Πέμπτη, 31 Ιουλίου 2014

ΟΗΕ κατά Ισραήλ: Σκοτώσατε παιδιά στον ύπνο τους

Πόλη της Γάζας

«Παιδιά σκοτώθηκαν ενώ κοιμούνταν δίπλα στους γονείς τους στο πάτωμα τάξης σε σχολείο που λειτουργεί ως καταφύγιο του ΟΗΕ. Παιδιά σκοτώθηκαν στον ύπνο τους: αυτό είναι ύβρις για όλους μας, πηγή ντροπής παγκοσμίως. Σήμερα ο κόσμος βρίσκεται αντιμέτωπος με το όνειδος»... Ο επικεφαλής της Υπηρεσίας του ΟΗΕ για τους Παλαιστίνιους Πρόσφυγες (UNRWA) Πιερ Κράχενμπουλ κατακεραυνώνει το Ισραήλ για το νέο μακελειό αμάχων σε σχολείο-καταφύγιο.

Τουλάχιστον 19 Παλαιστίνιοι σκοτώθηκαν και 90 τραυματίστηκαν όταν χτυπήθηκε από ισραηλινές βόμβες σχολείο του ΟΗΕ στον προσφυγικό καταυλισμό της Τζαμπαλίγια στη βόρεια Γάζα, στη διάρκεια δεύτερης νύχτας ανηλεούς βομβαρδισμού της Λωρίδας της Γάζας από τις Ένοπλες Δυνάμεις του Ισραήλ.

Οι ισραηλινές δυνάμεις είχαν ενημερωθεί 17 φορές για την ακριβή θέση του σχολείου και την παρουσία εκτοπισμένων αμάχων, και μάλιστα λίγες ώρες πριν την επίθεση, κατά δήλωση του ίδιου του ΓΓ του ΟΗΕ Μπαν Γκι-μουν, ο οποίος καταδίκασε τον «εξωφρεντικό και απαράδεκτο» βομβαρδισμό του σχολείου ζητώντας να καθοριστούν οι υπαίτιοι και να αποδοθεί Δικαιοσύνη.

«Δεν υπάρχει τίποτα πιο αναίσχυντο από το να επιτίθεσαι σε παιδιά που κοιμούνται» δήλωσε ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ.

«Δεν έχει απομείνει κανένα ασφαλές μέρος για τους κατοίκους της Γάζας. Πού να πάνε;» είπε από την πλευρά του ο αναπληρωτής ΓΓ του ΟΗΕ Γιαν Ελίασον. «Είναι μια στιγμή που πραγματικά λες 'φτάνει πια' και πρέπει να ψάξεις να βρεις τις σωστές λέξεις για να πείσεις αυτούς που έχουν την εξουσία να το σταματήσουν» δήλωσε μιλώντας στους δημοσιογράφους στον ΟΗΕ.

Στη σκιά της επίθεσης στο σχολείο της Τζαμπαλίγια, ο επικεφαλής της Υπηρεσίας του ΟΗΕ για τους Παλαιστίνιους Πρόσφυγες (UNRWA) Πιερ Κράχενμπουλ καταδίκασε «με τους σκληρότερους δυνατούς όρους τη σοβαρή παραβίαση του διεθνούς Δικαίου από τις ισραηλινές δυνάμεις».

ΠΡΟΣΟΧΗ, ΣΚΛΗΡΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ




















15 φωτογραφίες«Επισκεφθήκαμε την τοποθεσία και συγκεντρώσαμε στοιχεία. Αναλύσαμε θραύσματα, εξετάσαμε κρατήρες και άλλες καταστροφές. Η αρχική μας εκτίμηση είναι ότι ισραηλινά πυρά χτύπησαν το σχολείο μας, στο οποίο 3.300 άνθρωποι είχαν αναζητήσει καταφύγιο. Πιστεύουμε ότι υπήρξαν τουλάχιστον τρεις εκρήξεις» δήλωσε ο Πιερ Κράχενμπουλ.

«Είναι πρόωρο να δώσουμε επιβεβαιωμένο απολογισμό θυμάτων. Όμως γνωρίζουμε ότι πέθαναν και τραυματίστηκαν πολλοί άμαχοι, περιλαμβανομένων γυναικών και παιδιών και του φρουρού της UNRWA που επιχειρούσε να προστατεύσει την τοποθεσία. Αυτοί είναι άνθρωποι που είχαν λάβει εντολή από τον ισραηλινό στρατό να εγκαταλείψουν τις κατοικίες τους» ανέφερε.

Για «παγκόσμιο όνειδος» μίλησε ταυτόχρονα ο εκπρόσωπος της UNRWA Κρις Γκάνες, υπογραμμίζοντας ότι το Ισραήλ είχε ειδοποιηθεί 17 φορές ότι το σχολείο της Τζαμπαλίγια στεγάζει εκτοπισμένους λόγω της στρατιωτικής σύρραξης.

«Η τελευταία φορά ήταν λίγες ώρες πριν την επίθεση» δήλωσε ο Κρις Γκάνες και επανέλαβε πως «αρχική εκτίμηση της Υπηρεσίας του ΟΗΕ για τους Παλαιστίνιους Πρόσφυγες είναι ότι το σχολείο χτυπήθηκε από ισραηλινά πυρομαχικά».

Ο εκπρόσωπος της UNRWA στη Γάζα Μπο Τέρνερ επισήμανε πως ουσιαστικά ο ΟΗΕ είναι «βέβαιος» πως το Ισραήλ ευθύνεται για την αιματοχυσία. Ανέφερε ότι έχουν συλλεχθεί στοιχεία που αποδεικνύουν ότι βλήματα ερρίφθησαν από ισραηλινές θέσεις στα βορειο-ανατολικά του σχολείου.

Το Ισραήλ έχει περιοριστεί να δηλώσει ότι το περιστατικό τελεί υπό διερεύνηση, ισχυριζόμενο ότι τα προκαταρκτικά στοιχεία υποδεικνύουν πως οι στρατιώτες απάντησαν στην πηγή εχθρικών πυρών της Χαμάς πλησίον του σχολείου.

Είναι η έκτη φορά που σχολείο του ΟΗΕ δέχεται επίθεση. «Το προσωπικό μας, οι άνθρωποι που ηγούνται της ανθρωπιστικής αποστολής σκοτώνονται. Τα καταφύγιά μας είναι κατάμεστα. Δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι μπορεί σύντομα να περιπλανώνται στους δρόμους της Γάζας, χωρίς τροφή, νερό και καταφύγιο εάν συνεχιστούν οι επιθέσεις» δηλώνει ο Πιερ Κράχενμπουλ.

«Ήμασταν τρομοκρατημένοι. Τρεις εκρήξεις συγκλόνισαν το σχολείο. Μία τάξη κατέρρευσε πάνω από τα κεφάλια των ανθρώπων» δήλωσε ο Άσαντ Σαμπάχ, ο οποίος κρυβόταν κάτω από θρανία μαζί με τα πέντε παιδιά του για να γλιτώσει.

Συντρίμμια και προσωπικά αντικείμενα διασκορπισμένα ανάμεσα σε λίμνες αίματος σε τάξη όπου κοιμούνταν παιδιά αντίκρισε ο ανταποκριτής Κρις Μόρις του BBC φθάνοντας στο σχολείο μετά την επίθεση.

Περισσότεροι από 200.000 Παλαιστίνιοι έχουν αναζητήσει καταφύγιο σε σχολεία και εγκαταστάσεις του ΟΗΕ έπειτα από ισραηλινές προειδοποιήσεις να εκκενώσουν ολόκληρες γειτονιές εν όψει βομβαρδισμών. Η UNRWA δηλώνει ότι βρίσκεται στα πρόθυρα να μην μπορεί να διαχειριστεί πλέον την κατάσταση.

Την περασμένη εβδομάδα άλλο ένα σχολείο-καταφύγιο του ΟΗΕ βρέθηκε στο στόχαστρο τη στιγμή που η παιδική χαρά ήταν γεμάτη με οικογένειες που ανέμεναν την απομάκρυνσή τους εν μέσω σφοδρών συγκρούσεων στην περιοχή. Το Ισραήλ αρνήθηκε ότι ευθύνεται για τους θανάτους, υποστηρίζοντας πως μόνο μία οβίδα εκτοξεύτηκε κατά λάθος από τις δυνάμεις του και χτύπησε την παιδική χαρά του σχολείου που ήταν άδεια τη στιγμή εκείνη.

Ωστόσο, όπως επισημαίνει ο Guardian, σύμφωνα με τις μαρτυρίες που συγκέντρωσε το προσωπικό του ΟΗΕ το αρχικό βλήμα ακολουθήθηκε από «πολλά άλλα γύρω από το σχολείο μέσα σε λίγα λεπτά», όπως δήλωσε ο Κρις Γκάνες. Δημοσιογράφοι που βρέθηκαν στην τοποθεσία λίγα λεπτά αργότερα δήλωσαν ότι καταστροφές παραπέμπουν σε επίθεση με όλμους.

Σε 23 ημέρες πολέμου περισσότεροι από 1.240 Παλαιστίνιοι έχουν χάσει τη ζωή τους, οι περισσότεροι άμαχοι, με τα παιδιά να πληρώνουν ξανά το τίμημα της σύγκρουσης. Βομβαρδίζονται σχολεία, παιδικές χαρές, νοσοκομειακές εγκαταστάσεις, αγορές. Η κυβέρνηση Νετανιάχου παγίως κατηγορεί τη Χαμάς ότι χρησιμοποιεί αμάχους ως ανθρώπινες ασπίδες.

Το Ισραήλ μετρά 53 νεκρούς, εκ των οποίων τρεις πολίτες. Αψηφώντας τη διεθνή κατακραυγή και τις δυτικές πιέσεις, η κυβέρνηση διαμηνύει ότι η στρατιωτική επιχείρηση θα διαρκέσει έως ότου καταστραφούν οι υπόγειες σήραγγες της Χαμάς και η όποια λύση θα πρέπει να περιλαμβάνει την αποστρατιωτικοποίηση της Γάζας.

Ευαγγελία Μπίφη

Γ. Νταλάρας: «Οι φράουλες μάτωσαν ξανά»

Η απόφαση του δικαστηρίου που εκδίκασε την υπόθεση της Μανωλάδας, είναι λυπηρή και σοκάρει.

Παμψηφεί αθώοι όλοι όσοι πυροβόλησαν εν ψυχρώ και τραυμάτισαν σοβαρά τους μετανάστες/εργάτες γης στα χωράφια με τις φράουλες.

Θυμίζουμε ότι αυτοί οι εργάτες, είναι μετανάστες με ροζ χαρτί, δηλαδή άνθρωποι που ζουν σε καθεστώς αναβολής απομάκρυνσης. Είναι άνθρωποι που δεκαετίες τώρα είναι στο έλεος των εργοδοτών τους, στην κακή ή καλή τους πρόθεση.

Πέραν όμως αυτού, ας εννοήσουν οι δημόσιοι λειτουργοί ότι τέτοιες αποφάσεις «παραδίδουν» το νόμο στους πολίτες και τους επιτρέπουν να πυροβολούν ανεξέλεγκτα επαναφέροντας σε ισχύ το νόμο του Λιντς. Αυτό δε θυμίζει Ελλάδα, αλλά Μιζούρι και Κεντάκι δύο αιώνες πριν.

Ο ΑΠ.ΚΑΚΛΑΜΑΝΗΣ ΑΔΕΙΑΖΕΙ ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟ ΓΙΑ ΕΛΣΤΑΤ

Πλαστογραφία της απόφασης της Επιτροπής Θεσμών της Βουλής διέπραξε ο Πάκης Παυλόπουλος, ενημερώνοντας χθες τους δημοσιογράφους σχετικά την το θέμα της ΕΛΣΤΑΤ και την υποτιθέμενη απόφαση της Επιτροπής.

Ο κ. Παυλόπουλος, ίσως ως ένας εξ αυτών που πρωτοστατεί στην προσπάθεια «συδαύλισης» της υπόθεσης της ΕΛΣΤΑΤ, φροντίζοντας ώστε τα ΜΜΕ να ασχολούνται με το θέμα και να το διατηρούν στη δημοσιότητα. Όπως έκαναν πριν από λίγο διάστημα, όταν είχαν πληροφορηθεί ότι ο εισαγγελέας που χειρίζεται την υπόθεση της ΕΛΣΤΑΤ, επρόκειτο να προτείνει να τεθεί η υπόθεση στο αρχείο.

Τότε, προκάλεσαν νέα δημοσιεύματα, ώστε να υποχρεωθεί η Δικαιοσύνη να κρατήσει την υπόθεση σε εκκρεμότητα. Ο κ. Παυλόπουλος πρωτοστατεί στην προσπάθεια αθώωσης του Καραμανλή για το έλλειμμα του 15,8% που παρέδωσε στον Γ. Παπανδρέου, αλλά και να αθωωθεί ο ίδιος, ως υπεύθυνος της πληθώρας των διορισμών που έγιναν στη θητεία του ως αρμοδίου υπουργού και οι οποίες διόγκωσαν το κόστος της γενικής κυβέρνησης, άρα και το έλλειμμα.

Χθες στη Βουλή ο Πάκης Παυλόπουλος, κατά τη συνεδρίαση της Επιτροπής Θεσμών αναφέρθηκε στην ανακοίνωση της ΕΛΣΤΑΤ, η οποία αναφερόταν στις προσπάθειες ορισμένων να συντηρούν το θέμα προς ίδιον όφελος, απαξιώνοντας την Αρχή. Ο κ. Παυλόπουλος μάλλον είδε τον εαυτό του και τους ομοίους του στην ανακοίνωση και έθεσε το θέμα, ζητώντας από την Επιτροπή Θεσμών να αποφασίσει με βάση όσα είπε.

Όπως προκύπτει από την ανάγνωση των πρακτικών της συνεδρίασης, το θέμα δεν συζητήθηκε, διότι η Επιτροπή αποφάσισε να συζητήσει το θέμα για το οποίο συνεδρίαζε. Επί του θέματος που έθεσε ο κ. Παυλόπουλος υπήρξε μια και μόνη απόφαση: το θέμα να συζητηθεί στην επόμενη συνεδρίαση, η οποί κανένας δεν γνωρίζει πότε θα γίνει. Μάλιστα ο Πρόεδρος της Επιτροπής Αν. Νεράντζης, έθεσε το θέμα κατά πόσο η Επιτροπή είναι αρμόδια να συζητήσει ένα τέτοιο θέμα.

Στη συνεδρίαση της Επιτροπής δεν ήταν παρών κανένας δημοσιογράφος και, επομένως, όσα έχουν γραφεί για το θέμα , προέρχονται από τις διαρροές του Πάκη Παυλόπουλου, ο οποίος παραπλάνησε τους δημοσιογράφους. Ειδικότερα, ο κ. Παυλόπουλος είπε στους δημοσιογράφους ότι η Επιτροπή αποφάσισε ομόφωνα να καταδικάσει την ανακοίνωση της ΕΛΣΤΑΤ και να θέσει θέμα παραμονής του Ανδρέα Γεωργίου στην ηγεσία της Αρχής.

Δύο είναι οι ανακρίβειες (ή τα ψέματα, αν προτιμάτε) του κ. Παυλόπουλου. Πρώτο, ότι η Επιτροπή δεν πήρε καμία απόφαση για το θέμα, παρά μόνο να ασχοληθεί με αυτό στην επόμενη συνεδρίασή της. Δεύτερο, ότι δεν υπήρξε καμία ομοφωνία, αφού απουσίαζαν τουλάχιστον τα δύο μέλη της Επιτροπής που προέρχονται από το ΠΑΣΟΚ, ο πρώην Πρόεδρος της Βουλής Απόστολος Κακλαμάνης και ο Γραμματέας της Κ.Ο. του Κινήματος Παναγιώτης Ρήγας.

Ο κ. Κακλαμάνης σε συνομιλία του με το agenda-news.gr, επιβεβαίωσε ότι δεν υπάρχει καμία απόφαση της Επιτροπής, όπως πληροφορήθηκε, διότι ο ίδιος, όπως είπε, απουσίαζε λόγω ενός μικρού προβλήματος υγείας.

Τα περί απόφασης και μάλιστα ομόφωνης, διέψευσε και ο Γραμματέας της Κ.Ο. Παν. Ρήγας με δήλωσή του, στην οποία λέει ότι δεν ήταν παρών στη συνεδρίαση, καθώς και ότι: «από το περιεχόμενο της διαρροής γίνεται φανερό ότι κάποιοι επιμένουν να παραχαράσουν την αλήθεια σχετικά με τις ευθύνες τους για τα Greek Statistics και για την τραγική κατάσταση που έφεραν την οικονομία με αποτέλεσμα την αναγκαστική είσοδο της χώρας στο Πρόγραμμα Δημοσιονομικής Προσαρμογής.»

Τετάρτη, 30 Ιουλίου 2014

Αν οι ηγέτες ήταν κάπως έτσι…

Είναι καλό να θυμούνται όσοι δεν έχουνε κοντή μνήμη, πως η ιστορία έχει καταγράψει ότι ένας Έλληνας Πρωθυπουργός δίδαξε την διεθνιστική αλληλεγγύη σε ολόκληρο τον «πολιτισμένο» κόσμο.

Τον Ιούνιο του 1982, το Ισραήλ εισβάλει στο Λίβανο.

Τον Αύγουστο του 1982, ο ισραηλινός στρατός εισβάλει στη Βηρυτό.

16 Σεπτέμβρη 1982 και ώρα 18:00, τα ισραηλινά στρατεύματα ξεκινούν τη σφαγή στη Σάμπρα και Σατίλα.

Στις 18 Σεπτέμβρη, η καταμέτρηση των νεκρών (μόνον γυναικόπαιδα) φθάνει τον αριθμό των 3.000.

Στις 30 Αυγούστου 1982, θα αναχωρήσει από το λιμάνι της Βηρυτού ο Γιάσερ Αραφάτ μαζί με τους Φενταγίν της επανάστασης, με ελληνικό πλοίο.

Οι μαχητές της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης, με ευθύνη του πρωθυπουργού της Ελλάδας Ανδρέα Παπανδρέου και ενάντια στους συνένοχους «πολιτισμένους» ηγέτες της δύσης, θα φθάσουν στην Αθήνα και θα βρούνε καταφύγιο στην Ελλάδα του Ανδρέα.

Από τους δυτικούς ηγέτες, μόνον ο σοσιαλιστής πρόεδρος της Ιταλίας Σάντρο Περτίνι, παρά τις περιορισμένες αρμοδιότητες που του παρείχε το Σύνταγμα της χώρας του, θα συμπαρασταθεί στον Ανδρέα Παπανδρέου. Η Μελίνα Μερκούρη, πρωτοστάτησε κι αυτή σ’ αυτή την προσπάθεια να διασωθούν οι Φενταγίν της Επανάστασης, ορκιζόμενη «να καρφώσει την Παλαιστινιακή σημαία στην Ιερουσαλήμ».

Τότε, ο Καραμανλής συμβούλευε να μην αναμειχτούμε, τονίζοντας στον Ανδρέα Παπανδρέου: «τα μεγάλα είναι για μεγάλους».

Ο ίδιος μάλιστα τους υποδέχτηκε στο Φάληρο, παρά τις προτροπές των ισχυρών να μην εμπλακεί η χώρα μας.

Έτσι γράφεται η ιστορία και έτσι θα τη θυμόμαστε όσοι είχαμε την ευκαιρία να ζήσουμε εκείνες τις στιγμές.

Όχι με μισόλογα και παλαιστινιακές μαντήλες για την ανάγκη του φωτογραφικού φακού…


Για όλους αυτούς αλλά και τους κοιμώμενους της σημερινής πολιτικής σκηνής την απάντηση έδινε ο Ανδρέας Παπανδρέου: Λαοί που δεν έχουν μνήμη, δεν έχουν μέλλον!

http://ra64.wordpress.com

Τρίτη, 29 Ιουλίου 2014

Ο θριαμβευτής του πάρτι

Μετά από τόσα χρόνια συζητήσεων και διεξοδικών αναλύσεων για την κρίση, θα έχετε σίγουρα ακούσει, έστω μια φορά, τη φράση «το πάρτι της υγείας». Οι παλαιότεροι θα θυμάστε και τον όρο «πιράνχας της υγείας».

Σύμφωνα με στοιχεία αξιόπιστης μελέτης ερευνητών του ΟΟΣΑ, οι ενδονοσοκομειακές δαπάνες στην Ελλάδα εκτοξεύθηκαν στα 8,5 δισ. ευρώ το 2009 έναντι 5,7 δισ. ευρώ το 2004, οι φαρμακευτικές δαπάνες απο τα 3,6 δισ. ευρώ το 2004 στα 6,6 δισ. ευρώ το 2009 και το κόστος των λοιπών υπηρεσιών έφτασε τα 1,7 δισ. ευρώ το 2009 από 1 δισ. ευρώ το 2004.

Κορυφαία στιγμή του πάρτι ήταν, δίχως άλλο, τα περίφημα εμβόλια για τη γρίπη του ιού H1N1 καθώς αγοράστηκαν 16 εκατομμύρια δόσεις(!), παρά την απροθυμία των Ελλήνων να εμβολιαστούν. Σύμφωνα με πρόσφατο ρεπορτάζ της Ελευθεροτυπίας, το 2010 η κυβέρνηση Παπανδρέου κατάφερε με μεγάλες δυσκολίες να ακυρώσει 12,3 εκατομμύρια δόσεις.

Από το 2004 μέχρι το 2009, τις τύχες της χώρας διαχειρίστηκαν οι κυβερνήσεις του Κώστα Καραμανλή, με τον Νικήτα Κακλαμάνη αρχικά στο πόστο του υπουργείου Υγείας και τον Δήμητρη Αβραμόπουλο να τον διαδέχεται τον Φεβρουάριο του 2006 και να παραμένει στην ίδια θέση μέχρι και τις εκλογές του 2009.

Θα περίμενε κανείς ότι η χρεοκοπία του 2009 θα σήμαινε και το οριστικό τέλος ενός υπουργού που απέτυχε με τόσο εκκωφαντικό τρόπο. Κι όμως. Μετά το καταστροφικό του πέρασμα από τον χώρο της Υγείας, ο κ. Αβραμόπουλος έκρινε ότι είναι έτοιμος να διεκδικήσει την αρχηγία της Νέας Δημοκρατίας, τελικά δεν τα κατάφερε αλλά τα επόμενα χρόνια ήταν γεμάτα προσωπικές επιτυχίες: προτιμήθηκε δύο φορές από τους πολίτες της Α’ Αθηνών, έγινε έστω αντιπρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας, ορίστηκε αρχικά υπουργός Εξωτερικών στην κυβέρνηση Σαμαρά και σήμερα είναι υπουργός Εθνικής Άμυνας.

Στο τωρινό του πόστο όμως δεν θα παραμείνει για πολύ. Για τόσο... πετυχημένους πολιτικούς, υπάρχει πάντοτε στην Ελλάδα μια ακόμα ευκαιρία. Ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς με την έγκριση του «προοδευτικού πόλου» της κυβέρνησης, δηλαδή προσωπικά του Ευάγγελου Βενιζέλου, τον πρότεινε για τη θέση του Επιτρόπου της Ελλάδας στην Κομισιόν.

Η θητεία των Επιτρόπων είναι πενταετής. Το 2019 που θα ολοκληρώνεται η θητεία τους, θα συμπληρώνονται 10 χρόνια από τη δημόσια διαπίστωση της πιο οδυνηρής χρεοκοπίας στη ιστορία του νεότερου ελληνικού κράτους. Τουλάχιστον μέχρι τότε, ο κ. Αβραμόπουλος θα παραμένει ακόμα «στα πράγματα». Αυτό διδάχθηκε το ελληνικό πολιτικό σύστημα από το οδυνηρό φινάλε του πάρτι...

* Ο Μάκης Μυλωνάς γεννήθηκε το 1989 στην Πάτρα κι από το 2008 διατηρεί το blog parapolitiki.com

http://www.protagon.gr

Γ.ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ :Νιώθω συντετριμμένος από την απώλεια του Δημήτρη Στεφάνου.

Νιώθω συντετριμμένος από την απώλεια του Δημήτρη Στεφάνου.

Τα λόγια αδυνατούν να περιγράψουν τα συναισθήματα όλων όσων τον γνωρίσαμε. Είχα την τιμή να τον έχω για χρόνια στενότατο συνεργάτη. Όλα όσα ζήσαμε μαζί, τόσα χρόνια, οι κοινοί αγώνες για την Κύπρο, για το ΠΑΣΟΚ, το Ευρωπαϊκό Σύνταγμα, και πάνω από όλα για την Πατρίδα, τη σωτηρία της και την αλλαγή της, όλες αυτές οι στιγμές με το Δημήτρη πάντα πρωταγωνιστή, καθιστούν αδιανόητη την απώλειά του.


Πώς να συμβιβαστείς με αυτή;

Δεν θα σε ξεχάσουμε ποτέ Δημήτρη.

Δευτέρα, 28 Ιουλίου 2014

Π.ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ :Φορολογία: όχι στα κούφια λόγια, ναι στις θετικές πράξεις

Με αφορμή συνάντηση αντιπροσωπείας του ΠΑΣΟΚ με τον Υπουργό Οικονομικών για θέματα φορολογίας, από το γραφείο του πρώην Αναπληρωτή Υπουργού Οικονομικών Παντελή Οικονόμου, εκδόθηκε η ακόλουθη ανακοίνωση:

Είναι η ώρα για θετικές πράξεις και όχι για κούφια λόγια. Ας ξεκινήσουμε από τα εύκολα:

1. Η κυβέρνηση έχει παγώσει τη ριζική αναμόρφωση του Κώδικα Είσπραξης Δημοσίων Εσόδων με προβλέψεις για εκλογίκευση ποινών, προστίμων, δόσεων και άλλες ρυθμίσεις. Γιατί;

2. Η νομοθεσία για το λαθρεμπόριο των καυσίμων , έχει ολοκληρωθεί από τις αρχές του 2012. Κατά παράβαση της νομοθεσίας αυτής, η κυβέρνηση δεν έχει εκδώσει υπουργικές αποφάσεις ώστε να έχει ήδη επιβάλλει την ιχνηθέτηση της εισαγόμενης πρώτης ύλης, την εγκατάσταση συστήματος εισροών – εκροών στα διυλιστήρια και σε όλα τα πρατήρια καυσίμων και την παρακολούθηση όλων των μέσων μεταφοράς, τροχοφόρων και πλωτών, με την τοποθέτηση GPS. Γιατί;

3. Το πρόγραμμα δράσεων κατά του λαθρεμπορίου των τσιγάρων έχει απενεργοποιηθεί, πάλι με ευθύνη της κυβέρνησης. Γιατί;


Οι ικανοποιητικές εξηγήσεις στα παραπάνω είναι στοιχειώδης προϋπόθεση εντιμότητας ώστε να ξαναρχίσει ο «κοινωνικός διάλογος» ανάμεσα στον φορολογούμενο και το κράτος. Πραγματικά, μια άξια κυβέρνηση έχει κάθε δυνατότητα, αλλά και κάθε λόγο, να συζητήσει τώρα με τους κοινωνικούς φορείς βασικά θέματα της φορολογίας που καίνε τον κόσμο. Ενδεικτικά:

1. Πως μπορεί να καταργηθεί η φορολόγηση της ακίνητης περιουσίας.

2. Πόσους συντελεστές ΦΠΑ (και σε ποιο ύψος) πρέπει να έχουμε.

3. Πως μπορούμε να συμφωνήσουμε ένα πρόγραμμα κατά της φοροδιαφυγής.

4. Πως διευκολύνουμε τη σχέση του φορολογούμενου με το κράτος.


Και, μέσα από μια τέτοια συζήτηση, «η δικαιότερη κατανομή των φορολογικών βαρών» και το «Εθνικό Φορολογικό Σύστημα» να πάψουν να είναι κούφια λόγια και να γίνουν πραγματικότητα.

Κυριακή, 27 Ιουλίου 2014

Σχόλιο Γραφείου Τύπου του Γ. Παπανδρέου σχετικά με δηλώσεις βουλευτή

• 26 Ιουλίου 2014,

Γραφείο Τύπου, Δήλωση, Πρώην Πρωθυπουργός

Ο Λεωνίδας Γρηγοράκος, μιλώντας χθες στον ραδιοφωνικό σταθμό ΒΗΜΑ, μεταξύ άλλων, είπε: «Η εμμονή της αξιωματικής αντιπολίτευσης να μπλοκάρει την εκλογή του προέδρου δεν είναι στόχος τόσο υψηλής πολιτικής υπευθυνότητας. Θα μου πείτε, ότι ο Γιώργος Παπανδρέου το έκανε το 2009 και το ΠΑΣΟΚ. Άλλες εποχές, άλλα γεγονότα… Και θα πω και τη φράση του πατέρα του, διότι μπορούσε το ΠΑΣΟΚ να το πει: mea culpa. Όχι ό,τι μας βολεύει. Πρέπει να αναγνωρίζουμε και τα λάθη μας. Το Σύνταγμα δεν φτιάχτηκε για να εκβιάζεται ούτε για να είναι τροχοπέδη στην πολιτική σταθερότητα, γιατί πιστεύω ότι ο θεσμός του Προέδρου της Δημοκρατίας συμβολίζει την ευρύτερη πολιτική και κοινωνική αποδοχή. Άρα λοιπόν, εμείς δεν είμαστε καθαροί απέναντι σ’ αυτό».

Επειδή, όμως, εμείς είμαστε καθαροί, πάντα για την ουσία του πράγματος και όχι για το τι υποστήριξε ο συγκεκριμένος πολιτικός, ας ξεκαθαρίσουμε ότι:

Δεν θα μπορούσε να μην εκφράσει κανείς τη συμφωνία του, αλλά σε ένα και μόνον σημείο από όλα αυτά: «Όχι ό,τι μας βολεύει».

Γιατί, κατά τα λοιπά:

Πρώτον. Η Κυβέρνηση Καραμανλή, το 2009 εγκατέλειψε τη χώρα νύχτα και τρέχοντας, προκηρύσσοντας εκλογές στις 2 Σεπτεμβρίου – και πριν συμπληρωθούν 3 μήνες από την διεξαγωγή των ευρωεκλογών.

Και το έπραξε υπό το βάρος των δεκάδων σκανδάλων και των δημοσιονομικών δεδομένων της χώρας, για τα οποία οι ίδιοι είναι υπεύθυνοι και μόνον αυτοί γνώριζαν και τα έκρυβαν.

Δεύτερον. Όταν ανέλαβε την διακυβέρνηση της χώρας η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, τον Οκτώβριο του 2009, ήταν αργά για να αποσοβηθεί η ζημιά που είχε προκαλέσει η κυβέρνηση Καραμανλή, αλλά ευτυχώς, νωρίς για να αναλάβει επιτέλους μια κυβέρνηση την ευθύνη να σώσει τη χώρα από μια εθνική καταστροφή. Έστω και με μεγάλο πολιτικό κόστος, αφού οι πραγματικοί υπεύθυνοι αντί να αναλογιστούν τις ευθύνες τους απέναντι στη χώρα και τον Ελληνικό λαό, όχι μόνον δεν ανέλαβαν καμία ευθύνη, αλλά εξαφανίστηκαν ψευδόμενοι.

Τρίτον. Θα ήταν καλό να μην ξεχνά όποιος ομιλεί δημοσίως, γιατί εκτίθεται, ότι ο ίδιος ο τότε Πρωθυπουργός, Κώστας Καραμανλής, είχε κλείσει τη Βουλή από την Άνοιξη, προφανώς με το ένα μάτι στραμμένο στα σκάνδαλα και το άλλο στην προετοιμασία της εξόδου του.

Τέταρτον. Θα ήταν επίσης καλό να μην ξεχνά, ότι πράγματι το ΠΑΣΟΚ ζητούσε εκλογές, αλλά δεν ήταν το ΠΑΣΟΚ που ανάγκασε τον κ. Καραμανλή να κάνει εκλογές. Ούτε και θα μπορούσε να τις επιβάλλει πριν από τις διαδικασίες εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας. Δηλαδή, μετά από τουλάχιστον μισό χρόνο και για να είμαστε ακριβείς, κάτι λιγότερο από έναν χρόνο σε σχέση με το κλείσιμο της Βουλής.

Πέμπτον. Θα ήταν επίσης καλό, να εξηγηθεί στον Ελληνικό λαό, από όσους έχουν την ίδια άποψη, αν ήθελαν να εκλέξουν Πρόεδρο της Δημοκρατίας, από κοινού με μια κυβέρνηση που ευθύνεται για πολλαπλάσια σκάνδαλα απ” όσα βίωσε η χώρα από καταβολής της. Και προσθέτως, αν θα το έκανε με μια κυβέρνηση, που όπως αποδείχθηκε, διπλασίασε το χρέος και άφησε έλλειμμα κοντά στο 16%. Αλλά και με μια κυβέρνηση που ψευδόταν συνειδητά, ενημερώνοντας τις αρχές της ΕΕ, λίγα 24ωρα πριν από τις εκλογές του 2009, ότι το έλλειμμα θα φθάσει το 6%!

Γιατί αυτό, δεν αποτελεί συναίνεση για την εκλογή Πρόεδρου της Δημοκρατίας. Είναι συνενοχή σε έγκλημα.

Έκτον. Αν όσοι έχουν την ίδια άποψη, επιχειρούν να δώσουν συγχωροχάρτι στον κ. Καραμανλή, να βγουν και να το πουν καθαρά, έτσι ώστε ο ίδιοι να μην αισθάνονται ότι «δεν είναι καθαροί» – και όλοι οι υπόλοιποι να βγάλουμε τα συμπεράσματα μας.

Τέλος. Η αφήγηση που μας βολεύει κάθε φορά – και πολύ περισσότερο αν δεν έχει σχέση με την αλήθεια – δεν αφορά παρά μόνον τις προσωπικές επιδιώξεις του καθενός.

Όχι την ιστορία.

Εξάλλου, ο σεβασμός στην Συνταγματική και Κοινοβουλευτική τάξη, δεν μπορεί να εκφράζεται κατά το δοκούν – ούτε μπορεί να έχει τον χαρακτήρα «α λα καρτ» συμπεριφοράς. Και βεβαίως, με την περίπτωση του 2009, ουδεμία σχέση έχει.

Σε αντίθεση, για παράδειγμα, με άλλες στιγμές ακόμη και της πρόσφατης ιστορίας του τόπου, όπου κάποιοι με την στάση τους, ανάγκασαν κυβερνήσεις εκλεγμένες με την ψήφο του Ελληνικού λαού να αποχωρήσουν.

Χρειάζονται άραγε διευκρινίσεις επ” αυτού;

Σε κάθε περίπτωση, πάντως και προκειμένου να είμαστε απολύτως σαφείς:

Όσοι ισχυρίζονται ότι, η κυβέρνηση Καραμανλή έφυγε το 2009 λόγω της προεδρικής εκλογής που θα γινόταν 6 μήνες μετά και όχι ότι κατά κυριολεξία «την έκανε» – φυγομάχησε, μπροστά στο φάσμα της ηθικής, πολιτικής και οικονομικής χρεοκοπίας που η ίδια είχε επιφέρει στη χώρα, το μόνο που κάνουν, πέρα από το να αγνοούν την αλήθεια, είναι να ξεπλένουν τις ευθύνες της κυβέρνησης που αποτελείωσε την Ελλάδα και την αξιοπιστία της την περίοδο 2004-2009.

Η κυβερνητική συνεργασία, μπορεί υπό προϋποθέσεις και πάντα στο πλαίσιο μιας προγραμματικής συμφωνίας, να δικαιολογεί κάποιους συμβιβασμούς. Όχι τον εξευτελισμό.

Αυτά, για την ιστορία και την αλήθεια.

Και όσα ακολουθούν, για την ουσία της διαδικασίας που αφορά την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας, ώστε να μην χρειαστεί – ελπίζουμε – να επανέλθουμε.
Πρώτον. Το Σύνταγμα, προβλέπει ότι, απαιτούνται 180 ψήφοι για την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας.

Είναι προφανές πως, ο νομοθέτης, εν προκειμένω η Αναθεωρητική Βουλή, έκρινε ότι, θα πρέπει να είναι σεβαστοί οι λόγοι που πιθανόν να προβάλει ένας σημαντικός αριθμός Βουλευτών, δηλαδή 120 Βουλευτές – συν 1, για την ακρίβεια, είτε αυτοί οι λόγοι αφορούν το πρόσωπο του προτεινόμενου υποψηφίου Προέδρου της Δημοκρατίας, είτε αφορούν ουσιώδεις πολιτικούς λόγους που μπορεί να απαιτούν την εκλογή του νέου Προέδρου από νέα Βουλή, μετά από την διεξαγωγή εκλογών. Δηλαδή, από Βουλή η οποία θα έχει προέλθει μετά από νέα λαϊκή εντολή.

Επομένως, ο νομοθέτης, προκειμένου να νομοθετήσει, έλαβε υπόψη του και την ουσία και την σημασία πολύ πιθανών ενστάσεων και ως εκ τούτου, θεώρησε εξίσου θεμιτές και τις δύο επιλογές, είτε της συμφωνίας, είτε της διαφωνίας και συνακόλουθα της προσφυγής στην θέληση των πολιτών.

Αυτό έκρινε και αυτό θεσμοθέτησε. Αν είχε κρίνει διαφορετικά, θα είχε νομοθετήσει και διαφορετικά.

Δεύτερον. Ακριβώς για αυτόν τον λόγο, δεν είναι δυνατόν – ούτε θεμιτό αλλά και ηθικό -, να επιχειρείται οποιαδήποτε εξομοίωση διαφορετικών πολιτικών συγκυριών. Και επιπλέον, να επιχειρείται οποιαδήποτε «ενοχοποίηση» στάσεων εκ μέρους πολιτικών δυνάμεων, όχι επί της ουσίας, αλλά επί της διαδικασίας που ο ίδιος ο νομοθέτης έχει θεσμοθετήσει και μάλιστα, κάτω από την παραπλανητική ταμπέλα μιας δήθεν συναίνεσης.

Τρίτον. Για να είμαστε και επίκαιροι, η όποια στάση της αντιπολίτευσης σήμερα, και πιο συγκεκριμένα του ΣΥΡΙΖΑ, δεν μπορεί παρά να κριθεί υπό τις παρούσες συνθήκες και πάντως, όχι με την επίκληση υποτιθέμενων προβλέψεων που ουδεμία σχέση έχουν με τις προβλέψεις του νομοθέτη.

Τέταρτον. Επειδή πράγματι η χώρα έχει απόλυτη ανάγκη από τη συνεννόηση, τη συνεργασία και τη συναίνεση ευρύτερων πολιτικών δυνάμεων, προκειμένου να προωθηθούν οι ζωτικής σημασίας αλλαγές και μεταρρυθμίσεις και για την οριστική σωτηρία της χώρας αλλά και για την αλλαγή της και την απεξάρτησή της από τις πελατειακές αντιλήψεις, νοοτροπίες και συμπεριφορές, θα ήταν καλό να δώσουν τη μάχη για αυτόν τον λόγο όσοι δημοσιολογούν περί μιας άνευ περιεχομένου συνεννόησης και όχι για οποιονδήποτε άλλον που δεν έχει σχέση με αυτό το διακύβευμα.

Και τέλος, πέμπτον, αλλά όχι ήσσονος σημασίας. Έχει διατυπωθεί από πολλού καιρού η άποψη περί της εκλογής του Προέδρου της Δημοκρατίας, απευθείας από τους πολίτες. Μάλιστα, ο Γιώργος Παπανδρέου, έχει διατυπώσει την άποψη αυτή, σε ανύποπτο χρόνο, πιστός πάντα στην φιλοσοφία του περί ενίσχυσης της συμμετοχής του πολίτη και της συμβουλευτικής ή ακόμη και αποφασιστικής έκφρασής του.

Είναι γεγονός ότι, μια τέτοια απόφαση και με δεδομένη την υφή του δημοκρατικού μας πολιτεύματος, απαιτεί σοβαρή, ουσιαστική και ευρεία συζήτηση. Όπως γεγονός είναι και ότι, ο λαϊκισμός που διαπερνά οριζόντια το πολιτικό μας σύστημα, επιβάλλει μια τέτοια συζήτηση.

Αντί, λοιπόν, να καταφεύγουν κάποιοι στην κατά περίπτωση και περίσταση προσέγγιση των εξελίξεων και των αναγκών της χώρας και του Ελληνικού λαού, ας θέσουν το ζήτημα της εκλογής του Πρόεδρου της Δημοκρατίας επί της ουσίας και στις πραγματικές του διαστάσεις και ας αφήσουν στην άκρη τις μεταθέσεις των προβλημάτων και τους εντυπωσιασμούς.

Έτσι κι αλλιώς, σε όσες ακροβασίες και αν καταφύγουν, δεν θα καταφέρουν να αποφύγουν τη μοναδική αλήθεια που η ίδια η πραγματικότητα αναδεικνύει:
Την ανάγκη της εκ βάθρων αλλαγής της χώρας.

Η αντιμετώπιση αυτής της αδήριτης ανάγκης, θα συμβάλλει και στην αποκατάσταση της εμπιστοσύνης μεταξύ του πολίτη και της πολιτικής.

Παρέμβαση ανατροπής του επικεφαλής της ΕΛΣΤΑΤ:”Αθωώνει” Παπανδρέου-”Δείχνει” κυβερνήσεις 2004-2009 για το έλλειμμα

"Αντί να ασχοληθούν με τα στατιστικά της περιόδου 2004-2009 που οδήγησαν τη χώρα σε εθνική κρίση, επανεξέταζουν τα στατιστικά του 2009 που έχει πιστοποιηθεί από τη Eurostat ότι δεν είχαν λαθροχειρίες", δηλώνει ο Ανδρέας Γεωργίου. Καταγγέλλει ότι συγκεκριμένα κέντρα επιχειρούν την απαξίωσή της για να διατηρήσουν τον πελατειακό τρόπο διακυβέρνησης που προκάλεσε την μεγάλη εθνική και κοινωνική κρίση.

“Αθωώνει” την κυβέρνηση Παπανδρέου για τα στατιστικά της ΕΛΣΤΑΤ του 2009 ο πρόεδρος της υπηρεσίας Ανδρέας Γεωργίου και καταγγέλλει μεθοδεύσεις για την υπονόμευση της ανεξαρτησίας της υπηρεσίας.

Στην ανακοίνωσή που εξέδωσε εκφράζει την έντονη αντίδρασή του στο να “ανοίξει” ξανά ο φάκελος της υπόθεσης για το έλλειμμα του 2009 και ειδικά στην απόφαση του Συμβουλίου Εφετών να κληθούν να καταθέσουν για την ορθότητα υπολογισµού του δηµοσιονοµικού ελλείµµατος ο πρώην γενικός γραµµατέας της ΕΣΥΕ, αλλά και ο πρώην προϊστάµενος της ∆ιεύθυνσης Εθνικών Λογαριασµών.

Ο Ανδρέας Γεωργίου, αφού κάνει εκτενή αναφορά στα συμπεράσματα της Eurostat για «εσκεμμένη υποβολή λανθασμένων στοιχείων ή απάτη» κατά τη χρονική περίοδο 2004-2009, όπως αναφέρει, τονίζει:

«…αντί να ασκηθεί ποινική δίωξη για εσκεµµένα εσφαλµένη εκπόνηση των στατιστικών του δηµοσιονοµικού ελλείµµατος και χρέους της Χώρας εναντίον όσων είναι υπεύθυνοι για τις επισήµως διαπιστωθείσες στατιστικές απάτες και στατιστικές λαθροχειρίες των ετών έως το 2009, οι οποίες οδήγησαν, σύµφωνα και µε την έκθεση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, στη σηµερινή οικονοµική κρίση, και οι οποίες παράνοµες πράξεις είναι πλήρως γνωστές, επελέγη να ασκηθεί ποινική δίωξη για τα στοιχεία του ελλείµµατος και του χρέους που, σύµφωνα µε τις αλλεπάλληλες πιστοποιήσεις της Eurostat, ∆ΕΝ περιέχουν λαθροχειρίες και ∆ΕΝ εξαπατούν τον ελληνικό λαό, τους ευρωπαϊκούς θεσµούς και τους χρήστες τους ανά την Ευρώπη και τον κόσµο!

»Και όχι µόνον αυτό, αλλά ήδη θεωρείται αναγκαίο, “προκειµένου να εξαντληθεί κάθε δυνατότητα διερεύνησης όλων των πτυχών της υπόθεσης από τις οποίες θα µπορούσε να σχηµατισθεί επαρκώς θεµελιωµένη δικαστική κρίση”, να καταθέσουν για την ορθότητα του υπολογισµού του ελλείµµατος οι αρµόδιοι για τα στοιχεία του δηµοσιονοµικού ελλείµµατος και χρέους της Χώρας κατά τα έτη έως το 2009, κατά τα οποία διαπιστώθηκε ένα πρωτοφανές για ευρωπαϊκά πρότυπα πλήθος περιπτώσεων εσκεµµένα ακατάλληλης κατάρτισης στοιχείων, παρέµβασης και αλλοίωσης στοιχείων, και εσκεµµένης υποβολής λανθασµένων στοιχείων, τα οποία έχουν προσδιοριστεί από τους Ευρωπαϊκούς θεσµούς ως “στατιστικές απάτες” και “στατιστικές λαθροχειρίες”!

»Αντί να διερευνηθούν οι ευθύνες των προσώπων αυτών για τις στατιστικές απάτες και τις στατιστικές λαθροχειρίες, τα πρόσωπα αυτά καλούνται να καταθέσουν για την ορθότητα υπολογισµού του ελλείµµατος του 2009, διότι χωρίς τη µαρτυρία ειδικώς αυτών των προσώπων (!), «µε την ιδιότητά τους» κατά την περίοδο έως το 2009, όπως το βούλευµα ρητώς αναφέρει, δεν µπορεί να σχηµατίσει «επαρκώς θεµελιωµένη» δικαστική κρίση (!)».
Ο κ. Γεωργίου υποστηρίζει ότι «από τη στιγµή που η ΕΛΣΤΑΤ απέκτησε θεσµική ανεξαρτησία και άρχισε να επιτελεί το έργο της όπως θα έπρεπε [...] έχει γίνει ο στόχος -και εξακολουθεί να γίνεται στόχος- πολλαπλών επιθέσεων», οι οποίες, σύμφωνα με τον ίδιο, «έχουν στόχο την υπονόµευση της ανεξαρτησίας της ΕΛΣΤΑΤ και την παρεµπόδιση της πιστής εφαρµογής του νόµου και των στατιστικών αρχών εκ µέρους της, ώστε να αναβιώσει η ολέθρια πρακτική της διαµόρφωσης των στατιστικών µε βάση όχι το εκ των δεδοµένων αληθώς προκύπτον, αλλά σε συµµόρφωση µε το εκάστοτε πολιτικώς σκόπιµο και βολικό αποτέλεσµα».

«Απώτερος στόχος είναι, βεβαίως, η απόσειση των πολιτικών ευθυνών για το µοντέλο διακυβέρνησης, το οποίο οδήγησε τη Χώρα στην οικονοµική καταστροφή και στην ένδεια που ζει σήµερα, καθώς και η αποφυγή της αναδυόµενης απαξίωσης αυτού του τρόπου διακυβέρνησης. Είναι ο στόχος αυτών που ελπίζουν να συνεχίσουν το αντιπαραγωγικό πελατειακό µοντέλο διακυβέρνησης της Χώρας, η οικτρή αποτυχία του οποίου σε όλα τα επίπεδα προδίδεται από την πιστή καταγραφή των ελλειµµάτων που παράγει, και οι οποίοι απεργάζονται “πολιτικές λύσεις” στην κατάρτιση των στατιστικών της» αναφέρει ο πρόεδρος της ΕΛΣΤΑΤ και καταλήγει:

«Ο ρόλος της ∆ικαιοσύνης σε όλα αυτά θα έπρεπε να είναι µόνον ένας: Η πραγµάτωση του κράτους δικαίου. Ούτε το πελατειακό µοντέλο διακυβέρνησης της Χώρας, ούτε η απάτη προβλέπονται από την Ελληνική νοµοθεσία, ούτε (πέραν της ιδίας αυτοεξαπατήσεως) η εξαπάτηση των Ευρωπαϊκών θεσµών αποτελεί στοιχείο του εθνικού συµφέροντος».

Η δημοκρατία έχει αδιέξοδα


Τον 20ο αιώνα είχαμε «κινήματα» κάθε 15 με 20 χρόνια (και ενδιαμέσως διάφορες ανεπιτυχείς προσπάθειες). Το 1937 μπαίνει στη Σχολή Ευελπίδων μία παρέα σφόδρων αντικομουνιστών οι οποίοι έχουν από τότε το μάτι στην εξουσία· η σκέψη πως μία μέρα «θα κληθούν να υπερασπιστούν την τάξη» είναι κοινή, ενώ άτυπος ηγέτης τους ήταν από τότε ο Γεώργιος Παπαδόπουλος.

Πολέμησαν μαζί στην Κατοχή και οργανώθηκαν για πρώτη φορά σαν ομάδα πριν τον Εμφύλιο, το 1944 όταν ίδρυσαν με άλλους τον Ι.Δ.Ε.Α. (Ιερός Δεσμός Ελλήνων Αξιωματικών), αξιωματικοί «υψηλού φρονήματος» όπως λεγόταν τότε. Το 1951 όταν παραιτήθηκε από το στράτευμα ο Παπάγος για να κατέβει στην πολιτική, οι του ΙΔΕΑ επιχείρησαν για πρώτη φορά να καταλάβουν την εξουσία (συμμετεχόντων των Ιωαννίδη και Παπαδόπουλου). Έγιναν συλλήψεις, υπήρξε προσωρινή αποστράτευση, και επέστρεψαν στο στράτευμα επί κυβερνήσεως Παπάγου. Ειδικεύονται, δικτυώνονται, μετεκπαιδεύονται στο εξωτερικό (Αμερική) και πλέον ανήκουν στο στενό ηγετικό πυρήνα συμμετέχοντος και του πρώην διοικητή τους στο πυροβολικό και νυν Αρχηγού Ενόπλων Δυνάμεων τον Αγγελή.


Το 1956 έχουν ιδρύσει τον Ε.Ν.Ε.Α. (Ένωση Νέων Ελλήνων Αξιωματικών) και σχεδιάζουν νέο πραξικόπημα. Η κυβέρνηση Καραμανλή έχοντας λάβει ενημέρωση από τον Αρχηγό ΓΕΣ Νικολόπουλο ετοιμάζεται να τους αποστρατεύσει. Ο Βασιλιάς Παύλος νομίζει πως ο Ε.Ν.Ε.Α. συντάσσεται με το παλάτι, και τους προστατεύει. Το τελικό αποτέλεσμα ήταν η κατασυκοφάντηση και αποστράτευση του Νικολόπουλου που τους αποκάλυψε και η ισχυροποίηση των νεαρών αξιωματικών, εμπλέκοντας τον γιο του σε ένα σκάνδαλο χωματουργικών εργασιών. Το 1958 ο Παπαδόπουλος μπαίνει στην ΚΥΠ, και πλέον έχει πρόσβαση και περαιτέρω δικτύωση που φτάνει μέχρι τη CIA η οποία τότε βρίσκεται επίσης σε αντικομουνιστική υστερία.


Μετά τη σύγκρουση Καραμανλή-Φρειδερίκης το 1963, και τη νίκη Γεωργίου Παπανδρέου στις εκλογές που ακολούθησαν, οι Αγγελής-Παπαδόπουλος εμφανίζονται να ζητούν την άδεια της Αμερικανικής Πρεσβείας για πραξικόπημα, που δεν τους δίνεται. Το 1964 ο Γ. Παπανδρέου διακόπτει τη χρηματοδότηση της ΚΥΠ από την CIA και μεταθέτει την ομάδα Παπαδόπουλου από τις θέσεις κλειδιά που είχαν μέχρι τότε.

Ο πράκτορας της CIA με τον Τζον Φατσέας με τον Γ. Παπαδόπουλο
(από το αρχείο του Αλεξη Παπαχελά)
Η απάντηση στην απομάκρυνση τους ήρθε το 1965, όπως είχε γίνει και το 1956, με συκοφάντηση του (πολιτικού αυτή τη φορά) αντιπάλου τους. Κατηγορούν το γιο του Πρωθυπουργού Γ. Παπανδρέου, τον Ανδρέας, πως ηγείται παρακρατικής οργάνωσης με το όνομα ΑΣΠΙΔΑ με στόχο το πραξικόπημα, όταν αυτή δεν ήταν κάτι παραπάνω από αυτό που σήμερα λέμε «κλαδική». Ο Βασιλιάς Κωνσταντίνος (όπως και ο πατέρας του με την υπόθεση του ΕΝΕΑ) επέλεξε να εμπιστευτεί τη στρατιωτική δράκα, παραπέμπει την υπόθεση σε δίκη, ενώ αρνείται στον εκλεγμένο Πρωθυπουργό το δικαίωμα του να γίνει Υπουργός Αμύνης με τη δικαιολογία της υπόθεσης του ΑΣΠΙΔΑ. Η δίκη που ακολούθησε οδήγησε και στην αποστασία Μητσοτάκη.
(αριστερά) ο Ν. Μανδηλαράς
Ένας από τους δικηγόρους υπεράσπισης στη δίκη του ΑΣΠΙΔΑ ήταν ο Νικηφόρος Μανδηλαράς, που πλήρωσε ακριβά την εμμονή του να κατονομάζει ξανά και ξανά στη δίκη τον Γ. Παπαδόπουλο και την σκευωρία εθνικόφρονων αξιωματικών, παρά τις απειλές που δεχόταν Μετά την επιβολή της Χούντας, αισθανόμενος τον κίνδυνο που διέτρεχε από τον Παπαδόπουλο, μπήκε κρυφά το πλοίο VITA-R για να διαφύγει στην Κύπρο. Πέντε μέρες μετά βρέθηκε δολοφονημένος στη Ρόδο.


Γιατί τα θυμόμαστε όλα αυτά σήμερα;
Τα θυμόμαστε γιατί αυτό που επέτρεψε στον Παπαδόπουλο να αναπτυχθεί για σχεδόν 20 χρόνια (με την στήριξη του παλατιού μεταξύ άλλων), και να καταφέρει να επιβάλλει την επταετία, ήταν η πίστη στο «υψηλό φρόνημα» των αξιωματικών, στην ιδεολογική τους θέση δηλαδή, παρά την κατ’ εξακολούθηση παραβίαση των κανόνων και της δημοκρατικής λειτουργίας του πολιτεύματος.

Ο πολιτικός λόγος, τα δημοσιεύματα, οι φανερές και κρυφές κινήσεις των πολιτικών και στρατιωτικών παικτών επέτρεψαν στον Παπαδόπουλο να υπάρξει. Η ΕΠΕΝ παλιότερα, η Χρυσή Αυγή σήμερα, όπως και η Δεξιά που δείχνει ανοχή σε αυτούς για λόγους ιδεοληψίας εκπορεύονται τουλάχιστον από την εποχή του Μεταξά (ο οποίος με τη σειρά του είχε την αντίστοιχη «ουρά» για να καταφέρει να καταλάβει την εξουσία). Δεν γίνονται σε μία μέρα οι δικτάτορες - παίρνει δεκαετίες. Δεν άνοιξε ξαφνικά η πύλη του Μεγάλου Πεύκου για να βγουν τα τεθωρακισμένα του Πατακού.

Η δημοκρατία έχει αδιέξοδα και θέλει διαρκή προσήλωση στους κανόνες της, γραπτούς και άγραφους, αν δεν θέλουμε να την αφήσουμε να οδηγηθεί σε ένα ακόμα. Σήμερα γιορτάζουμε τα 40 χρόνια από την αποκατάσταση του πολιτεύματος, με μικροπολιτικά τσιτάτα και συζήτηση για τις πορτοκαλάδες στο Προεδρικό Μέγαρο. Αυτό που θα έπρεπε να συζητάμε, όμως, είναι τα 105 χρόνια από το Γουδί, τα 89 χρόνια από το πραξικόπημα του Πάγκαλου, τα 78 χρόνια από το πραξικόπημα του Μεταξά και το συνδετικό ιστό μεταξύ τους. Τις ανωμαλίες, την οπισθοδρόμηση και τα προβλήματα που δημιουργούσαν τέτοια πρόσωπα σε κάθε κυβέρνηση μέχρι σήμερα, το ρόλο του τύπου και των πολιτικών προσώπων αστικών κομμάτων (είτε είχαν ενεργό ρόλο, είτε παθητική ανοχή) και πώς αυτά θα ξεριζωθούν από τη χώρα ως νοοτροπίες και πρακτικές. Γιατί ήταν εξίσου καταστρεπτικά για τη χώρα ακόμα κι όταν δεν κατέληγαν σε πραξικοπήματα - η απειλή και οι συνωμοσίες μερικές φορές μπορεί να ήταν και χειρότερα.

Το Σιδηρούν Παραπέτασμα, το Τείχος του Βερολίνου και ο κομμουνισμός έχουν καταρρεύσει από το 1989 - εδώ και 25 χρόνια. Η αποκατάσταση των αντιστασιακών, όλων των αντιστασιακών, έχει γίνει εδώ κι 32 χρόνια. Κι όμως, το διάστημα αυτό δεν έχει φανεί ικανό για να τα αφήσουμε όλα αυτά πίσω μας. Κάθε άλλο. Η αντικομουνιστική ρητορική έχει επανέλθει, και μάλιστα αγγίζει πλέον και τα χείλη αυτοπροσδιοριζόμενων «κεντροαριστερών» - δεν είναι μόνο ο Άδωνις Γεωργιάδης και τα λοιπά κραυγαλέα παραδείγματα. Ένα ιδεολογικό πρόσημο που ενώνει συνειδήσεις και προσπερνάει ό,τι θεωρεί θεσμικό εμπόδιο, στη βάση μίας προσχηματικής αντίδρασης σε κάτι που είναι ουσιαστικά νεκρό εδώ και δεκαετίες, όταν ο πραγματικός εχθρός τους ήταν και παραμένει η δημοκρατία.

Ο λόγος είναι απλός: δεν συζητήσαμε ποτέ εντός πλαισίου το τι έγινε σε κάθε εποχή. Οι χουντικοί και όσοι τους πλαισίωσαν ιδεολογικά για δεκαετίες ακόμα χαίρουν ιδεολογικής ασυλίας στην κεντρική πολιτική σκηνή, ενώ οι όποιες λαϊκιστικές και συνθηματικές αφηγήσεις έχουν πλέον αμαυρωθεί ως γραφικές, χωρίς να τις έχει υποκαταστήσει μία επιστημονική και ιστορική αλήθεια για τα γεγονότα. Κορυφαίο παράδειγμα το «ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει δεξιά» του Ανδρέα.

Πολύ φοβάμαι πως όχι απλώς ο λαός ξέχασε, αλλά οδηγείται σιγά-σιγά στο να επιθυμήσει την επαναφορά αυτής της «δεξιάς». Από τα συνθήματα για Γουδί και κρεμάλες, μέχρι την συλλήβδην ακύρωση των πολιτικών προσώπων, των κομμάτων και των διαδικασιών που συνθέτουν αυτό που ονομάζουμε δημοκρατία, κάτι που ήταν κυρίαρχο στο λόγο των συνταγματαρχών από την εποχή που έκαναν τον ΙΔΕΑ και σχεδίαζαν το πρώτο τους πραξικόπημα. Οι χαζοχαρούμενοι χομπίστες της πολιτικής μπορεί να χαμογελάνε με τα τσιτάτα που εκστομίζουν, μπορεί και να τα πιστεύουν αν είναι τελείως αμόρφωτοι, αλλά το αποτέλεσμα είναι το ίδιο: τρέφουν το τέρας το οποίο οργανώνεται, αφηγείται την δική του εκδοχή, και μεγαλώνει μέρα με τη μέρα, σε κάθε μας λάθος και παράλειψη. Για τη ρεβάνς.

Δεν είναι αστεία η υπόθεση Μπαλτάκου, δεν είναι γραφική η ενασχόληση με τα ανθρώπινα δικαιώματα, δεν είναι ΟΚ η ανοχή στο κλείσιμο της Βουλής για να ψηφιστούν από θερινά τμήματα νομοσχέδια που θα αλλάξουν για πάντα τη χώρα και θα μεταβιβάσουν τον πλούτο της (ναι, αυτόν που πληρώσαμε επί 10 επειδή κάποιοι τα έπιαναν και κάποιοι δεν ενδιαφέρθηκαν για το πώς ξοδεύεται το δημόσιο χρήμα σπαταλώντας το), δεν είναι επιταχυνση διαδικασιών το ότι δεν συνεδριάζει ποτέ το Υπουργικό Συμβούλιο, δεν ήταν ένδειξη αποφασιστικότητας το κλείσιμο της ΕΡΤ και η δημιουργία αυτής της ΝΕΡΙΤ (που καταγγέλλεται πλέον και από αυτόν που έβαλαν να την κάνει), δεν είναι χαβαλές ο Άδωνις όταν λέει πως μισεί τους κομμουνιστές και μετά γίνεται κυβερνητικός εκπρόσωπος, δεν είναι απλά κιτρινισμός αυτό που κάνει το Πρώτο Θέμα και οι όμοιοι του (χάρτινοι και ηλεκτρονικοί), δεν είναι ζήτημα επιστημονικής ανάλυσης νομικών και συνταγματολόγων όσα ψηφίζονται τελευταία από το υπουργείο δικαιοσύνης, δεν ήταν ατύχημα και κακή στιγμή η δολοφονία Φύσσα.

πηγή
Όσο στα σχολεία μας συνεχίζουμε να διδάσκουμε την ιστορία με την αφήγηση των εκατέρωθεν αντιπάλων, όσο διάγουμε με αυτούς τους όρους τον πολιτικό διάλογο, τόσο θα δίνεται η δυνατότητα σε κάποιον από αυτούς να μας (ξανα)καβαλήσει στο σβέρκο - ειδικά όταν ο ένας εκ των δύο έχει εξαϋλωθεί.