει ο Βενιζέλος, “κάνε πιο πέρα να τον πείσω εγώ”. Φεύγοντας, λοιπόν, ακούω να λέει στον Κουρουμπλή, “ψήφισε Παναγιώτη να του πάρουμε το κόμμα και να τον διώξουμε”. Εγώ τον άκουσα, δεν μου το είπαν. Όσο για το επιχείρημα το οποίο εκστόμισε στον Χατζηνικολάου και το λέει πάρα πολλές φορές ότι, δεν διέγραψα εγώ 30 βουλευτές δικούς του, δηλαδή του Παπανδρέου, εκείνος τους διέγραψε, δηλαδή ο Παπανδρέου. Αλλά ο Παπανδρέου πότε τους διέγραψε; Όταν ήταν η κυβέρνηση Παπαδήμου όπου υπήρχε η ευχέρεια γιατί ήταν 250 αλλά όμως προσέξτε για να καταλάβετε. Δεν το λέω για να δικαιολογήσω την διαγραφή, προσωπικά διαφωνούσα και το είχα πει στον Παπανδρέου. Δυστυχώς ο κ. Βενιζέλος δεν γνωρίζει ότι και σε αυτή την περίπτωση ήμουν αυτόπτης μάρτυς, μέσα στο πρωθυπουργικό γραφείο που μπήκε μέσα μαζί με κάποιον άλλον, που δεν χρειάζεται να πω το όνομά του, και μόνο που δεν έπιασαν τον Παπανδρέου από το λαιμό λέγοντας να τους διαγράψεις τώρα γιατί η κοινοβουλευτική ομάδα κοχλάζει. Ο κ. Βενιζέλος ήταν αυτός που υποδείκνυε και πίεζε τον Παπανδρέου με πολύ ακραίο τρόπο να διαγράψει τους 30 βουλευτές. Ξέχασε ότι ήμουν μπροστά. Καταλήγω και επιμένω: Εάν το ΠΑΣΟΚ είχε πολιτική εσωτερική συνοχή σήμερα η κατάσταση θα ήταν τελείως διαφορετική. Αν το ΠΑΣΟΚ ολοκλήρωνε την 4ετία του, δηλαδή πήγαινε για εκλογές τον Οκτώβριο του 2013 σήμερα και η χώρα και οι άνθρωποι θα ήταν σε άλλο επίπεδο. Και θέλω άλλη μια φορά να επαναλάβω μέσα από την εκπομπή σας: Δεν πρόλαβε ο Παπανδρέου να καταστρέψει τη χώρα σε 4 μήνες. Ούτε ξεκίνησε να γράφεται η ιστορία το 2009 για να του τα φορτώσουν όλα. Τονίζω ότι είναι ο πιο υπονομευμένος και αδικημένος πρωθυπουργός της μεταπολίτευσης”.

Θέλω να σας πω κάτι. Ο κόσμος πίστεψε τον Παπανδρέου. Πίστεψε ότι θα τον εκλέξει και τα πράγματα θα διορθωθούν. Και όταν τον είδε από το Καστελόριζο να λέει για ΔΝΤ και όλα όσα ακολούθησαν μετά, μη προσπαθείτε σήμερα να μου τον βγάλετε λάδι.
“Όχι, όχι, δεν θέλω να τον βγάλω λάδι...”

Και αν σήμερα υπάρχουν μνημόνια και ο κόσμος βρίσκεται σε εξαθλίωση, έχει μεγάλη ευθύνη ο Γιώργος Παπανδρέου. Όταν βγήκε ο Στρος Καν και είπε ότι με τον Παπανδρέου τον Σεπτέμβριο του 2009 δεν είχαμε συμφωνήσει στα μέτρα τα οποία πήρε, αυτό θάφτηκε. Αλλά ο Στρος Καν το είχε πει. Και βέβαια, ήρθαν οι άλλοι μετά και τα ισοπέδωσαν όλα.

“Ακούστε με. Ξεκινάω από το τελευταίο. Ο Στρος Καν μπορεί να είχε πει αυτό που λέτε, αν το είχε πει εγώ δεν το θυμάμαι αλλά δέχομαι αυτό που μου λέτε, αλλά όμως ο Παπανδρέου τον Σεπτέμβρη του 2009 δεν είχε την πλήρη εικόνα της ελληνικής οικονομίας και ο Στρος Καν είχε τις πληροφορίες του Μπαρόζο και όλων των ευρωπαϊκών οργάνων και των ψεύτικων στοιχείων τα οποία διοχέτευαν προς τα όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ότι, δηλαδή, το έλλειμμα ήταν 6% δια στόματος Καραμανλή ενώ ήταν 16. Όμως παραδέχτηκε, το παραδέχτηκε και ο ίδιος ο Σαμαράς δίνοντας συνέντευξη σε διεθνές μέσο ενημέρωσης. Ο Παπανδρέου δεν γνώριζε την έκταση της καταστροφής. Και όταν είπε “λεφτά υπάρχουν”, είπε παράλληλα εάν καταπολεμήσουμε την φοροδιαφυγή, αν φορολογήσουμε τα εμβάσματα των 300 δισεκατομμυρίων που έφυγαν στο εξωτερικό από το 2000 έως το 2009, εάν προσελκύσουμε επενδύσεις, εάν καταπολεμήσουμε την γραφειοκρατία, εάν ανοίξουμε έναν διάλογο με την ελληνική δικαιοσύνη όπου εκκρεμούν 1 εκατομμύριο οικονομικές και αναπτυξιακές υποθέσεις οι οποίες θα φέρουν τεράστια ποσά, εάν στελεχώσουμε τους ελεγκτικούς μηχανισμούς οι οποίοι είναι σε κατάρρευση, θα έχουμε λεφτά. Θα σας φέρω ένα παράδειγμα στο θέμα των ελεγκτικών μηχανισμών. Γιατί έχουν 2,5 δις, δηλαδή έναν ΕΝΦΙΑ, ο οποίος διαφεύγει από τη μαύρη αγορά εργασίας; Γιατί στο ελεγκτικό κομμάτι, στην αγορά εργασίας, δεν υπάρχει κόσμος. Ρωτήστε στο νομό Ηλείας, στην επιθεώρηση εργασίας, πόσοι υπηρετούν και αν αυτοί επαρκούν, όπως και στο νομό που εγώ ήμουν προηγουμένως βουλευτής για πάρα πολλά χρόνια. Δεν μπορούν να κάνουν ελέγχους εξαιτίας του γεγονότος ότι δεν υπάρχουν άνθρωποι σε αυτούς τους μηχανισμούς. Τι άλλο είπε ο Παπανδρέου; Εάν ελέγξουμε που πάνε τα λεφτά των τραπεζών και δεν πάνε στα θαλασσοδάνεια και σε όλους εκείνους οι οποίοι τι κάνουν; Για παράδειγμα, με τα μεγάλα μέσα ενημέρωσης που παίρνουν τα δάνεια, κλείνουν τις επιχειρήσεις, βγάζουν τα λεφτά έξω και μετά είναι θιασώτες της επιστροφής στην δραχμής, γύρω στα 500-600 εκατομμύρια που πήραν δάνεια να γίνουν 5 δις. Αυτή είναι η κατάσταση. Ο Παπανδρέου, λοιπόν, ξεκίνησε μαζί με το κλείσιμο του κύκλου της δημοσιονομικής κρίσης, δηλαδή με τα δύο δάνεια και το κούρεμα του χρέους, μια σειρά από μεταρρυθμίσεις που άλλες ψηφίστηκαν κι εφαρμόστηκαν, άλλες δεν ψηφίστηκαν δεν εφαρμόστηκαν, άλλες προετοιμάστηκαν αλλά δεν ψηφίστηκαν γιατί ανατράπηκε. Και θα σας φέρω το μεγάλο θέμα της φορολόγησης των εμβασμάτων όπου όταν ψήφισε ο Παπανδρέου το νόμο για την άρση του απορρήτου των καταθέσεων μας δίνει εντολή σε μια ομάδα βουλευτών να ετοιμάσουμε μια πρόταση νόμου για να δείξουν ότι και η κοινοβουλευτική ομάδα θα συμβάλλει στην προσπάθεια αυτή. Το νόμο για την φορολόγηση των εμβασμάτων των 400 δισεκατομμυρίων. Τον προετοιμάζαμε από το 2011, τον ολοκληρώσαμε αρχές του 2012, τον καταθέσαμε τον Μάρτιο του ιδίου έτους, ήρθε τότε η κυβέρνηση Παπαδήμου, αλλά με εντολή Παπανδρέου για να φορολογηθούν 400 δις που θα απέδιδαν με περαίωση της τάξης του 20% του συνόλου και με επιστροφή των χρημάτων μέσα στην Ελλάδα για ρευστότητα θα απέδιδαν 40 δις. Τι σήμαινε αυτό το ποσό; Θα σήμαινε ότι με την μεταρρυθμιστική σύγκρουση αυτή θα δίναμε ένα μήνυμα στις αγορές ότι εμείς εφαρμόζουμε και δημιουργούμε νέο πλούτο, άρα οι αγορές θα άνοιγαν τα αφτιά τους και ταυτόχρονα δημιουργούσαμε τις προϋποθέσεις και βάζαμε ένα ανάχωμα να μην πειραχτούν οι εύκολοι στόχοι που πειράχτηκαν από την κρίση. Και μη ξεχνάτε το εξής: Όλες αυτές τις προτάσεις νόμων που καταθέσαμε στη Βουλή ο Βενιζέλος τις απέρριψε. Επί 17 πολιτικά συμβούλια του έλεγα να ψηφίσουμε το νόμο για τα εμβάσματα, να ψηφίσουμε το νόμο που τον είχαμε έτοιμο για τις ηλεκτρονικές συναλλαγές, να μη μιλάς για απολύσεις να μιλάς για κινητικότητα των ανθρώπων που πρέπει να πάνε στους ελεγκτικούς μηχανισμούς, να ελέγξουμε τα χρήματα των τραπεζών που πάνε. Όλα αυτά αναχαιτίστηκαν από την ηγετική ομάδα, αυτή που υπονόμευσε...”

Κύριε Καρχιμάκη, ακούστε με. Εδώ φταίτε εσείς καθαρά εάν συνέβησαν αυτά τα πράγματα με τον Βενιζέλο, διότι ο Βενιζέλος είχε δείξει τι ήθελε όταν “άδειασε” τον Παπανδρέου και πήγε στο Ζάππειο. Από τότε έδειξε ότι το μόνο που τον ενδιέφερε ήταν να αναλάβει την ηγεσία του κόμματος. Επομένως φταίτε για την εξέλιξη των πραγμάτων.

“Εκ των υστέρων μπορούμε να λέμε ότι φταίμε και βεβαίως να κάνουμε την αυτοκριτική μας γιατί κάποιοι δεν πιέσαμε τον Παπανδρέου να τον πετάξει έξω, διότι αν τον έδιωχνε ο Παπανδρέου σήμερα η παράταξη δεν θα είχε καταρρεύσει. Και το 2007 που είχαμε εκλογές ο Βενιζέλος δεν πήγε σε καμία προεκλογική ομιλία. Επένδυε στην ήττα. Προσέξτε μια λεπτομέρεια: Δίνεις μια κορυφαία μάχη το 2007 που βλέπεις ότι έρχεται η κρίση, βλέπεις ένα φαύλο καραμανλικό κράτος, σπάταλο και διεφθαρμένο κ.λ.π. και τι κάνεις; Δεν πας να μιλήσεις σε κανένα μέρος της Ελλάδας, να πεις τις απόψεις του ΠΑΣΟΚ. Διότι επένδυε στην ήττα κι αυτό φάνηκε, όπως σωστά είπατε, ότι την επόμενη ημέρα έβαλε θέμα ηγεσίας. Όλους μας πονάει η σημερινή κατάσταση στο ΠΑΣΟΚ. Όταν το 1989 υπήρξε εκείνη η τερατοσυμμαχία εναντίον του Ανδρέα Παπανδρέου, ενώ όλοι του λέγαμε να μη πας στο ειδικό δικαστήριο, δεν μπορεί ένας κορυφαίος πρωθυπουργός με τέτοια προσφορά στην Ελλάδα να σταθεί μπροστά σε αυτούς, τους σκευωρούς και σε αυτούς που έστησαν ένα σύστημα εναντίον του για να υπονομεύσουν και να σπιλώσουν την πορεία του και την διαδρομή και προσφορά του...” Αυτοί που παραλίγο να οδηγήσουν τότε την Ελλάδα σε εμφύλιο πόλεμο. “...ο σημερινός αρχηγός του ΠΑΣΟΚ, που λέει ότι θα αποχωρήσει αλλά δεν πρόκειται να αποχωρήσει, θα είναι από πίσω να κάνει κουμάντο, τι έκανε; Ζητούσε από τον Ανδρέα Παπανδρέου να κάτσει στο δικαστήριο για να κάνει τον συνήγορο να τον δείχνουν οι τηλεοράσεις. Από τότε είχε το μικρόβιο. Όταν σας λέω ότι μια σειρά από πολιτικές τις οποίες δεν υλοποίησε, τι υπηρέτησε; Στην ουσία συμμάχησαν τα οικονομικά συμφέροντα, επιδιώξεις των οικονομικών συμφερόντων γιατί έβλεπαν πως αν κλείσει ο κύκλος της δημοσιονομικής κρίσης με σταθερή χρηματοδότηση μέχρι 31/12/2014 που προέβλεπε το δεύτερο χρηματοδοτικό πρόγραμμα και προχωρήσει στις μεταρρυθμίσεις, όταν για παράδειγμα έδωσε την εντολή να συνταχθεί ο νόμος για τις άδειες των μέσων ενημέρωσης να έρθουν στο κράτος, που σήμαινε τον έλεγχο των δανείων τους, το που πήγαν τα λεφτά των δανείων τους, το πως σπαταλήθηκαν, με ποιο τρόπο τα πήραν, τότε άρχισε η μεγάλη επίθεση όπου εκεί το συμφέρον του Σαμαρά να γίνει πρωθυπουργός, το συμφέρον του ΣΥΡΙΖΑ να επιδιώξει να έχει πολιτικά οφέλη, το συμφέρον του Βενιζέλου για να γίνει αρχηγός και να τον υπονομεύει για χρόνια, πάτησαν στις επιδιώξεις άλλων ηθελημένα, άλλων αθέλητα, στις επιδιώξεις των οικονομικών συμφερόντων, να ανατρέψουν τον Παπανδρέου, γιατί εκείνος πρώτος έβαλε θέμα στην κοινοβουλευτική ομάδα για συγκεκριμένο εκδοτικό συγκρότημα που είχε πάρει 600 εκατομμύρια δάνεια και είπε ότι δεν μπορεί να παίρνει τόσα δάνεια χωρίς εγγυήσεις...”

Κύριε Καρχιμάκη θυμόμαστε τι έγραφαν τότε οι εφημερίδες για τον Γιώργο Παπανδρέου και πως αποκαλούσαν τότε τον πρωθυπουργό της χώρας υποτιμητικά.
“Τον έλεγαν Τσολάκογλου και προδότη επειδή ανακίνησε το θέμα των δανείων. Σήμερα η κατάσταση την οποία παρέλαβε ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πολύ πιο ευνοϊκή από εκείνη που παρέλαβε ο Παπανδρέου. Έχει έναν μηχανισμό στήριξης, έχει μια διαπραγμάτευση που μπορεί να την κάνει σε μηδενικό έλλειμμα με πρωτογενή πλεονάσματα. Ο Παπανδρέου πήρε 36 δις έλλειμμα κι έπρεπε να κάνει μια προσαρμογή περίπου 24 δις σε ένα χρόνο όπου η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, η παράταξη αυτή κατέρρευσε για μέτρα, για μισθούς και συντάξεις μόνο για 4 δις. Η άλλη προσαρμογή των 20 δις ήταν από σπατάλη, από περικοπές δαπανών, από μεταρρυθμίσεις, από το θέμα της οικονομικής αστυνομίας, τον οικονομικό εισαγγελέα, από την ηλεκτρονική συνταγογράφηση, από την διαύγεια. Όλα αυτά δημιούργησαν ένα πλέγμα οικονομίας 20 δις”. Θέλω να ρωτήσω κάτι άλλο: Γιατί δεν περπάτησε η συνεργασία Παπανδρέου-Τσίπρα; Είχατε αναφέρει σε δηλώσεις σας την αναγκαιότητα συνεργασίας των δύο αυτών πολιτικών ανδρών. Υπήρξε μια συνάντησή τους στο Μέγαρο Μαξίμου. “Δεν υπάρχει κανένα θέμα. Ο Παπανδρέου, και πολύ σωστά μου θέσατε το ερώτημα, είδε τον Τσίπρα, του είπε ότι τον στηρίζει διότι αντιλαμβάνεται την δύσκολη διαπραγμάτευση και του είπε ότι τον στηρίζει και για έναν επιπρόσθετο λόγο: “Διότι εγώ δεν θέλω να πάθεις αυτά που συνέβησαν σε εμένα, με αποτέλεσμα να πάθει ζημιά η χώρα. Και ταυτόχρονα πιστεύω ότι οι κυβερνήσεις πρέπει να εκλέγονται για 4 χρόνια. Θα είμαι δίπλα σου αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα βάλουμε κόκκινες γραμμές. Δεν σημαίνει ότι εάν υπάρξουν ζητήματα δεν θα κάνουμε κριτική”. Όπως επίσης δεν μπορούμε να μη κάνουμε κριτική για το ότι συμβολικά ο ΣΥΡΙΖΑ μετακινήθηκε στα δεξιά με το ότι έφερε μια εξεταστική επιτροπή για το μνημόνιο...”

Ναι, αφήνοντας έξω τον Καραμανλή.

“...ξεκινώντας από το 2009 και μη ακουμπώντας το αίτιο της κρίσης που ήταν ο Καραμανλής που μας έφερε εδώ. Δεν γίνονται αυτά. Δεν μπορείς να κάνεις τον Προκόπη Παυλόπουλο, που ήταν ένας βασικός υπαίτιος της κρίσης με τις φαύλες 700-800.000 προλήψεις, δεν ξέρω ακριβώς πόσες ήταν. Δεν μπορείς να μου κάνεις υφυπουργό έναν εισαγγελέα που έκλεισε το θέμα των υποκλοπών, την δολοφονία Τσαλικίδη κλπ κλπ. Δεν μπορείς να δίνεις τέτοιους συμβολισμούς.
Και θα πω το εξής: Όποτε χάλασαν οι διαχωριστικές, πολιτικές γραμμές ανάμεσα στα δεξιά και στα αριστερά, διαχρονικά ωφελήθηκε και στηρίχθηκε η δεξιά. Δεν ωφελήθηκε η αριστερά σε βάθος χρόνου. Με την ευρεία έννοια εννοώ. Το προοδευτικό κέντρο και ο χώρος του δημοκρατικού σοσιαλισμού ποτέ δεν ωφελήθηκαν. Οι πολιτικές και ιδεολογικές διαχωριστικές γραμμές δημιουργούσαν τις συσπειρώσεις και τις επιδιώξεις των πολιτών για το τι θέλουν να ακολουθήσουν. Το Δ.Ν.Τ. το επέβαλλε η ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση διότι δεν είχε τεχνογνωσία. Χωρίς το ΔΝΤ δεν σου έδινε δάνειο. Δεν σου έφτιαχνε μηχανισμό στήριξης. Το Καστελόριζο ήταν ένας συμβολισμός, που αφορούσε την εθνική μας επιβίωση, διότι αν εμείς δεν πληρώναμε στις 19 Μάη του 2010 μια διεθνή υποχρέωση, ένα ομόλογο 10 δις ευρώ τότε πηγαίναμε σε άτακτη χρεωκοπία. Κι επειδή μας έλεγαν τότε στις πλατείες να μην πληρώσετε την διεθνή υποχρέωση, τώρα γιατί αυτοί που έχουν έρθει σήμερα πληρώνουν το ΔΝΤ; Οι προσδοκίες διαψεύστηκαν. Ο Παπανδρέου λοιδωρήθηκε, υπονομεύτηκε και σήμερα έρχεται να δικαιωθεί από τις εξελίξεις και τα γεγονότα επειδή τα πράγματα δεν ήταν εύκολα. Δεν είχε μαγικό ραβδί".

Κύριε Καρχιμάκη, αν στη θέση του Παπανδρέου ήταν άλλος, με διαφορετικό επώνυμο, ίσως ο κόσμος να μην ήταν τόσο αυστηρός. Να μην εξαγριωνόταν τόσο πολύ.

“Ακριβώς, επειδή είχε αυτό το όνομα. Και τι φαίνεται τώρα; Ότι είχε απόλυτο δίκιο στους χειρισμούς του. Βεβαίως μπορεί να έγιναν λάθη σε μια πορεία κι ένα χρονικό διάστημα όπου τα γεγονότα ήταν καταιγιστικά και δύσκολες οι αποφάσεις που έπρεπε να πάρει. Αλλά όσο αφορά τον κεντρικό κορμό στην ουσία παρέλαβε την χειροβομβίδα του Καραμανλή και ήρθε να πληρώσει αυτός τη νύφη μη παίζοντας την χώρα στα ζάρια. Έλεγε ότι ήταν προτιμότερο να την πληρώσει εκείνος από το να καταρρεύσει η χώρα και ας τον έβριζε ο κόσμος. Αυτή ήταν η επιλογή του”.

Οι κερδοσκόποι του Μαξίμου

Κάποιος θα πρέπει να εξηγήσει στους συνεργάτες του πρωθυπουργού στο Μέγαρο Μαξίμου ότι δεν πρέπει να παίζουν με τα non paper ιδιαίτερα όταν το περιεχόμενό τους αφορά κρίσιμες συμφωνίες που μπορούν να χειραγωγήσουν προς τα πάνω ή προς τα κάτω το χρηματιστήριο.
Το απόγευμα και ενώ η συνεδρίαση του χρηματιστηρίου βρίσκονταν σε εξέλιξη κάποιοι απ’ το Μαξίμου εξέδωσαν ένα πανηγυρικό non paper με το οποίο μας ενημέρωναν ότι η συμφωνία είχε κλείσει και παρά το γεγονός ότι οι εταίροι και οι αξιωματούχοι της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν είχαν ιδέα για την υποτιθέμενη πρόοδο στη διαπραγμάτευση που… έφτανε μάλιστα σε σημείο συγγραφής του τελικού κειμένου.

Με τη δημοσιοποίηση του non paper το χρηματιστήριο εκτινάχθηκε στα ύψη καταγράφοντας μέσα σε πέντε λεπτά άνοδο της τάξεως 4%.

Όσοι γνώριζαν από πριν το περιεχόμενο του non paper και έπαιζαν παράγωγα θησαύρισαν μέσα σε μια ώρα. Επειδή το ίδιο κόλπο με τα προφητικά non paper το έχουμε δει πέντε φορές το τελευταίο διάστημα, μήπως θα πρέπει κάποια στιγμή να τελειώνει το παραμύθι.

Γιατί διαφορετικά κάποιοι δικαιολογημένα θα κατηγορήσουν το Μαξίμου ότι στήνει κερδοσκοπικά παιγνίδια…



http://lykavitos.gr/

EuroWorking Group: Έχετε μια εβδομάδα για να μην χαθεί το πρόγραμμα

«Τελεσίγραφο» στην ελληνική πλευρά ότι εάν δεν κλείσει έως την επόμενη Τετάρτη ή Πέμπτη η συμφωνία της ελληνικής κυβέρνησης με τους θεσμούς τότε το πρόγραμμα «χάνεται», απεύθυνε την Πέμπτη το EuroWorking Group.

Οι οικονομικοί εμπειρογνώμονες της ζώνης του ευρώ συνεδρίασαν μέσω τηλεδιάσκεψης με βασικό θέμα το κυπριακό πρόγραμμα, ωστόσο η συζήτηση επεκτάθηκε και στην πρόοδο που σημειώνεται στις διαπραγματεύσεις για την Ελλάδα.

Σύμφωνα με διασταυρωμένες πληροφορίες, στον πρόεδρο του Συμβουλίου Οικονομικών Εμπειρογνωμόνων (ΣΟΕ) Γιώργο Χουλιαράκη μεταφέρθηκε το «τελεσίγραφο» πως εάν η ελληνική κυβέρνηση δεν επιτύχει να ολοκληρώσει την αξιολόγηση έως την επόμενη Τετάρτη ή Πέμπτη, οπότε θα συνέλθει ξανά το EuroWorking Group, τότε η Ελλάδα χάνει το τρέχον πρόγραμμα.

Αυτό συμβαίνει διότι μετά τις 4 Ιουνίου δεν θα υπάρχει ο φυσικός χρόνος ώστε οποιαδήποτε συμφωνία μεταξύ Ελλάδος και Θεσμών να λάβει τις σχετικές κοινοβουλευτικές εγκρίσεις.

Η απώλεια του προγράμματος συνεπάγεται πως η Ελλάδα χάνει τα 1,8 δισ. ευρώ της εναπομείνασας δόσης από τον Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, όπως και τα 10,9 δισ. ευρώ που διακρατά ο EFSF για τις κεφαλαιακές ανάγκες των ελληνικών τραπεζών και τα οποία θα είναι διαθέσιμα έως τις 30 Ιουνίου.

Η εξέλιξη αυτή φέρεται να προκάλεσε και την τηλεδιάσκεψη μεταξύ του Έλληνα πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα, της Γερμανίδας καγκελάριου Αγκελα Μέρκελ και του γάλλου προέδρου Φρανσουά Ολάντ.

http://www.koolnews.gr/

Γενική αμνηστία στους φοροφυγάδες

ΠΡΟΚΟΠΗΣ ΧΑΤΖΗΝΙΚΟΛΑΟΥ

Αμνηστία σε όλους τους φοροφυγάδες προσφέρει η κυβέρνηση, ακόμα και σε αυτούς που ερευνώνται από τις εισαγγελικές αρχές. Ουσιαστικά, η κυβέρνηση παρέχει αμνηστία για βαρύτατα αδικήματα φοροδιαφυγής, τα οποία τιμωρούνται με υπέρογκα πρόστιμα και ποινές κάθειρξης δέκα έως και 20 ετών.

Προϋπόθεση για την αμνήστευση των «μαύρων» εισοδημάτων τους η καταβολή φόρου 15% για τα κεφάλαια που βρίσκονται στο εξωτερικό και 30% για τα κεφάλαια που είναι κατατεθειμένα σε εγχώριες τράπεζες. Χθες, το υπουργείο Οικονομικών έθεσε σε δημόσια διαβούλευση το σχέδιο νόμου για τη νομιμοποίηση των κρυφών εισοδημάτων, η οποία και θα διαρκέσει 8 ημέρες. Σημειώνεται ότι, στην περίπτωση που από τον έλεγχο διαπιστωνόταν φοροδιαφυγή, αφενός θα επιβάλλονταν τεράστια πρόστιμα, ενώ ταυτόχρονα θα φορολογούνταν με συντελεστές που φθάνουν ακόμα και το 45% (δηλαδή με βάση την κλίμακα φορολογίας εισοδήματος που ίσχυε την περίοδο της φοροδιαφυγής).

Μάλιστα, όσοι αποκαλύψουν οικειοθελώς τη φοροδιαφυγή που διέπραξαν θα απαλλαγούν από τις ποινικές διώξεις.

Οπως προκύπτει από την αιτιολογική έκθεση, όσοι είχαν κεφάλαια σε καταθέσεις ή επενδύσεις στο εξωτερικό έως και την 30ή Απριλίου 2015, μπορούν να τα νομιμοποιήσουν καταβάλλοντας εφάπαξ φόρο 15% επί του ποσού. Το ποσό που νομιμοποιείται απαλλάσσεται από το «πόθεν έσχες» και μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την κάλυψη τεκμηρίων. Με την καταβολή του φόρου, θα εξαντλείται η φορολογική υποχρέωση του καταθέτη, ο οποίος θα λαμβάνει σχετικό πιστοποιητικό.

Οσοι αποφασίσουν να ενταχθούν στο πρόγραμμα αυτό δεν χρειάζεται να επαναπατρίσουν τα κεφάλαιά τους.

Επίσης, οι φορολογούμενοι με προσαύξηση περιουσίας κινητής ή ακίνητης και αδήλωτα εισοδήματα στο εσωτερικό της χώρας έχουν το δικαίωμα, έως τις 31 Ιουλίου 2015, να υποβάλουν αρχικές ή τροποποιητικές δηλώσεις για τη φορολογία εισοδήματος ή κεφαλαίου για φορολογικές χρήσεις έως και το 2014, δηλώνοντας εισοδήματα τα οποία είχαν αποκρύψει και καταβάλλοντας φόρο 30% επί του ποσού που δηλώνουν, χωρίς την επιβολή προστίμου ή πρόσθετου φόρου. Η ίδια δυνατότητα ισχύει και για όσους φορολογούμενους έχουν ξεκινήσει έλεγχοι «προσαύξησης περιουσίας» με άνοιγμα τραπεζικών λογαριασμών και ο έλεγχος αυτός δεν έχει ολοκληρωθεί ή δεν έχει εκδοθεί οριστική πράξη προσδιορισμού φόρου. Ο έλεγχος, σε αυτές τις περιπτώσεις, συνεχίζεται και στην περίπτωση που προκύψει περαιτέρω αδήλωτο εισόδημα, πέραν αυτού που οικειοθελώς αποκαλύπτεται, προβλέπεται φορολόγηση με συντελεστές 26% - 33% συναθροιζόμενη με τα δηλωθέντα φορολογητέα εισοδήματα. Πρακτικά, αυτό σημαίνει ότι αν από τον έλεγχο προκύψει περαιτέρω αδήλωτο εισόδημα, τότε αυτό θα φορολογείται με συντελεστή 26% σε περίπτωση που το φορολογητέο εισόδημα είναι μέχρι 50.000 ευρώ και με συντελεστή 33% εάν το φορολογητέο εισόδημα υπερβαίνει τις 50.000 ευρώ.

Τέλος στη χρηματοδότηση μαθητών στις εκπαιδευτικές Ολυμπιάδες

Σοκ. Νέο ψαλίδι στην αριστεία βάζει το υπουργείο Παιδείας, καθώς κόβει την χρηματοδότηση για συμμετοχή των ελλήνων μαθητών στις εκπαιδευτικές Ολυμπιάδες.

Ειδικότερα, το υπουργείο σταματά την χρηματοδότηση των επιστημονικών ενώσεων για να συμμετάσχουν οι έλληνες μαθητές σε Διεθνείς ή Βαλκανικές ολυμπιαδές. Σε χθεσινό έγγραφο του προς τις ενώσεις Μαθηματικών (ΕΜΕ), Χημικών, Φυσικών, Επιστημόνων Η/Υ και Πληροφορικής, Βιοεπιστημόνων, Αστρονομίας και Διαστήματος και τον Οργανισμό Εκπαιδευτικής Ρομπορικής και Επιστήμης, ο Γ.Γ. Δημήτρης Χασάπης ανακοινώνει ότι «το υπουργείο αδυνατεί να καλύψει δαπάνες μετάβασης ή συμμετοχής σε Διεθνείς ή Βαλκανικές Ολυμπιαδων λόγω περικοπών συνεπεία της δημοσιονομικής συγκυρίας» και τους προτρέπει να αναζητήσουν χορηγίες.

Πρόκειται για διαγωνισμούς η συμμετοχή στους οποίους αφορά μόνο τα εισιτήρια των αποστολών και σύμφωνα με στελέχη της ΕΜΕ το συνολικό ποσό δεν ξεπερνά τα 50.000 ευρώ ετησίως. Αντίθετα, αποτελούν ευκαιρίες οι έλληνες μαθητές να ασκηθούν σε συνθήκες διεθνούς αριστείας και να βραβευθούν για τα σχολικά επιτεύγματά τους. Το αποδεικνύουν οι έως τώρα διακρίσεις των ελλήνων μαθητών.

Τέλος, ο κ. Κουράκης αποφάσισε την αναστολή εφαρμογής των νέων προγραμμάτων σπουδών για τα μαθήματα της Γ’ Λυκείου από το 2015-16. Στελέχη του υπουργείου ανέφεραν στην «Κ» ότι η απόφαση δεν έχει κόστος, κάτι που θα συνέβαινε σε περίπτωση κατάργησής τους.

Πέμπτη, 28 Μαΐου 2015

ΣΥΡΙΖΑ: Ένας σπουδαίος σατιρικός θίασος -

ΜΑΝΟΣ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΣ

Όπως οι περισσότεροι από σας, έχω γελάσει πολλές φορές με πολιτικούς. Συνήθως με εκείνο το είδος του γέλιου που ταιριάζει στη συνειδητοποίηση πως το αστείο είναι σε βάρος σου, αλλά έχω γελάσει. Δεν θυμάμαι όμως ποτέ κυβέρνηση στην οποία να είναι μαζεμένο τόσο κωμικό ταλέντο το οποίο να κατευθύνεται με τόση ορμή στην προσπάθεια να αποδειχθεί πως οι μόνες διαφορές που έχουν οι εξουσίες είναι χρωματικής φύσεως: Σε άλλες αρέσει το μπλε, σε άλλες το πράσινο και σε άλλες το κόκκινο, αλλά όλες είναι αλαζονικές, αυταρχικές και έχουν και μια κρυφή αγάπη για το μαύρο.

Ο Ηγέτης
image

Η κινητήρια δύναμη του θιάσου. Θα θυμάστε το πώς εξευτέλισε το σάπιο εκπαιδευτικό σύστημα της χώρας όταν, όντας απόφοιτος του Πολυτεχνείου, παράστησε πως νομίζει πως το έτος φωτός μετρά χρόνο και όχι απόσταση. Και αποκλείεται να έχετε ξεχάσει τον εμπνευσμένο τρόπο με τον οποίο αποκάλυπτε την ανεπάρκεια των πολιτικών πρώτης γραμμής, όταν παρίστανε πως έχει ολοκληρωμένη άποψη για παγκόσμια ζητήματα χωρίς να ξέρει στοιχειωδώς ούτε μια ξένη γλώσσα. Πρόκειται για σατιρικές συλλήψεις σπάνιας ευφυίας που αναπόφευκτα οδήγησαν στην πρωθυπουργοποίησή του. Μια θέση με την οποία έχουν τιμηθεί μόνο οι πολύ μεγάλοι σατιρικοί του παρελθόντος και κάποιοι συγγενείς τους.

Την τελευταία του σπουδαία σατιρική στιγμή την απολαύσαμε κατά τη διάρκεια της σταντ-απ του στη συνέλευση των μετόχων της Αριστεράς ΑΕ. Εκεί όπου δήλωσε με στόμφο πως είναι έτοιμος να κάνει στροφή 360 μοιρών από τις μνημονιακές πολιτικές του παρελθόντος. Οι μέτοχοι που παρακολουθούσαν χειροκρότησαν με ενθουσιασμό και μόνο κάτι χνουδωτά γατάκια που δεν κατάλαβαν το αστείο έκαναν άστοχα σχόλια για τη μόρφωση ή την πνευματική συγκρότηση του μεγάλου αυτού χιουμορίστα.

Ο Άνθρωπος - Παγώνι
image


Κάθε του εμφάνιση μοιάζει με μια σκληρή σατιρική γροθιά στο στομάχι κι αν νομίζετε πως υπερβάλλω επιτρέψτε μου να σας διαψεύσω: Ποιος έχει φωτίσει την υποκρισία της μεγαλοαστικής τάξης με το τρόπο που το έχει κάνει ο Γιάνης, με το «λιτό βίο» του ή με την, αντάξια της Αντουανέτας, φραση του σύμφωνα με την οποία οι Έλληνες δεν χρειάζονται δουλειές και λεφτά αλλά αξιοπρέπεια»; Ποιος άλλος έχει σατιρίσει με τόσο αποτελεσματικό τρόπο το ναρκισσισμό και την εγωπάθεια; (εντάξει, αυτό το κάνει εξίσου καλά και η κόρη του Νίκου του Κωνσταντοπούλου, αλλά με κάπως πιο σκληρό τρόπο) Ποιος άλλος έχει ηχογραφήσει κρυφά συνεδρίαση του Γιούρο του Γκρουπ και όχι μόνο έχει βγει να το πει αλλά και να το δικαιολογήσει λέγοντας πως το κάνει για να θυμάται τι είπε επειδή συνήθως δεν ξέρει τι του γίνεται; Δεν θυμάμαι καμία άλλη σατιρική προσπάθεια που να δείχνει με τόσο εμφατικό τρόπο πως ακόμα και ο χειρότερος αρπακολλατζής μπορεί εύκολα να γίνει υπουργός. Μόνο σεβασμός αξίζει σ’ αυτόν το μεγάλο σατιρικό, αυτό το σπουδαίο τρολ με τον ατίθασο γιακά και τη δυσλεξία στο μικρό όνομα.

Η Ελπίδα για το μέλλον
image


Οι μέχρι τώρα σατιρικές του απόπειρες αναλώνονταν σε ενδυματολογικά αστεία καθώς συχνά πυκνά εμφανίζεται στη Βουλή ντυμένος ψαράς. Τη Δευτέρα το βράδυ, όμως, πέρασε κι αυτός στο πάνθεον της κωμωδίας όταν, απαντώντας σε ερώτηση ενός εργαζόμενου ο οποίος ανησυχούσε για τη δουλειά του, απάντησε: «Και τι φοβάσαι; Μη χάσεις τα 300 ευρώ που παίρνεις;» Ο σπουδαίος Νίκος Φίλης κατάφερε με μια μόνο ατάκα να γκρεμίσει την ψευδαίσθηση της αριστερής φιλολαϊκής εξουσίας και έδειξε με τον πιο γλαφυρό τρόπο τι πραγματικά σκέφτονται για τους φτωχομπινέδες χαμηλόμισθους υπηκόους τους οι αγωνιστές πατέρες του έθνους.

Η Βασίλισσα της Σάτιρας
image


Ακόμα και στον πιο σπουδαίο θίασο υπάρχει μια κορυφή. Μιλάω, φυσικά, για την κόρη του Νίκου του Κωνσταντόπουλου. Τη γυναίκα που με κάθε της λέξη και κίνηση γελοιοποιεί τον αυταρχισμό, την αλαζονεία και τη μεγαλομανία της εξουσίας με τον πιο σκληρό τρόπο. Τη γυναίκα που, αφού παράστησε για καιρό την πολέμια του σεξισμού, κατέληξε να πει πως η μετατροπή ενός άνδρα σε γυναίκα αποτελεί αναβάθμιση, ξεγυμνώνοντας έτσι την υποκριτική πολιτική ορθότητα που παντού ανακαλύπτει σεξισμό σε βάρος των γυναικών. Και βέβαια, τη γυναίκα που εξευτελίζοντας σε ζωντανή μετάδοση τον Λάμπη τον Ταγματάρχη έδειξε πόση ταπείνωση είναι έτοιμος να δεχθεί ένας άνθρωπος που «θέλει να προσφέρει στον τόπο» κάνοντας ταυτόχρονα ένα πολύτιμο μάθημα ιστορίας σε όσους δεν είχαν την τύχη να μεγαλώσουν σε χώρα του ανατολικού μπλοκ.

Κοντά στους παραπάνω υπάρχουν και άλλοι σπουδαίοι σατιρικοί. Όπως ο Λαφαζάνης που μπροστά στον πρόεδρο της Γκαζ της Προμ κόντεψε να καταστρέψει τη μέση του, η Κοζομπόλη χάρη στην οποία μάθαμε το Στρίνγκλjιτς, τον Κλάους τον Μάους και τον Ζαν τον Κλάουντ τον Τρίκετ, ο μπάρμπα-Φλαμπουράρης με τα φρέντο του, ο Μισελοζανάκης με τα σουρεαλιστικά παραληρήματα και τις απεργίες πείνας του, η Κόκκινη Ραχήλ με όλα της και πολλοί άλλοι που δεν μου έρχονται τώρα στο μυαλό. Αλλά αυτό δεν είναι και τόση σημασία. Αυτό που έχει σημασία είναι το να αναγνωρίσουμε την προσφορά των ανθρώπων αυτών και να τους πούμε δυο απλά λόγια ευγνωμοσύνης. Να τους πούμε: Σας ευχαριστούμε που διαλύετε κάθε αφελή ψευδαίσθηση για την εξουσία και την ιδεολογία. Αυτό που κάνετε, είναι το μόνο που μπορεί να σώσει πραγματικά τη χώρα και μπράβο σας.

http://m.athensvoice.gr/

Edito 528

ΦΩΤΗΣ ΓΕΩΡΓΕΛΕΣ

Μια φορά είχα βρεθεί σε αίθουσα δικαστηρίου για μια υπόθεση καθύβρισης θρησκεύματος. Οι μηνύοντες ήταν γνωστοί θαμώνες στα στασίδια των μεταμεσονύκτιων τηλεοπτικών εκπομπών, το δικαστήριο μετά από σύντομη διαδικασία απέρριψε τη μήνυση. Όμως, ένα άλλο γεγονός θυμάμαι από τότε. Την ώρα της κατάθεσης, ξαφνικά, η πρόεδρος με ρώτησε: Εσείς, κύριε Γ., προσωπικά πιστεύετε; Είχα μείνει άφωνος, πώς απαντάς σ’ αυτή την ερώτηση; Με ναι και όχι; Δεν ξέρω τι να σας απαντήσω, είπα, δεδομένου ότι η ίδια η ερώτηση απαγορεύεται. Η πρόεδρος, προς τιμήν της, κατάλαβε και προχώρησε παρά κάτω χωρίς σχόλια. Γιατί η ανεξιθρησκία στη χώρα μας προστατεύεται συνταγματικά, γιατί κανείς δεν υποχρεούται σε δήλωση προσωπικών δεδομένων, γιατί η πίστη δεν δικάζεται.

Το θυμήθηκα την περασμένη Δευτέρα, όταν συνέβη μία από τις πιο θλιβερές παραστάσεις στην ιστορία της ελληνικής δημοκρατίας. Οι υποψήφιοι πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της ΕΡΤ παρουσιάστηκαν μπροστά σε επιτροπή της Βουλής η οποία θα έκρινε την πρόταση της κυβέρνησης για τις θέσεις. Και αντιμετώπισαν ανάκριση για τη στάση και τις απόψεις τους. Εσείς πού ήσασταν όταν έπεσε το «μαύρο»; Πώς συμπράξατε ή μη με τον αγώνα των εργαζομένων;

Ξαφνικά, δηλαδή, για τη θέση σε μια δημόσια υπηρεσία κρινόταν όχι η επαγγελματική επάρκεια, τα προσόντα και το επιχειρηματικό σχέδιο των υποψηφίων, αλλά οι πολιτικές τους απόψεις. Και, το χειρότερο, ο ένας ευθαρσώς και υπερηφάνως, ο άλλος, που είχε συναίσθηση του απίστευτου ατοπήματος, διστακτικά και δυσφορώντας, απάντησαν και μαζί με τους υπόλοιπους βουλευτές που παρευρίσκονταν, νομιμοποίησαν τη διαδικασία. Γιατί το πρόβλημα δεν ήταν αν «βασάνισαν» πολύ τους υποψήφιους ή αν υπερέβαλε η πρόεδρος ή αν έμοιαζε με ανακριτική η διαδικασία. Το πρόβλημα ήταν ότι για μια θέση του δημοσίου, πρώτη φορά, ρητώς και επισήμως, εντός της Βουλής δηλώθηκε η απαίτηση πολιτικής ευθυγράμμισης. Το ότι μιλάμε για τον τομέα της Ενημέρωσης κάνει το γεγονός ακόμα πιο αδιανόητο. Κανονικά, τη Δευτέρα, πολιτικά κόμματα, ΑΔΕΔΥ και ΕΣΗΕΑ έπρεπε ήδη με ανακοινώσεις να καταγγέλλουν το γεγονός. Όμως κι αυτό περνάει και προστίθεται στα άλλα αδιανόητα που συμβαίνουν κάθε μέρα στην περίεργη ελληνική δημοκρατία. Ο μακαρθισμός και οι δίκες της Μόσχας ζωντανεύουν μετά από πολλες δεκαετίες χωρίς να κάνει εντύπωση σε κανέναν. «Το μοντέλο που έχετε μέχρι στιγμής υπηρετήσει και δεν με πείσατε ότι έχετε απεμπολήσει, είναι άλλο από αυτό που οραματίστηκε ο λαός». Με αυτό το σκεπτικό, η πρόεδρος της Βουλής δεν υπερψήφισε την πρόταση της κυβέρνησής της. Ας ξαναδιαβάσουμε αυτή τη φράση ορισμό του καθεστωτισμού. Κάποιος ξέρει τι «οραματίστηκε» ο λαός. Έστω κι αν αντιπροσωπεύει το 36% του λαού. Δεν έχει σημασία, κάποιοι μιλάνε εν ονόματι του λαού πάντα, ακόμα κι αν έχουν 3%. Οι άλλοι πρέπει πειστικά να «απεμπολήσουν», να κάνουν δηλώσεις μετανοίας δηλαδή, απορρίπτοντας το «μοντέλο που υπηρέτησαν». Για να γίνουν δεκτοί.

Αύριο δηλαδή, αν ξαναγίνουν εκλογές, η επόμενη κυβέρνηση, πιθανόν η ΝΔ, θα μπορεί να ρωτήσει τον υποψήφιο αν είχε συμφωνήσει με το «μαύρο»; Και αναλόγως να τον διορίζει; Δεκαετίες προσπαθούσαμε να ξεφύγουμε από τον κομματισμό του δημοσίου και τώρα επανέρχεται ως «αλλαγή καθεστώτος». Γιατί αυτοί μόνο, ούτε καν αυτοί, αυτή μόνο ξέρει τι οραματίστηκε ο λαός. Αθήνα, Μάιος του 1936.

http://m.athensvoice.gr/

Η μεγάλη πτώση...

ΠΑΣΧΟΣ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗΣ

Είναι γνωστό το ανέκδοτο κάποιου που έπεσε από έναν ουρανοξύστη και, πριν σκάσει στο έδαφος, σε κάθε όροφο έλεγε: «Δόξα τω Θεώ. Μέχρι στιγμής αποφύγαμε τα χειρότερα». Κάπως έτσι, σε ελεύθερη πτώση, είναι τους τελευταίους μήνες η χώρα. Ενώ τα πρώτα σημάδια της χρεοκοπίας είναι ορατά, το επικοινωνιακό σύστημα της κυβέρνησης μονολογεί: «Δόξα τω Θεώ. Μέχρι στιγμής δεν χρεοκοπήσαμε».

Ετσι, ενώ «πρώτη φορά» το κράτος βάζει χέρι στα αποθεματικά των δημόσιων οργανισμών και των ασφαλιστικών ταμείων, ακούμε τους κυβερνώντες να λένε: «Ε, και τι έγινε; Τα repos δίνουν καλύτερα επιτόκια». Πάει ο 50ός όροφος... Καθυστερούν οι πληρωμές συντάξεων και μισθών; Ετοιμο το παραμύθι: «Το σύστημα ΔΙΑΣ χαλάει κάθε τρεις και λίγο». Πάει και ο 49ος όροφος... Υπάρχει στάση πληρωμών στην αγορά; «Ελα μωρέ τώρα!». Πάει και ο 48ος όροφος... Εκφράζουν τη δυσαρέσκεια μέχρι την αποστροφή τους όλοι οι εταίροι, αυτοί δηλαδή που ήταν και παραμένουν οι πιστωτές έσχατης ανάγκης για τη χώρα; «Κάνουμε φοβερή διαπραγμάτευση και αυτό αποδεικνύεται από το γεγονός ότι μέχρι στιγμής αποφεύχθηκαν τα χειρότερα», παπαγαλίζουν όλοι οι «φίλοι της κυβέρνησης». Πάει και ο 47ος όροφος...

Το ανέκδοτο δεν αναφέρει τι λέει ο δυστυχής που πέφτει από τον ουρανοξύστη όταν πλησιάζει το έδαφος. Θα μπορούσε, για παράδειγμα, να σκεφτεί τον νόμο της βαρύτητας και υπολογίζοντας την ταχύτητα πρόσκρουσης να υπολογίζει τις πιθανότητες επιβίωσης ή και αναπήδησης μόλις αγγίξει το έδαφος. Τα δικά μας πολιτικά ανέκδοτα όμως δεν έχουν τέτοια προβλήματα. Ηδη διακινούν «τεχνικές λεπτομέρειες» της πιθανής πλέον πρόσκρουσης. Λένε ότι μια καθυστέρηση πληρωμής του ΔΝΤ δεν σημαίνει τυπικά χρεοκοπία, αλλά είναι κάτι σαν ανάληψη σε ένα άλλο κόσμο, που τώρα πλέον δεν είναι απλώς εφικτός· είναι το πιθανότερο σενάριο.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ είναι η επικοινωνιακή του τακτική. Είναι τόσο καλή ώστε πιστεύουν και οι ίδιοι τις ανοησίες που λένε. Τα πρώιμα συμπτώματα χρεοκοπίας αποσιωπώνται κι όλοι νομίζουν ότι με ένα καλό κόλπο στη Ρίγα ή στις Βρυξέλλες αποφεύγεται το χειρότερο. Αποσιωπούν και ξεχνούν την «πανουργία της Ιστορίας». Γράφαμε και παλιότερα: «Δυστυχώς, ελάχιστοι κατανοούν ότι η Ιστορία δεν συμβαίνει μονομιάς. Κοιτάμε το παρελθόν ελλειπτικά και αποσπασματικά επειδή έτσι το μαθαίνουμε από τα σχολικά βιβλία: εκεί υπάρχουν μόνο “σταθμοί της Ιστορίας”. Πολλές φορές μένουμε έκθαμβοι από τη “μωρία” των αποφάσεων που έλαβαν πολιτικοί ηγέτες, κόμματα ή ακόμη και κοινωνίες. Ας σκεφτούμε μόνο πόσες φορές αναρωτηθήκαμε: “Μα, πώς μπόρεσαν να το κάνουν αυτό; Δεν έβλεπαν την καταστροφή που ερχόταν;”. Ξεχνάμε ότι αυτά που φαντάζουν τώρα ως “κομβικά σημεία” στην Ιστορία δεν είναι παρά το προϊόν πολλών μικρών αποφάσεων, εδώ κι εκεί» (Καθημερινή 24.1.2015).

Η χρεοκοπία μιας χώρας δεν είναι ένα γεγονός, είναι μια διαδικασία την οποία ήδη ζούμε. Πρώτη φορά στη μεταπολεμική ιστορία ανακοινώνεται ότι θα πληρωθούν μισθοί και συντάξεις. Για πρώτη φορά τίθεται το δίλημμα αν θα γίνουν οι εσωτερικές πληρωμές ή οι εξωτερικές. Πρώτη φορά τα στελέχη ενός κυβερνώντος κόμματος παρουσιάζουν τέτοια άγνοια για το τι σημαίνει χρεοκοπία. Το «πρώτη φορά Αριστερά» μεταμορφώνεται ταχύτατα σε «πρώτη φορά τέτοιος εφιάλτης»...


"Στην Ιορδανία για τους πρόσφυγες ο Γιώργος Α. Παπανδρέου".


Ο Πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς και Πρόεδρος του Κινήματος Δημοκρατών Σοσιαλιστών, Γιώργος Α. Παπανδρέου, επισκέφθηκε στις 26 και 27 Μαΐου την Ιορδανία.

Στο πλαίσιο της επίσκεψής του, συναντήθηκε με τον Βασιλιά Αμπντάλα, τον Αντιπρόεδρο της Κυβέρνησης και Υπουργό Εξωτερικών, Nasser Judeh, τον Πρόεδρο της Βουλής A. Tarawneh και παρακάθισε σε γεύμα που έδωσε προς τιμήν του ο Πρόεδρος της Επιτροπής Εξωτερικών Σχέσεων της Βουλής, Hazem Qashou.

Στις συναντήσεις αυτές, έγινε ανταλλαγή απόψεων για τις εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή, τα ζητήματα που δημιουργεί η μετακίνηση πληθυσμών λόγω του συνεχιζόμενου πολέμου στη Συρία και το Ιράκ καθώς και την ανάγκη ευαισθητοποίησης της διεθνούς κοινής γνώμης για την προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς.

Ο Γιώργος Παπανδρέου, εξέφρασε την ανάγκη στήριξης της Ιορδανίας στην προσπάθεια που κάνει για την αντιμετώπιση των ανθρωπιστικών προβλημάτων που δημιουργούν οι πολεμικές επιχειρήσεις στην περιοχή και εξήρε τη συμβολή της στην προώθηση της σταθερότητας. Τόνισε επίσης ότι, ως Πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς αλλά και Αντιπρόεδρος του Ιδρύματος για την Ολυμπιακή Εκεχειρία, θα συμβάλλει με συγκεκριμένες πρωτοβουλίες για την προώθηση του "Μηνύματος του Αμμάν", για την ειρηνική συνύπαρξη θρησκειών και πολιτισμών.

Ο Γιώργος Παπανδρέου, με την ιδιότητα του μέλους του Παγκόσμιου Συμβουλίου Προσωπικοτήτων της ανθρωπιστικής οργάνωσης Mercy Corps, είχε την ευκαιρία να δει επιτόπου την υλοποίηση των προγραμμάτων εκπαίδευσης και απασχόλησης παιδιών και εφήβων - θυμάτων πολέμου, αλλά και τη δημιουργία έργων ύδρευσης στον Καταυλισμό προσφύγων Ζάταρι.

Τέλος, ο Πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, είχε την ευκαιρία να συζητήσει για τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουν οι ανθρωπιστικές οργανώσεις με τον εκπρόσωπο της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ στην Ιορδανία, Andrew Harper.

Τετάρτη, 27 Μαΐου 2015

Καρχιμάκης για Παπανδρέου :Τα γεγονότα κάθε μέρα τον δικαιώνουν

" Υπήρξε ο πιο αδικημένος και απο διάφορα κέντρα ο πιο υπονομευμένος πολιτικός της μεταπολίτευσης"

Ανακοίνωση Μιχάλη Καρχιμάκη:

Η απόφαση για δεύτερη φορά,της αρχειοθέτησης της δήθεν τεχνιτής διόγκωσης του ελλείμματος,με αποτέλεσμα να μπούμε στον μηχανισμό στήριξης,απο την κυβερνηση Παπανδρεου ειναι μια ηχηρή απάντηση σε όλους οσους επένδυσαν διαχρονικά απο το 2009 και μετα στην πολιτική συκοφαντία.

Δυστυχώς ομως η συκοφαντία λέρωσε. Αποδειχθεί ομως έστω και αργά παρα τις συνέπειες απο την συκοφαντική σκόνη σε βάρος της κυβερνηςης Παπανδρεου και της χώρας, Οτι, Η ιστορία δεν ξεκίνησε να γράφεται το 2009, Ούτε ο Παπανδρεου πρόλαβε να καταστρέψει την χώρα σε τέσσερις μήνες.

Τα γεγονότα καθε μέρα τον δικαιώνουν και ταυτόχρονα αναδεικνύουν,οτι υπήρξε ο πιο αδικημένος και απο διάφορα κέντρα ο πιο υπονομευμένος πολιτικός της μεταπολίτευσης.

Εξεταστική: Το Μνημόνιο ήταν μονόδρομος, κατέθεσαν οι πρώτοι μάρτυρες


Μονόδρομο χαρακτήρισαν την υπογραφή του Μνημονίου, ο πρόεδρος και ο γενικός διευθυντής του ΙΟΒΕ Τάκης Αθανασόπουλος και Νίκος Βέττας και τούτο διότι, όπως υποστήριξαν στην πολύωρη κατάθεση τους στην Εξεταστική Επιτροπή, στην κατάσταση που βρισκόταν η χώρα και κάτω από την πίεση που δεχόταν από τις αγορές, δεν υπήρχε άλλη λύση.

Τόσο ο κ. Αθανασόπουλος όσο και ο κ. Βέττας υπεραμύνθηκαν του προγράμματος προσαρμογής, καθώς, όπως είπαν, εκείνη τη χρονική στιγμή, η άλλη εναλλακτική λύση ήταν η πτώχευση της χώρας, αναγνώρισαν, ωστόσο, ότι υπήρξαν λάθη και αστοχίες και σημείωσαν ότι αν είχαν γίνει νωρίτερα οι διαρθρωτικές αλλαγές, οι συνέπειες του Μνημονίου θα είχαν λιγότερο πόνο και μεγαλύτερη απόδοση.

«Δεν υπήρχε περίπτωση να σε χρηματοδοτήσει είτε το ΔΝΤ, είτε η ΕΕ, αν δεν υπήρχε ένα πρόγραμμα προσαρμογής. Ήταν πολύ μεγάλη η ανισορροπία στην οικονομία. Αν είχαμε κάνει τις διαρθρωτικές αλλαγές μια 10ετια νωρίτερα, τα πράγματα θα ήταν καλύτερα. Θα είχαν γίνει με λιγότερο πόνο και με μεγαλύτερη απόδοση. Το πρόβλημα το γνωρίζαμε από το 2009. Η κρίση ήταν ante portas, αν είχαμε αντιδράσει ένα χρόνο νωρίτερα με συναίνεση, τα πράγματα θα ήταν πολύ διαφορετικά», δήλωσε χαρακτηριστικά ο πρόεδρος του ΙΟΒΕ.

«Για μια χώρα σαν την Ελλάδα, το να αποφασίσεις στη μέση της κρίσης, να πεις δεν θέλω να συμμετάσχω στο οικονομικό εγχείρημα, είναι σαφές ότι θα υπήρχε ελεύθερη πτώση. Δεν μπορείς σε όρους ευρωπαϊκών θεσμών να ανταπεξέλθεις και ουσιαστικά να αποφασίσεις ότι θα εξακολουθήσεις να ζήσεις σε μόνιμη φτώχια. Άρα, δεν υπήρχε τότε άλλος δρόμος. Αλλά θα μπορούσε να γίνει καλύτερη διαχείριση με αναπτυξιακή αναδιάρθρωση» συμπλήρωσε.

Όπως αναγνώρισε ο κ. Αθανασόπουλος, «ορισμένοι στόχοι του μνημονίου αποδεικνύεται, εκ των πραγμάτων, ότι έπρεπε να ήταν σε άλλη κατεύθυνση».

«Υπήρξαν λάθη. Έπρεπε να δοθεί περισσότερη προσοχή στα διαρθρωτικά προβλήματα, όπως φοροδιαφυγή και γραφειοκρατία ή σε στοχευμένες περικοπές και όχι στα δημοσιονομικά. Η συσσωρευμένη ύφεση θα είχε αποφευχθεί, αν τα μέτρα ήταν περισσότερο διαρθρωτικά και η δημοσιονομική παρέμβαση περισσότερο στοχευμένη», τόνισε.

Στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκε και ο γενικός διευθυντής του ΙΟΒΕ, υποστηρίζοντας ότι «το Μνημόνιο δεν έφερε την κρίση στην ελληνική οικονομία, αλλά ότι η παγκόσμια κρίση που ξέσπασε από την Αμερική το 2007, πυροδότησε τις καχεξίες και τα ενδογενή αίτια που υπήρχαν, τα οποία δεν επιδέχονταν ούτε αναβολή ούτε ευκαιριακή αντιμετώπιση».

«Το ζητούμενο από την αρχή της προσαρμογής, δεν ήταν να υπάρξει ύφεση και να συρρικνωθεί η οικονομία, αλλά να αλλάξει το παραγωγικό πρότυπο. Με μνημόνιο ή χωρίς μνημόνιο κάτι έπρεπε να γίνει. Όχι, όμως, με τρόπο αμφίσιμο και όχι επειδή μας το επιβάλει κάποιος», υποστήριξε ο κ. Βέττας.

Στις επίμονες ερωτήσεις των βουλευτών αν το μνημόνιο ήταν η καλύτερη ή όχι λύση για τη χώρα, ο κ. Βέττας απάντησε: «Αν δεν το είχαμε το μνημόνιο, τι άλλο θα είχαμε ως χώρα; Πτώχευση. Θα μπορούσε να είναι καλύτερη η συμφωνία, αν δεν περιμέναμε μέχρι τελευταία στιγμή να πάρουμε τις αποφάσεις που πήραμε. Και αν είχαμε πολλούς μήνες νωρίτερα προετοιμαστεί, θα είχαμε καταλήξει σε πιο σωστό πλαίσιο».

Σε άλλη ερώτηση βουλευτών, αν υπάρχουν ευθύνες και σε ποιους τις καταλογίζει, για τις δραματικές συνέπειες από την εφαρμογή των Μνημονίων, ανέφερε χαρακτηριστικά:

«Υπήρχε μια πολύ δύσκολη δυναμική εκείνη την περίοδο. Τι ευθύνη έχει ο καθένας; Να τολμήσω να πω και αυτοί που χειρίστηκαν τα πράγματα αρκετά πριν το μνημόνιο, γιατί ενώ είχαν μπροστά τους αρκετό ευνοϊκό χρόνο, δεν προέβλεψαν να κάνουν τις απαραίτητες διαρθρωτικές αλλαγές που θα ήταν και πολύ πιο λίγο επώδυνες, αλλά και αυτοί που έβλεπαν ότι αυτό το διεθνές πρόβλημα ερχόταν και στη χώρα μας και έπρεπε να δράσουν με πολύ μεγαλύτερη ταχύτητα. Όμως, μπορεί κανείς να πει ότι ήταν τεράστια η αβεβαιότητα, ήταν αχαρτογράφητα τα ύδατα».

«Κατανοώ ότι οδηγηθήκαμε σε μέτρα που δεν ήταν τα πιο κατάλληλα. Πρέπει, όμως, να λαμβάνουμε υπόψη και τις συνθήκες κάτω από τις οποίες παίρνονται οι αποφάσεις», τόνισε από την πλευρά του ο κ Αθανασόπουλος και συνέχισε λέγοντας:

«Συμβαίνει συχνά στη χώρα μας, να αναλωνόμαστε για να βρούμε λύσεις. Αυτό οδήγησε ξένους και έλληνες σε κάποιες εκτιμήσεις που δεν ήταν σωστές. Αυτό συμβαίνει πάντα, ιδιαίτερα στη χώρα μας, γιατί σε μηδέν χρόνο πρέπει να προχωρήσεις στην οριοθέτηση του προβλήματος. Ας θυμηθούμε την τεράστια αβεβαιότητα που υπήρχε. Απαγορευόταν από τη συνθήκη να υπάρξει διάσωση χώρας. Το πρόβλημα ήταν υπαρξιακό. Οι αγορές αποφάσισαν ότι δεν είμαστε αξιόχρεοι. Όταν συμβεί αυτό, ή λες ότι βρισκόμαστε σε ελεγχόμενη πτώχευση, ή αν βρεθεί κάποιος να σε δανείσει με χαμηλότερο επιτόκιο πρέπει να τηρήσεις ένα πρόγραμμα είτε εντός είτε εκτός μνημονίου.Υπάρχουν χώρες που εφάρμοσαν αυστηρά μοντέλα και κατάφεραν να επιτύχουν τους στόχους τους, όπως πχ η Λετονία. Εμείς καθυστερήσαμε πολύ να αντιδράσουμε όταν ξέραμε ότι η κρίση είναι και στη χώρα μας».

Σχολιάζοντας τη «συνταγή» του ΔΝΤ και οι δύο υποστήριξαν ότι «αν δεν ήμασταν στην ευρωζώνη, μέσα σε μια μέρα θα φτωχαίναμε όλοι και οι δημόσιες δαπάνες θα μειώνονταν στο μισό».

«Και αυτοί που είχαν χειριστεί την αβεβαιότητα και στον τύπο και στους πολίτες δημιουργήθηκε η αίσθηση ότι μπορούσε η χώρα να ξεφύγει από την κατάσταση που είχε περιέλθει, χωρίς να αλλάξει τίποτα. Ήταν μια ψευδαίσθηση αυτή. Καλύψαμε μεγάλο κομμάτι του δρόμου για να το πετάξουμε τώρα αυτό που καταφέραμε», επεσήμανε ο κ. Αθανασόπουλος.

Κληθείς ο κ. Βέττας να σχολιάσει το PSI, υποστήριξε ότι «είναι σαφές ότι αν το κούρεμα του ελληνικού δανείου γινόταν νωρίτερα και βαθύτερα, θα ήταν μικρότερο και πιο διαχειρίσιμο». «Δεν είμαι κατά του κουρέματος. Η αναδιάρθρωση, όμως, του χρέους είναι ένα εργαλείο που πρέπει να το χρησιμοποιήσεις στον κατάλληλο χρόνο, σε συνάρτηση και των πολιτικών. Το θέμα είναι πώς θα το κάνεις, με τρόπο ώστε από εκεί και πέρα να έχεις την αξιοπιστία σου. Κατά μία έννοια, επειδή θεσμικά δεν μπορούσε να υπάρξει διάκριση, έπεσε επί όλων ένα σημαντικά μεγάλο βάρος. Το χρέος, πάντως, είτε τακτικά είτε άτακτα θα μειωνόταν», ανέφερε ο κ. Βέττας.

Ο κ. Αθανασόπουλος επέμεινε ότι οι διαστάσεις του προβλήματος της ελληνικής οικονομίας ήταν γνωστές από τον Μάρτιο του 2009 και ότι «αν είχαμε αντιδράσει διαφορετικά, τότε οπωσδήποτε θα είχαμε μία πολύ διαφορετική κατάσταση». «Το μνημόνιο είχε θετικά αποτελέσματα. Μπορεί να μην πέτυχε πολλούς από τους στόχους του και η ευθύνη βαρύνει όλους εμάς που μετείχαμε στην υλοποίηση του, οπωσδήποτε, όμως, ήταν καλύτερο από την εναλλακτική λύση, που ήταν η πτώχευση»

- Γιατί; Αναζητήθηκε άλλη λύση; Πώς λέτε για πτώχευση; ρωτήθηκε.

- «Ξέραμε ότι η κρίση ήταν ante portas. Ο χρόνος που χάθηκε, φτάνοντας παραμονές της διαπίστωσης του προβλήματος που έπρεπε να πληρώσουμε ένα μεγάλο ποσό και δεν το είχαμε, περιόρισε την άλλη πιθανή εναλλακτική. Αν είχε ξεκινήσει ένα χρόνο νωρίτερα με συναίνεση και πιο γρήγορα, η αντιμετώπιση του προβλήματος της ασθενούς μας οικονομίας, θα υπήρχε και μεγαλύτερος χρόνος για μελέτες και καλύτερα αποτελέσματα και δεν θα είχαμε τις αυξήσεις στα spreads. Διότι οι εκτιμήσεις των αγορών θα ήταν ότι γίνεται συνειδητή προσπάθεια αντιμετώπισης του προβλήματος. Οι αγορές όταν βλέπουν αδράνεια, αντιδρούν πολύ διαφορετικά», ήταν η απάντηση του κ. Αθανασόπουλου που επέμεινε ότι πρέπει να προχωρήσουν οι διαρθρωτικές αλλαγές.

«Αργά ή γρήγορα θα βγούμε από τα μνημόνια. Πιστεύει κανείς ότι ακόμα και εκτός μνημονίων δεν θα πρέπει να τρέξεις τις διαρθρωτικές αλλαγές; Είτε μέσα, είτε έξω από τα μνημόνια έχεις την ευχέρεια να τις προσαρμόζεις. Η διαφορά είναι ότι δεν σε δανείζει ένας ανώνυμος, αλλά οι εταίροι σου. Ακόμα και στη περίπτωση που πετύχουμε καλύτερη συμφωνία, αν δεν διορθωθούν οι ρίζες του προβλήματος, πολύ σύντομα θα αποτύχει το πρόγραμμα», επεσήμανε.