Κυριακή, 30 Αυγούστου 2015

Tελικά μήπως αυτός ο άνθρωπος έσωσε την Ελλάδα;

-ΘΑ ΔΩΣΟΥΜΕ ΤΙΣ ΜΑΧΕΣ ΜΕ ΑΔΕΙΕΣ ΤΣΕΠΕΣ, ΜΕ ΞΥΛΙΝΑ ΣΠΑΘΙΑ, ΑΛΛΑ ΜΕ ΑΤΣΑΛΙΝΟ ΛΟΓΟ!
 


Τελικά μήπως αυτός ο άνθρωπος έσωσε την Ελλάδα το 2010 με τις προσπάθειές του; Μήπως ο Παπανδρέου που έφαγε τόνους λάσπης δεν είναι ο προδότης που κάποιοι ήθελαν να κρεμάσουν στην πλατεία Συντάγματος; Κι αν είναι προδότης ο Παπανδρέου γιατί είναι λιγότερο προδότες ο Σαμαράς, ο Βενιζέλος, ο Τσίπρας;

Μήπως ο ανεγκάφαλος, ατσούμπαλος και κατσαπλιάς λαός (από τους πιο κακοσχηματισμένους των Βαλκανίων), βρήκε εύκολο θύμα ένα πολιτικό με φυσική ευγένεια και τρόπους.

Αλήθεια δεν είναι χαρακτηριστικό της ηλιθιότητας του ελληνικού λαού να βρίσκονται στη Βουλή αρχηγοί κομμάτων όπως ο Τσίπρας, ο Μειμαράκης, ο Θεοδωράκης, ο Μιχαλολιάκος, ο Κουτσούμπας, η Φώφη, να ετοιμάζεται να μπει ο Λεβέντης και να μην είναι ο Παπανδρέου;

Κι αν αυτός ο άνθρωπος δεν είναι προδότης, δεν τα κονόμησε από τα CDS- όπως υποστήριζαν οι λασπολόγοι του-γιατί θα πρέπει να τιμωρηθεί;

Μήπως ο ανόητος λαός θα πρέπει να το ξανασκεφθεί-ειδικά τώρα που και ο Τσίπρας υπερασπιζόμενος το πελατειακό κράτος και την διαπλοκή έφερε ένα μνημόνιο κομμένο και ραμμένο στα μέτρα όλων εκείνων στους οποίους η Βαλαβάνη ως υπουργός χάριζε τους φόρους που χρωστάνε στο κράτος;


Καταχειροκροτούμενος-σύμφωνα με το matrix.gr- εισήλθε στην κατάμεστη αίθουσα της 2ης Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης του Κινήματος ο Γιώργος Παπανδρέου.

Ο Πρόεδρος του Κινήματος Δημοκρατών Σοσιαλιστών στην ομιλία του εξαπέλυσε σφοδρή επίθεση προς την κυβέρνηση Τσίπρα αλλά και την κυβέρνηση Σαμαρά.

Ο κ. Παπανδρέου τόνισε για άλλη μια φορά τη θέση του για δημιουργία μίας συμμαχίας δυνάμεων του δημοκρατικού χώρου.

Μίλησε μάλιστα με σκληρά λόγια για όσους δε θέλουν συμπαράταξη και συστράτευση των δυνάμεων αυτών κάνοντας το πρόβλημα προσωπικό.

Ο πρώην πρωθυπουργός έδωσε ιδιαίτερη έμφαση στην ανάγκη δημιουργίας μίας κυβερνητικής σύμπραξης με προοδευτικό πρόσημο χωρίς το ΠΑΣΟΚ να αποτελεί «δεκανίκι της Νέας Δημοκρατίας. Υποψήφιος πρωθυπουργός του ΠΑΣΟΚ δε μπορεί να είναι ο Μεϊμαράκης».


Διαβάστε αναλυτικά την ομιλία του κ. Παπανδρέου
Φίλες και φίλοι,

Θέλω να σας ευχαριστήσω για άλλη μια φορά που σε μια κρίσιμη στιγμή για την χώρα, την οικονομία και την κοινωνία ανταποκριθήκατε στο κάλεσμα του Κινήματος.

Ξέρω τα πιεστικά επαγγελματικά προγράμματα σας, ξέρω τις οικονομικές δυσκολίες με τις οποίες πολλοί και πολλές από εσάς αντιμετωπίζετε.

Παρ’ όλα αυτά επιλέξατε να έρθετε σήμερα στην Πανελλήνια Συνδιάσκεψη του Κινήματος.

Είμαστε όλοι μαζί εδώ - να συζητήσουμε και να αποφασίσουμε για τα μεγάλα διλήμματα των εκλογών που θα διεξαχθούν σε τρεις βδομάδες.

Άλλη μια δύσκολη εκλογική αναμέτρηση.

Η τέταρτη μέσα σε τρία χρόνια για να αποφασίσουν οι Έλληνες για την επόμενη ημέρα της χώρας.

Υπάρχει όμως μια μεγάλη διαφορά από τις προηγούμενες εκλογές:

Ο Ελληνικός λαός έχει βασικά ερωτήματα, απλά - που όμως συζητιούνται κάθε ημέρα στο σπίτι και έξω από αυτό.

Πότε θα βγούμε από την κρίση;

Πότε θα περάσουμε σε ανάπτυξη;

Πότε θα αρχίσουν να δημιουργούνται νέες θέσεις εργασίας;

Πότε θα αρχίσουν να δανείζουν οι τράπεζες;

Ερωτήματα που παραμένουν είτε αναπάντητα είτε οι προτάσεις που κατατίθενται δεν είναι αξιόπιστες και καταρρέουν μόλις έρχονται σε δοκιμασία με την σκληρή πραγματικότητα.

Φίλες και φίλοι,

Κατέπεσαν οι μύθοι.

Μύθοι που αποπροσανατόλισαν την χώρα και ταλαιπώρησαν τον λαό.

Δηλητηρίασαν τη δημοκρατία.

Για μας, από το 2009 - και πολύ νωρίτερα - τα προβλήματα που μας οδήγησαν έως εδώ ήταν πολλά και γνωστά.


Είναι αυτά που μας οδήγησαν στην κρίση και ένα βήμα πριν από μια εθνική καταστροφή.

Είναι αυτά που συνηγορούν για την αναξιοπιστία και αναποτελεσματικότητα του πολιτικοοικονομικού μας συστήματος.

Ενός συστήματος παρασιτικού, πελατειακού, που συνεχίζει να παράγει ανισότητες και αδικίες.

Ενός συστήματος, που συναλλάσσεται με μεγάλα και μικρά κατεστημένα σε βάρος των πολλών.

Ενός συστήματος, που προσφέρει προνόμια σε ορισμένους και δεν νομοθετεί κανόνες ίδιους για όλους.

Ήταν η διαφθορά και η σπατάλη πόρων για την εξυπηρέτηση ημετέρων και όχι του δημόσιου καλού.

Για αυτό και σήμερα:

Παρά την σημαντική προσαρμογή που πετύχαμε στη διετία 2009-2001, τέσσερα χρόνια μετά δεν υπάρχει ακόμη βεβαιότητα εξόδου από την κρίση.

Αντίθετα, ακόμη και η συμφωνία που υπέγραψε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ πριν λίγες βδομάδες, όχι μόνο δεν περιόρισε την ένταση της αβεβαιότητας που συνεχίζει να κυριαρχεί αλλά ενισχύει την αγωνία και τον προβληματισμό των πολιτών για την επόμενη ημέρα.

Συμπληρώνονται έξι χρόνια από την εκδήλωση της κρίσης.

Της βαθύτερης κρίσης από το 1974.

Όμως όσοι δεν ήθελαν να συγκρουστούν με τα κακώς κείμενα, όσοι δεν τολμούσαν να σπάσουν κατεστημένες αντιλήψεις και πρακτικές, βρήκαν εύκολο εχθρό το μνημόνιο.

Σαν να είχε το μνημόνιο φέρει το κακό ενώ η κρίση έφερε το μνημόνιο.

Αυτό πολλοί, δεξιοί αλλά δυστυχώς και αριστεροί, θέλησαν να το κρύψουν.

Κάνοντας το ατόπημα να ξεκινήσουν έρευνα Εξεταστικής Επιτροπής, από το 2010.

Ξεχνώντας τους πραγματικούς υπαίτιους και τα πραγματικά αίτια.

Ακούω πολλούς να λένε ότι το 2010 δεν ήταν βιώσιμο το χρέος.

Ότι έπρεπε να το κουρέψουμε τότε, αμέσως μόλις ξέσπασε η κρίση.

Εμείς τελικά κάναμε το μεγαλύτερο κούρεμα χρέους στην πρόσφατη ιστορία της ανθρωπότητας.

Γιατί όμως οι ίδιοι αποσιωπούν - συγκαλύπτουν το πως έφτασε το χρέος να είναι μη βιώσιμο;

Ποιος το έφτασε σε αυτό το επίπεδο;

Δεν είχε ευθύνες η Κυβέρνηση Καραμανλή που παρέλαβε χρέος 180 δις και παρέδωσε χρέος 320 δις;

Μόνο τον τελευταίο χρόνο, της διακυβέρνησης Καραμανλή, το έλλειμμα ήταν 36 δις Ευρώ.

Το πρωτογενές έλλειμμα περίπου 25 δις Ευρώ, ήταν ίσο με 10 ΕΝΦΙΑ.

Η Κυβέρνηση Καραμανλή οδήγησε την οικονομία σε κατάρρευση. Ήταν δέσμια και υπηρέτης της πελατειακής πολιτικής.

Μιας πολιτικής σπατάλης των πόρων του Ελληνικού λαού.

Μιας πολιτικής αδιαφάνειας υπέρ των ημετέρων.

Μιας πολιτικής που φούσκωνε το δημόσιο με κόστος για τον πολίτη.

Μιας πολιτικής που έκρυβε τις αλήθειες και εξαπατούσε την ΕΕ για την πραγματική εικόνα της οικονομίας.

Αποτέλεσμα; Διπλασιασμός σχεδόν του χρέους σε πέντε μόλις χρόνια.

Η κατάληξη; Αναγκαστικός δανεισμός.


Μας ρωτάνε ακόμη και σήμερα:

Γιατί δεν ψάξατε έναν άλλο δρόμο;

Μα γιατί δεν προβληματίζονται - γιατί όσοι κυβέρνησαν μετά το 2011 αφού υπήρχε αυτός ο δρόμος δεν τον αναζήτησαν;

Πήγαμε παντού βρήκαμε κλειστές πόρτες.

Ακόμα και η Ρωσία μας έλεγε "να πάτε στο ΔΝΤ".

Τώρα μας λένε ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ πήγε παντού για στήριξη και βρήκε και αυτή κλειστές πόρτες.

Για αυτό υπέγραψε το τρίτο Μνημόνιο.

Με μια διαφορά.

Η κυβέρνηση αυτή είχε έτοιμη μια επιλογή.

Μπορούσε να δανειστεί από τους εταίρους, όπως και τελικά έκανε, αλλά αφού οδήγησε τη χώρα σε περιπέτειες.

Εμείς δεν την είχαμε αυτήν την επιλογή.

Την εξασφαλίσαμε μετά από αγώνες.

Μέχρι την τελευταία στιγμή αρνιόταν η κα Μέρκελ να δημιουργηθεί ο Μηχανισμός Στήριξης.

Δεν υπήρχε, μας έλεγε, πρόβλεψη στις Συνθήκες.

Και όμως - με αγώνες πείσαμε την Ευρώπη να κάνουμε ένα νέο μηχανισμό - από το μηδέν.

Μας λένε ακόμη και σήμερα: εσείς φέρατε το ΔΝΤ στην Ελλάδα.

Δεν το φέραμε εμείς.

Η Ευρώπη το ήθελε.

Η Γερμανία το επέβαλε.

Λέγοντας απλά - δεν συμμετέχουμε με τα χρήματά μας εάν δεν είναι και το ΔΝΤ.

Ας μας πει η κυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου, γιατί ενώ ξορκίζανε το ΔΝΤ, ενώ καλλιέργησαν το μίσος και τις θεωρίες συνομωσίας, ο Υπουργός Οικονομικών της κυβέρνησης τους, ο κ. Τσακαλώτος, έστειλε επιστολή ζητώντας τη συμμετοχή του;

Και τελικά, τι πέτυχαν μετά από επτά μήνες αδιέξοδων διαπραγματεύσεων;

Μετά την αποτυχία να εξασφαλιστεί η πρόσβαση στις αγορές - όπως πέτυχαν η Ιρλανδία και Πορτογαλία - και πάλι, αναγκαστικός δανεισμός.

Έχοντας στο μεταξύ, κλείσει τις τράπεζες και οδηγήσει σε αδιέξοδο την οικονομία στο όνομα της αποφυγής υφεσιακών πολιτικών.

Αυτή είναι η αλήθεια.

Ποια η διαφορά ανάμεσα στο 2010 το 2012 και το 2015;

Εμείς πετύχαμε πολλά σε ασφυκτικό χρόνο και με την απειλή της χρεοκοπίας πάνω από το κεφάλι μας.

Δεν κλείσαμε τράπεζες, δεν επιβάλαμε περιορισμούς στις αναλήψεις, δεν στερήσαμε από τις επιχειρήσεις τη δυνατότητα να κάνουν συναλλαγές ελεύθερα με το εξωτερικό.

Εάν ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ είχαν στηρίξει τότε τις μεγάλες μεταρρυθμίσεις, εάν όλοι είχαν βάλει πλάτη, τότε - όχι σήμερα που όλοι συναινούν - αλλά στην αρχή, σήμερα θα είμασταν εκτός κρίσης.

Όλα όσα ακούστηκαν στο μεσοδιάστημα, επί πέντε χρόνια, μύθοι και συνωμοσιολογίες .

Όλα κατέπεσαν.

Όσοι κατέφυγαν στα ψέματα και καλλιέργησαν μύθους προκειμένου να κερδίσουν πολιτικά οφέλη, βρέθηκαν αντιμέτωποι με τα ψέματα τους.

Ανακόλουθοι με τις υποσχέσεις τους.

Εκτεθειμένοι εξέθεσαν τον Ελληνικό λαό σε περιπέτειες και αβαρίες.

Χωρίς λόγο.

Έχτισαν καριέρες και κόμματα επάνω στην διχαστική διάκριση που καλλιέργησαν μεταξύ μνημονιακών και αντιμνημονιακών δυνάμεων.

Αν και κατέρρευσε αυτή η διάκριση -μεταξύ μηνονιακών και αντιμνημονιακών, μαζί κατέρρευσε και η χώρα.

Κόστισε και κοστίζει στον Έλληνα πολίτη πολύ ακριβά.

Γιατί σήμερα να βρεθούμε με ένα τρίτο μνημονιο;

Να πισωγυρίζουμε πάλι σε ύφεση αντί της ανάπτυξης.

Να έχουμε capital controls - αυτά που αποφύγαμε το 2010 - γονατίζοντας σήμερα την επιχειρηματικότητα στην χώρα μας.

Να φοβούνται πάλι οι τράπεζες να δανείσουν.

Να στήνονται συνταξιούχοι στις ουρές.

Να βρισκόμαστε και πάλι με πρωτογενές έλλειμμα αντί πλεονάσματος.

Να φορτώνουμε νέα βάρη στον Ελληνικό λαό;

Πακέτο μέτρων από 1 - 1,5 δις Ευρώ, σχεδόν δεκαπλάσιο, τώρα.

Γιατί 5 χρόνια θέλησαν να χωρίσουν τους Έλληνες σε μνημονιακούς και αντιμνημονιακούς;

Όλα αυτά έγιναν, γιατί βόλευε τις πολιτικές τους φιλοδοξίες για την κατάκτηση της εξουσίας.

Και η ΝΔ αρχικά και ο ΣΥΡΙΖΑ στη συνέχεια, υπηρέτησαν αυτήν την λογική.

Αυτά πληρώνει σήμερα ο Ελληνικός λαός.

Την με πάση θυσία αναρρίχησή τους σε θώκους εξουσίας στην πλάτη του Ελληνικού λαού.

Δικαίωση των θυσιών του Ελληνικού λαού θα έρθει.

Θα έρθει όμως μόνο εάν γίνουν οι μεγάλες προοδευτικές αλλαγές.


Όταν όλοι θα κατανοήσουν ότι, η κρίση έφερε τα μνημόνια και όχι το αντίθετο.

Όσοι καλλιέργησαν έναν ακήρυχτο εμφύλιο, διχάζοντας τον Ελληνικό λαό, έκαναν έγκλημα.

Πόλωσαν την κοινωνία και συγκάλυψαν το πραγματικό πρόβλημα και τις πραγματικές αιτίες.

Συγκάλυψαν και διαιώνισαν την πελατειακή διαφθορά, την αδιαφάνεια, την αναξιοκρατία, τη σπατάλη, το συγκεντρωτισμό του κράτους, την αβελτηρία της γραφειοκρατίας, την αδυναμία της δικαιοσύνης, την αναλγησία του φορολογικού συστήματος, την αναποτελεσματικότητα του κοινωνικού κράτους, τη βαθιά κρίση του εκπαιδευτικού μας συστήματος.

Συγκάλυψαν την ανάγκη να σπάσουμε ένα οικονομικό σύστημα παρασιτικό και να αναδομήσουμε τον ιστό της οικονομίας βοηθώντας δημιουργικές και παραγωγικές δυνάμεις του τόπου.

Και ιδιαίτερα τη νέα γενιά.

Ανέτρεψαν ή προσπάθησαν να ανατρέψουν ακόμα και μεγάλες αλλαγές που ξεκινήσαμε, όπως της παιδείας, της διαύγειας, της ανοιχτής διακυβέρνησης, της αξιοκρατίας, της αποκέντρωσης, της πράσινης ανάπτυξης.

Προκάλεσαν τεράστιο κόστος για την χώρα.

Και τώρα, για να δικαιολογηθούν, μιλούν για σκληρές διαπραγματεύσεις και δήθεν διλήμματα εξόδου από το Ευρώ.

Αυτοί δεν μας έλεγαν ότι, το Ευρώ δεν είναι φετίχ;

Αυτοί δεν υπόσχονταν άλλους δρόμους;

Αυτοί δεν μας υπόσχονταν ακόμη και το βράδυ των εκλογών από θέση νικητών ότι τα μνημόνια τελείωσαν;

Αυτοί, όπως και οι προηγούμενοι, που έταζαν Ζάππεια και 18 δις Ευρώ ισοδύναμα μέτρα.

Όλα άνθρακες.

Και το χειρότερο.

Και οι προηγούμενοι και οι σημερινοί, επέλεξαν ακόμη πιο αυστηρή λιτότητα από αυτήν που αναγκαστήκαμε εμείς να ακολουθήσουμε στην αρχή.

Μόνο που τότε, εμείς πλέαμε σε αχαρτογράφητα νερά, ενώ αυτοί, γνώριζαν, τα ήξεραν όλα και κατέφυγαν συνειδητά στην υποκρισία και στα ψεύτικα λόγια.

Και από κοινού, άνοιξαν την πόρτα του πολιτικού θηριοτροφίου, προτρέποντας, όταν δεν συμμετείχαν στην οργάνωση, σε λεκτικές και σωματικές επιθέσεις, με πολλαπλές επιπτώσεις στο κοινωνικό σώμα.

Πολιτισμικές, κοινωνικές και οικονομικές.

Αυτές τις τελευταίες, έχει κληθεί ο Ελληνικός λαός να πληρώσει με περισσότερα από 100, αν όχι 150 δις Ευρώ.

Μόνο και μόνο, για να οικοδομηθούν κυβερνητικές πλειοψηφίες.

Σε βάρος του εθνικού και δημοσίου συμφέροντος.

Στις πλάτες του Ελληνικού λαού.

Ακόμη και σήμερα, πορευόμαστε σε εκλογές, για μικροκομματικούς λόγους.

Ό,τι δηλαδή, με τεράστιο πολιτικό κόστος για την παράταξης μας, θελήσαμε να αποφύγουμε εμείς το 2011.

Βάλαμε μπροστά το πατριωτικό μας καθήκον, όχι το κομματικό συμφέρον, ούτε και το προσωπικό.

Και σε αντίθεση με ό,τι ακολούθησε μέχρι και σήμερα, δεν υποταχθήκαμε σε συμφέροντα, ούτε και προωθήσαμε χαριστικές ρυθμίσεις.

Πράξαμε το αυτονόητο.

Μαζί με όσα ήμασταν αναγκασμένοι να κάνουμε, προωθήσαμε και μια σειρά από μεγάλες μεταρρυθμίσεις.

Για να αντιμετωπίσουμε τις αιτίες της κρίσης.

Για να μην πληρώνει ο Ελληνικός λαός τα κακώς κείμενα του πελατειακού κράτους, για να βγάλουμε τους Έλληνες από το βάλτο που τους κρατά καθηλωμένους στο χθες.

Για να οικοδομήσουμε μια βιώσιμη πορεία για τις υγιείς παραγωγικές και δημιουργικές δυνάμεις του τόπου.

Τι είδαμε στην πορεία;

Να αποδομούνται μεταρρυθμίσεις. Ακόμη και να καταργούνται. Θυμηθείτε μόνο, πόσες φορές και η προηγούμενη και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ επιχείρησαν να καταργήσουν τη διαύγεια.

Γιατί;

Γιατί δεν πρέπει να γνωρίζει ο πολίτης που πάνε τα λεφτά του;

Γιατί δεν πρέπει να γνωρίζει ποιους αφορούν οι αποφάσεις της διοίκησης;

Τι ήθελαν να κρύψουν;

Ποια συμβόλαια να ξεπληρώσουν;

Πλήρης η απουσία μεταρρυθμιστικού πνεύματος.

Όμως, σε όλα αυτά, δυστυχώς, συνέπραξαν και δικές μας δυνάμεις.

Αποτέλεσμα;

Να ταυτιστεί η Παράταξή μας, με τη συντήρηση και με τη δεξιά.

Τι, αλήθεια, έσπρωξε δικά μας στελέχη να ρίξουν την εκλεγμένη κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και να στηρίξουν χωρίς όρους και προϋποθέσεις στη συνέχεια μια κυβέρνηση της δεξιάς.

Το κακό έγινε.

Η πόρτα του θηριοτροφείου άνοιξε.

Και σήμερα όλοι πληρώνουμε τα επίχειρα.

Αλλά δεν έχουμε όλοι τις ίδιες ευθύνες, ούτε είμαστε όλοι ίδιοι.

Η πορεία του καθενός αψευδής μάρτυρας.

Αλλά αυτή η πορεία, επιφύλασσε δραματικές επιπτώσεις και για την ίδια την Παράταξή μας.

Που σήμερα, είναι κατακερματισμένη και δεν συγκινεί τους πολίτες, παρά το γεγονός ότι, οι επιλογές της κυβέρνησής μας ακολουθήθηκαν από όλους στη συνέχεια, δεξιούς και αριστερούς. Μνημονιακούς και αντιμνημονιακούς.

Από όλους όσοι κυβέρνησαν στη συνέχεια - και με ακόμη πιο σκληρές πολιτικές λιτότητας.

Βέβαια, θα ήταν ιστορικό λάθος, αυτή η δικαίωση των επιλογών που αναγκαστήκαμε να κάνουμε λόγω κρίσης, να θεωρηθεί ότι αφορά τα οράματά μας και τις προοδευτικές μας αντιλήψεις.

Για εμάς, δικαίωση δεν είναι η υπογραφή μνημονίων από δεξιές ή φερόμενες αριστερές κυβερνήσεις.

Δικαίωση είναι η κατανόηση των πραγματικού προβλήματος της χώρας.

Για εμάς, δικαίωση είναι η συλλογική μας απόφαση να αγωνιστούμε για να αντιμετωπίσουμε αυτά τα προβλήματα.

Για εμάς, δικαίωση είναι να ανταποκριθούμε με όρους αλήθειας στο μείζον διακύβευμα της χώρας.

Να αλλάξουμε εκ βάθρων τη χώρα - για να σταθούμε οριστικά στα δικά μας πόδια.

Χωρίς μνημόνια και δανειστές.

Με υπερηφάνεια και αξιοπρέπεια.

Με μια βιώσιμη οικονομία, που θα προσφέρει βιώσιμες θέσεις εργασίας και ένα μέλλον που μας αξίζει.

Με ουσιαστικές προοπτικές για τα παιδιά μας.

Αυτό είναι για εμάς, δικαίωση.

Και αυτό είναι που μας κάνει τόσο διαφορετικούς και από τη δεξιά και από την αριστερή συντήρηση.

Αυτό το διακύβευμα που αφορά τη χώρα, είναι για εμάς το μοναδικό μας μάθημα.

Πριν από τα κόμματα, πριν από τα πρόσωπα.

Και από την ανταπόκριση μας σε αυτό το διακύβευμα, θα κριθούμε όλοι.
Πάντα πίστευα και συνεχίζω να πιστεύω, ότι αυτό είναι και το χρέος των προοδευτικών δημοκρατικών και σοσιαλιστικών δυνάμεων του τόπου.

Είναι δική μας υπόθεση να ανταποκριθούμε στο ιστορικό αίτημα της αλλαγής της χώρας.

Η Παράταξή μας, έχει προσφέρει πολλά στον τόπο.

Έχει ταυτιστεί με μεγάλες αλλαγές και μεταρρυθμίσεις - σε αντίθεση με τη συντήρηση.

Και έχουμε χρέος, να κάνουμε ό,τι χρειάζεται για να αλλάξουμε τη χώρα εκ βάθρων.

Για να δώσουμε και πάλι προοπτική και όραμα στους Έλληνες.

Με την κυβέρνηση Σαμαρά, επιβεβαιώθηκε ότι η δεξιά συντήρηση δεν αλλάζει.

Με τη σημερινή υποτιθέμενη αριστερή κυβέρνηση Τσίπρα, αποδείχθηκε ότι, δεν μπορεί να δοθεί απάντηση στο αίτημα της οριστικής αλλαγής, που θα φέρει και την οριστική σωτηρία της χώρας.

Γιατί αυτά τα δύο πάνε μαζί.

Αυτοί που ευαγγελίζονταν ότι ανατρέπουν το κατεστημένο των 40 χρόνων της μεταπολίτευσης, υιοθέτησαν στους επτά μήνες εξουσίας τις σκοτεινότερες πρακτικές αυτών των 40 χρόνων και όλα αυτά στο όνομα του νέου.

Η δεξιά δεν θέλει να αλλάξει την Ελλάδα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να αλλάξει την Ελλάδα.

Εμείς θέλουμε και μπορούμε να συμβάλλουμε στην προσπάθεια για την αλλαγή της χώρας και την οριστική έξοδο από την κρίση.

Το αποδείξαμε στην πράξη.

Φίλες και φίλοι,

Για πέντε χρόνια βιώσαμε τις συνέπειες μιας χωρίς προηγούμενο βίαιης πολιτικής σύγκρουσης που είχε όλα τα χαρακτηριστικά ενός εμφύλιου πολέμου.

Σήμερα αυτός ο εμφύλιος άφησε ένα κενό πολιτικής.

Πήγε την χώρα πίσω σε νοοτροπίες και σε απαραίτητες προοδευτικές αλλαγές.

Στόχος τους η νομή της εξουσίας όχι για την πρόοδο του λαού και της χώρας αλλά για να βολευτούν οι ημέτεροι.

Όμως το πρόβλημα που έφερε τον Σαμαρά και τον Τσίπρα στην εξουσία παραμένει και η χώρα εξακολουθεί να αδυνατεί να στηριχτεί στις δικές της δυνάμεις.

Για αυτό φτάσαμε στο τρίτο Μνημόνιο.

Γιατί δεν έγιναν όσες αλλαγές ήταν αναγκαίες ώστε η χώρα να μπορεί να προσφύγει στις διεθνείς αγορές κεφαλαίου και να εξασφαλίζει από αυτές την κάλυψη των χρηματοδοτικών της αναγκών.

Σήμερα περισσότερο από κάθε άλλη φορά είναι αναγκαίο να γίνει σοβαρή αξιολόγηση τρίτου μνημονίου για να διασφαλίσουμε ότι θα γίνουν όλες εκείνες οι αλλαγές που στο τέλος της διαδρομής θα βοηθήσουν τη Ελλάδα να βγει από την κρίση.

Αυτή είναι η τελευταία μας ευκαιρία.

Άλλη δεν θα υπάρξει.

Οι καιροί έδειξαν ότι υπήρχε και υπάρχει ανάγκη εθνικής συνεννόησης αντί ψεύτικων υποσχέσεων που καλλιεργούν φρούδες ελπίδες, αποφεύγουν τις αλήθειες των αιτιών που μας οδήγησαν ως εδώ και διαιρούν τον ελληνικό λαό δημιουργώντας εξιλαστήρια θύματα.

Σήμερα είναι αναγκαία μια Εθνική συμφωνία που θα στηρίζεται σε αυστηρές προϋποθέσεις:

Όχι βασισμένη σε ψευτοδιλήμματα, στην ψευδεπίγραφη αντιπαράθεση μνημονιακών αντι-μνημονιακών πολιτικών, αλλά στη συμφωνία για τα πραγματικά αίτια που οδήγησαν στην κρίση και στη διατύπωση προτάσεων για την έξοδο που θα αξιοποιούν τις πραγματικές δυνατότητες της χώρας και των πολιτών της.

Ευρύτατη συναίνεση μπορεί να υπάρξει γύρω από ένα Ελληνικό Σχέδιο.

Σχέδιο που θα στηρίξει τις δημιουργικές δυνάμεις του τόπου - όχι οι δυνάμεις που ενέπαιξαν τον ελληνικό λαό, όχι στις δυνάμεις που δεν χτίζουν σε αλήθειες.

Σχέδιο που θα απελευθερώνει από αβελτηρίες ενός συγκεντρωτικού κράτους και ενός πελατειακού συστήματος.

Αυτό που καθηλώνει την πρωτοβουλία, την κοινωνία των πολιτών, την νέα γενιά.

Η νέα γενιά πρέπει να μπει μπροστά στον αγώνα - όχι μίσους και πίκρας, ούτε παραίτησης, ούτε αναζήτησης αποδιοπομπαίων τράγων - που επίσης ισοδυναμεί με παραίτηση.

Πρέπει να μπει μπροστά στο αγώνα αποκάλυψης της αληθείας αλλά και των πολλών δυνατοτήτων της χώρας και της νεολαίας.

Και να συμβάλλει σε μια δημιουργική Ελλάδα.

Οι προοδευτικές δυνάμεις του τόπου, οφείλουν να πράξουν το καθήκον τους.

Με όρους πολιτικούς, με αρχές και αξίες - ως τα μοναδικά προαπαιτούμενα.

Όχι με την επίκληση ζητήματων που δεν αφορούν τους Έλληνες, τη χώρα, τις δημοκρατικές και σοσιαλιστικές μας αξίες.

Οι πολιτικές μας επιλογές πρέπει να ανταποκρίνονται σε συγκεκριμένα αιτήματα:
Την ανάγκη εθνικής συνεννόησης - να αθροίσουμε τις δυνάμεις του Ελληνισμού.
Την ανάγκη καθαρών θέσεων, διακριτών, που να οριοθετούν την διαφορετικότητά μας από τη συντήρηση.
Την ανάγκη να εκφραστούν οι προοδευτικοί πολίτες συγκροτημένα, ενωμένα και συμμετοχικά.
Την ανάγκη να εγγυηθούν οι προοδευτικές δυνάμεις την προώθηση μεγάλων αλλαγών και μεταρρυθμίσεων και στην Ευρώπη, που πρέπει να αναζητήσει το νέο ευρωπαϊκό της όραμα.
Την ανάγκη οικοδόμησης συμμαχιών διεθνώς, επί τη βάση των αρχών του ΔΔ, σε στέρεα βάση, όχι ευκαιριακή και με γνώμονα την προώθηση των συμφερόντων της χώρας, αλλά και με σεβασμό προς όλους τους διεθνείς εταίρους.

Ανασύνταξη της προοδευτικής παράταξης

Για τον λόγο αυτό χρειάζεται η ανασύνταξη και η ριζική ανανέωση του χώρου του δημοκρατικού σοσιαλισμού.

Ώστε να αποτελέσει ισχυρή δύναμη ανατροπής κατεστημένων αντιλήψεων και πρακτικών.

Να αποτελέσει μοχλό ριζικών αλλαγών σε θεσμούς και λειτουργίας του κράτους.

Για μια λειτουργική συμμετοχική δημοκρατία.

Να ολοκληρώσει ένα έργο που ξεκίνησε και σταμάτησε απότομα.

Πρέπει να δημιουργηθεί μια ΣΥΜΜΑΧΙΑ δυνάμεων που έχουν την γνώση την πείρα αλλά προ πάντων την βούληση να συγκρουστούν με τα κακώς κείμενα αλλά και να υπηρετήσουν αλήθειες.

Συμπαραστεκόμενοι στον Ελληνικό λαό, όχι με ψεύτικες υποσχέσεις αλλά με προτάσεις ρεαλιστικές, όσο και οραματικές.

Θέτοντας τον Ελληνικό λαό ως υποκείμενο, ενεργό φορέα της αλλαγής, συμμέτοχο και όχι ακολούθημα κάθε λαϊκιστή πολιτικού που αναρριχάται στην πλάτη του.

Μια τέτοια ΣΥΜΜΑΧΙΑ μπορεί να υπάρξει αν συνεργαστούν δυνάμεις δημοκρατικές, προοδευτικές, οικολογικές, σοσιαλιστικές, πολιτικά φιλελεύθερες.

Η ΝΔ δεν θέλει να αλλάξει την Ελλάδα ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να αλλάξει την Ελλάδα.

Εγώ έκανα πρόταση για εκλογική σύμπραξη.

Για αξιόπιστη κυβερνητική προοπτική.

Αλλά με προοδευτικό πρόσημο.

Με ξεκάθαρο κυβερνητικό προοδευτικό σοσιαλιστικό πρόγραμμα για το αύριο.

- Κάποιοι θεωρούν ακόμα ότι το πρόβλημα είναι προσωπικό. Ή εγώ ή αυτός.
Εγώ είπα ξεκάθαρα:

- Και εμείς και αυτοί.

- Αλλά με καθαρές λύσεις.

- Δεν μπορεί να είναι δεκανίκι της ΝΔ το ΠΑΣΟΚ

- Υποψήφιος Πρωθυπουργός του ΠΑΣΟΚ, δεν μπορεί να είναι ο Μεϊμαράκης

- Έθεσα το ερώτημα: Θα συνεχιστεί η σύγκρουση ή όχι;

- Ο χώρος μας θα έπρεπε να είναι εδώ, ενωμένος, δυνατός, με καθαρή πολιτική προοδευτική και σοσιαλιστική κατεύθυνση.

- Θα έπρεπε να αφήσουμε πίσω αυτά που μας χωρίζουν.

- Φαίνεται ότι κάποιοι δεν θέλουν να ξεχάσουν - ότι εγώ έφυγα από το κόμμα ενώ με κάθε τρόπο μας έδιωχνε.

Και εγώ δεν μπορώ να ξεχάσω, ποιος και πως έριξε την Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ.

Πρότεινα όμως, να τα αφήσουμε πίσω μας, γιατί αν συνεχίσω να μιλάω για αποστασία και αυτοί για το ΚΙΝΗΜΑ, τότε απλά θα ανακόψουμε την προοπτική για τον χώρο μας.

Το να φύγω εκείνη τη στιγμή ήταν ότι πιο ευγενικό μπορούσα να κάνω.

Κανονικά θα έπρεπε να είχα διώξει τους αποστάτες όταν ήμουν Πρωθυπουργός, όπως έκανε ο Τσίπρας.

Και να ερευνηθεί το βρώμικο 2011, όπως το βρώμικο 1989.

Μπορεί να έριξαν την Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, αλλά κανείς δεν μπορεί να μας εμποδίσει να ξαναχτίσουμε ενωμένοι το σπίτι μας.

Η Ελλάδα βρίσκεται σε αδιέξοδα.

Η ΝΔ θέλει να μας γυρίσει πίσω και ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να κυβερνήσει.

Όμως δεν έχει νόημα ύπαρξης το ΠΑΣΟΚ εάν δεν έχει πρόταση προοδευτικής δημοκρατικής διακυβέρνησης.

Πρότεινα - Ένα προοδευτικό ελληνικό σχέδιο μπορεί να είναι η βάση για να σταματήσει η διχόνοια μεταξύ μας - και να ξαναγεννηθεί η δημοκρατική παράταξη.

Είπα - Τη λύση οφείλουμε να τη βρούμε εμείς.

Δεν θα μας επιβάλλουν τα συμφέροντα τι θα κάνουμε.

Ο κόσμος μας θα αποφασίσει.

Εγώ δέχομαι να τα ξεχάσω όλα.

Γιατί δεν επιτρέπεται η πρότασή μας να είναι, να ξανακυβερνήσει η δεξιά.

Σαφής η πρότασή μου.

Ενώνουμε τις δυνάμεις.

Χωρίς προαπαιτούμενα.

Με προοδευτικό πρόγραμμα.

Με πρόταση διακυβέρνησης - όλοι μαζί.

Μια μεγάλη παράταξη - όλοι μαζί.

Ενωμένη, δυνατή.

Με πρώτο βήμα έναν εκλογικό συνασπισμό.

Εάν δεν θέλουν ας αρνηθούν.

Καθαρά.

Όχι με παιχνίδια κάτω από τη μέση.

Και ο καθένας ας αναλάβει τις ευθύνες του για το μέλλον του Δημοκρατικού Σοσιαλισμού και για αυτό της χώρας.

Εγώ δέχτηκα να φύγω από Πρωθυπουργός - το ξέρετε.

Για μένα, δεν είναι και ποτέ δεν ήταν η εξουσία αυτοσκοπός.

Για αυτό ήθελα να αποφασίσετε εσείς για την πρόταση που μας έχει γίνει.

Της αυτοδιάλυσης του Κινήματος και της μη συμμετοχής μου στις εκλογές.

Και θα είμαι έτοιμος να υπηρετήσω όποια σας απόφαση.

Αν αυτό πράγματι μας δίνει δυνατότητες και ενότητας και νίκης και προοδευτικής κυβέρνησης.

Θέλω να αποφανθείτε εσείς.

Αν η απόφασή σας είναι ότι, θεωρούμε αδικαιολόγητους τους όρους και τακτικισμούς του σημερινού ΠΑΣΟΚ, τότε έχουμε τα επόμενα βήματα να αποφασίσουμε:

Να συνεχίσουμε την προσπάθεια συνεργασίας με ευρύτερες δυνάμεις του δημοκρατικού σοσιαλισμού.

Ενώνοντας όσους έχουν την βούληση να μην παίζουν μικροκομματικά παιχνίδια αλλά είναι έτοιμοι να συγκρουστούν με τα κακώς κείμενα, να συνεχίσουν τις μεταρρυθμίσεις τις προοδευτικές που ξεκινήσαμε και δεν ολοκληρώσαμε.

Ευρύτατη συναίνεση μπορούσε να υπάρξει γύρω από ένα Ελληνικό Σχέδιο.

Σχέδιο που θα στηρίξει τις δημιουργικές δυνάμεις του τόπου - όχι τις δυνάμεις που ενέπαιξαν τον Ελληνικό λαό, όχι τις δυνάμεις που δεν χτίζουν σε αλήθειες.

Σχέδιο που θα απελευθερώνει από αβελτηρίες ενός συγκεντρωτικού κράτους και ενός πελατειακού συστήματος.

Αυτό που καθηλώνει την πρωτοβουλία, την κοινωνία των πολιτών, τη νέα γενιά.

- Απαραίτητο είναι να κατοχυρωθούν, να συνεχισθούν και να ολοκληρωθούν, οι μεγάλες θεσμικές αλλαγές που ξεκίνησαν το 2009-11.

Όπως της διαύγειας, της αξιοκρατίας, της ανοιχτής διακυβέρνησης, της αλλαγής στην παιδεία, της ηλεκτρονικής διακυβέρνησης, της αποκέντρωσης εξουσιών και πόρων στην περιφέρεια, της ομαλής ένταξης μεταναστών στην Ελληνική κοινωνία, της οργάνωσης ενός διαφανούς, αποτελεσματικού και δίκαιου φορολογικού συστήματος, των τομών στη Δικαιοσύνη, ώστε να λειτουργεί σωστά και να αποδίδει το δίκιο μέσα σε τακτό χρονικό διάστημα, την αλλαγή του πολιτικού συστήματος, ώστε να απεξαρτηθεί από δουλείες και πελατειακές υποχρεώσεις που υπονομεύουν το δημόσιο καλό.

Αλλαγές που θα εμβαθύνουν τη συμμετοχική δημοκρατία και θα παρέχουν όλο και περισσότερο τη δυνατότητα στον Πολίτη να καταθέτει άμεσα τις απόψεις και τις προτάσεις του, αλλά και να αποφασίζει κυρίαρχα και αδιαμεσολάβητα τόσο για μείζονα ζητήματα, όσο και για θέματα της καθημερινότητάς του.

- Απαραίτητο είναι να γίνουν όλες οι αλλαγές που θα προσελκύσουν σοβαρές επενδύσεις, για τομείς όπως της πράσινης ανάπτυξης, της ανανεώσιμης ενέργειας, της ποιοτικής στροφής στον τουρισμό (εκπαιδευτικό, ευζωίας, θεραπευτικό, κλπ), ιχθυοκαλλιεργειών, διατροφής, βιοτεχνολογίας και ψηφιακών εφαρμογών.

Οι ιδιωτικοποιήσεις να γίνουν με τρόπο που θα δημιουργούν νέες επιχειρηματικές συμμαχίες, θα φέρνουν τεχνογνωσία, θα προστατεύονται οι φυσικοί πόροι και η δυνατότητα να αξιοποιούμε τον πλούτο μας για το δημόσιο καλό.

- Ζήτημα πρωτεύον, η αντιμετώπιση της ανεργίας, ιδιαιτέρως των νέων, με καινοτόμες πολιτικές, αλλά και με τη διαμόρφωση των απαραίτητων θεσμικών εργαλείων για μια εναλλακτική ανάπτυξη, με πράσινο και βιώσιμο πρόσημο.

Όπως και η κατ' απόλυτη προτεραιότητα αντιμετώπιση των μεγάλων ανισοτήτων και της φτώχειας.

Απαιτείται όχι μόνον η ύπαρξη πολιτικών εκ μέρους της πολιτείας αλλά και η αναγκαία κινητοποίηση της κοινωνίας των πολιτών, προς αυτήν την κατεύθυνση.

Αυτό δεν σημαίνει την παραίτηση της πολιτείας από τις ευθύνες και τις υποχρεώσεις της, αλλά την αδήριτη ανάγκη να οικοδομήσουμε μια κοινωνία αλληλεγγύη και ευαισθησίας.

- Η χώρα απαιτείται να πάρει πρωτοβουλίες για την ειρήνη στην ευρύτερη περιοχή που σπαράσσεται από εμφυλίους και συγκρούσεις.

- Ο ρόλος μας στην Ευρώπη για την αντιμετώπιση του προσφυγικού κύματος που όλο και θα εντείνεται, πρέπει να είναι καθοριστικός και ενεργός.

Η προσέγγιση του μεγάλου αυτού ζητήματος δεν μπορεί να ταυτιστεί με αδιέξοδες πολιτικές του τύπου "χτίζουμε τείχη".

Μια νέα ευρωπαϊκή πολιτική απαιτείται σήμερα. Πολιτική που θα εντάσσει σωστά τα προσφυγικά κύματα στην Ένωση χωρίς να δημιουργούνται ρατσιστικά και ξενοφοβικά σύνδρομα.

- Το ζήτημα της κλιματικής αλλαγής είναι κρίσιμο για την Ελλάδα, τη Μεσόγειο και την Ευρώπη.

Η χώρα μας πρέπει να βρίσκεται στην πρωτοπορία μιας εναλλακτικής αναπτυξιακής πορείας, που αξιοποιεί όλες τις νέες τεχνολογίες για μια ποιοτική και πράσινη ανάπτυξη.

Ο λόγος και η παρουσία μας στα διεθνή φόρα το 2015, πρέπει να είναι ισχυρός.

- Η συμμετοχή μας στην ΕΕ και την Ευρωζώνη, πρέπει να ακολουθηθεί από μια συστηματική προσπάθεια αλλαγών στις πολιτικές και τις συνθήκες για μια Ευρώπη αλληλεγγύης, βιώσιμης ανάπτυξης, εκπαίδευσης και έρευνας, στήριξης νέων επιχειρηματικών σχημάτων - όπως της κοινωνικής επιχειρηματικότητας, των συνεταιριστικών σχημάτων κλπ.

- Οι βασικές αρχές της ελευθερίας, της προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της αντιμετώπισης με ισοτιμία και σεβασμό των επιλογών κάθε ατόμου - φιλοσοφικών, ιδεολογικών, πολιτικών, ταυτότητας, σεξουαλικών κλπ.



Διαδικασίες εκλογικής σύμπραξης

Στο πλαίσιο αυτών των θέσεων καταθέτουμε και την πρότασή μας για εκλογική συμπόρευση κομμάτων, κινήσεων και προσωπικοτήτων του προοδευτικού χώρου και μάλιστα, ως την αρχή μόνον για την ενότητα των προοδευτικών δυνάμεων του τόπου.

Η προεκλογική συνεργασία πρέπει να θεωρηθεί το πρώτο βήμα μιας διαδικασίας σύγκλισης του ευρύτερου προοδευτικού χώρου του δημοκρατικού σοσιαλισμού.

Η πρωτοβουλία για την ανασύσταση του προοδευτικού χώρου σε μια πολιτική και κομματική έκφραση αφορά τους πάντες - χωρίς αποκλεισμούς και προαπαιτούμενα”.

Εάν όπως διαφαίνεται υπάρξει αποτυχία της προσπάθειας να συνεννοηθούν όλες οι δυνάμεις του δημοκρατικού σοσιαλισμού και να συμπράξουν στα πλαίσια ενός εκλογικού συνασπισμού, παρά τη δική μας ειλικρινή και έντιμη στάση, ένα ερώτημα διατυπώνεται δημοσίως:

Το Κίνημα Δημοκρατών Σοσιαλιστών θα συμμετάσχει στις εκλογές;

Έχει τις δυνατότητες να ανταποκριθεί σε μια δύσκολη πρόκληση;

Το ερώτημα διατυπώνεται από κάποιους με υποκρισία.

Κυρίως από αυτούς που ευθύνονται για την υπονόμευση της συμπαράταξης των προοδευτικών δυνάμεων, γιατί έχουν κατά νου να λεηλατήσουν τον πολιτικό μας χώρο

Τις δυνάμεις που στήριξαν το Κίνημα τον Ιανουάριο του 2015 αλλά και αυτούς που σήμερα ξανακοιτάζουν πίσω.

Σε κάποιες άλλες περιπτώσεις διατυπώνεται με δολιότητα.

Από όσους βαθύτατα επιθυμούν να απαλλαγούν από μια φωνή αλήθειας.

Από ένα πολιτικό κίνημα που δεν είναι ελεγχόμενο από οικονομικά συμφέροντα.

Βρέθηκα τούτες τις ημέρες μπροστά σε κρίσιμα διλήμματα και αποφάσεις.

Υπάρχουν στιγμές στη ζωή μας που είναι οριακές.


Στιγμές που καλείσαι να ζυγίσεις και να μετρήσεις ευθύνες, συνθήκες, ανθρώπινες αντοχές, ελπίδες και δυσκολίες.

Έκρινα ότι δεν πρέπει να αφήσουμε μόνους και μετέωρους όλους εκείνους τους πολίτες, που κάτω από αντίξοες συνθήκες μας τίμησαν στις εκλογές του περασμένου Ιανουαρίου.

Έκρινα ότι δεν δικαιούμαστε να είμαστε απόντες τώρα που διαρκώς και περισσότεροι πολίτες συνειδητοποιούν ποια είναι η αλήθεια για την κρίση.

Ποιοι ήταν χρήσιμοι στην εθνική προσπάθεια για την αντιμετώπιση των πελώριων προβλημάτων και ποιοι ήταν απλώς δημαγωγοί ή τυχοδιώκτες.

Έχω την ευθύνη να δώσω τη μάχη.

Έχουμε την ευθύνη να την δώσουμε όλοι μαζί, συστρατευόμενοι και αλληλέγγυοι ο ένας προς τον άλλον μέσα στο Κίνημα, τον αγώνα για την πατρίδα που υποφέρει.

Για τον Ελληνικό λαό που αγωνιά για το μέλλον του, καθώς βλέπει ότι όλοι αυτοί που κατά καιρούς του πρόσφεραν ελπίδα είναι και αυτοί που την ματαιώνουν και τη διαψεύδουν.

Έχω την ηθική και πολιτική ευθύνη να υπερασπισθώ την αλήθεια για το έργο της κυβέρνησής μας την περίοδο 2009-2011, να υπερασπισθώ την τιτάνια προσπάθειά μας να ανοίξουμε έναν δρόμο για να διαβούμε την κρίση, δρόμο που τελικά όλοι ακολούθησαν, παρότι μας λοιδόρησαν, παρότι λυσσαλέα μας αντιπολιτεύθηκαν, παρότι μας σταύρωσαν με λόγους και πράξεις.

Από τον Σαμαρά μέχρι τον Τσίπρα.

Έχω, όμως, κυρίως την ηθική και πολιτική ευθύνη να προτείνω μαζί με όλους τους συναγωνιστές μου, ένα ολοκληρωμένο Εθνικό Σχέδιο για την ανασυγκρότηση της χώρας μας.

Σχέδιο για τη δημιουργία μιας νέας παραγωγικής βάσης που θα δώσει ώθηση στην ανάπτυξη, ένα Σχέδιο για ριζικές αλλαγές στη διοίκηση, τη Δικαιοσύνη, την παιδεία και τους πολιτικούς θεσμούς.

Να προτείνουμε ένα Εθνικό Σχέδιο που υπερβαίνει τις ρυθμίσεις του μνημονίου, γιατί απλά το μνημόνιο δεν απαντά στις αιτίες της κρίσης.

Επιθυμώ να καταστήσω σαφές ότι ο αγώνας μας δεν θα είναι εύκολος.

Καλούμαστε να δώσουμε μια μάχη χωρίς οικονομικούς πόρους, γιατί δεν εξαρτόμαστε από κανέναν.

Εξοστρακισμένοι από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, γιατί δεν είμαστε αρεστοί και βολικοί.

Καλούμαστε να δώσουμε μια μάχη, ενώ είμαστε δυσφημισμένοι από ανίερες επιθέσεις εδώ και χρόνια.

Από δημαγωγικές επιθέσεις και συνειδητή στρέβλωση της αλήθειας.

Είμαστε αυτοί που σηκώσαμε στους ώμους μας την εθνική ευθύνη, αλλά οι πολίτες δυσκολεύονται ακόμη να το αναγνωρίσουν, γιατί έπεσαν θύματα μιας ανελέητης προπαγάνδας κομμάτων και προσώπων διψασμένων για την εξουσία ή καρφωμένων σε ιδεοληπτικές εμμονές.

Αυτές τις δυσκολίες θέλω να υπολογίσετε καλά.

Θέλω να ξέρετε ότι θα έχουμε απέναντί μας έναν ανελέητο πόλεμο.

Θέλω να ξέρετε ότι θα δώσουμε τις μάχες με άδειες τσέπες, με ξύλινα σπαθιά, αλλά με ατσάλινο λόγο.

Θέλω και να αποφανθείτε σήμερα, εδώ, θαρρετά και με ειλικρίνεια, γιατί ο αγώνας μας πρέπει να πετύχει.

Κι αν είστε αποφασισμένοι να αγνοείστε τις δυσκολίες και τα λιγοστά μέσα που διαθέτουμε, τότε να ξέρετε πως διπλά θα τιμήσουμε την εντολή που θα μας δώσετε, γιατί θα ξέρουμε πως συνειδητά αποφασίσατε και όχι από πρόσκαιρο ενθουσιασμό.
http://kourdistoportocali.com/

Συνέντευξη στη Real News Γ. Παπανδρέου: Κάποιοι μέσα στο ΠΑΣΟΚ υπονόμευσαν τη συνεργασία μας Διαψεύδει ότι ο Γιάνης Βαρουφάκης υπήρξε σύμβουλός του

Αιχμές κατά της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ, αφήνει ο Πρόεδρος του Κινήματος Δημοκρατών Σοσιαλιστών Γιώργος Παπανδρέου, μετά το «ναυάγιο» στις συζητήσεις μεταξύ των δύο κομμάτων με συνέντευξή του στην εφημερίδα Real News. «Ήταν ευθύνη των ηγεσιών να εξηγήσουμε και να πείσουμε ότι αυτή η συνεργασίας είχε ως στόχο το συμφέρον της χώρας και της παράταξης», λέει, κατηγορώντας την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ ότι ανέχθηκε διάφορα στελέχη που υπονόμευσαν την προσπάθεια συνεργασίας. Διαψεύδει ότι ο Γιάνης Βαρουφάκης υπήρξε σύμβουλός του και συμπεριλαμβάνει στην ‘ενότητα του χώρου των κεντροαριστερών δυνάμεων το Ποτάμι του Σταύρου Θεοδωράκη.

 Αναλυτικά η συνέντευξη του Γιώργου Παπανδρέου στην εφημερίδα Real News:

Κάνατε λόγο για την ανάγκη ανασύνταξης των δυνάμεων του Δημοκρατικού Σοσιαλισμού και συγκλήσεων στον ευρύτερο προοδευτικό χώρο. Αυτό, κύριε Πρόεδρε, σήμαινε πρακτικά μία εκλογική συμπόρευση ή μία προσπάθεια αναγέννησης της μεγάλης Κεντροαριστεράς;
Οποιαδήποτε ανασύνταξη και σύγκλιση των δυνάμεων του προοδευτικού χώρου γενικότερα, δεν θα μπορούσε να περιορίζεται απλώς σε μια προεκλογική σύμπραξη, τουλάχιστον από τη μεριά μας. Θα αδικούσε την ίδια την πρωτοβουλία, την ιδεολογία μας αλλά και τις όποιες υπερβάσεις θα απαιτούνταν για τη συνεργασία. Εδώ και πολλούς μήνες πριν, σε ανύποπτο εκλογικά χρόνο και με διάφορες ευκαιρίες επαναλαμβάνω σταθερά την πάγια πλέον άποψή μου, ότι οι πραγματικά προοδευτικές δυνάμεις οφείλουν να συνομιλήσουν, να συνεννοηθούν και να αποτελέσουν την τεκμηριωμένη και ελκυστική πρόταση προς τον Έλληνα πολίτη απέναντι σε κάθε συντήρηση, δεξιά και αριστερή. Με την ευκαιρία λοιπόν μιας εκλογικής σύμπραξης θα μπορούσαν να δημιουργηθούν οι όροι οικοδόμησης και λειτουργίας μιας δυνατής ενωμένης προοδευτικής παράταξης, σύγχρονης και με προοδευτική και ριζοσπαστική δομή και λειτουργία, σε πιο μόνιμη πλέον βάση.

Μιλούσατε για σύμπραξη υπό το ΠΑΣΟΚ και την Φώφη Γεννηματά, ή υπό έναν νέο φορέα και σε αυτή την περίπτωση, με ποιον ηγέτη;
Από την αρχή ξεκαθαρίσαμε το αυτονόητο, το οποίο εξάλλου και πολιτικές δυνάμεις με τις οποίες συζητούσαμε το αποδεχόταν. Ότι τα κόμματα, οι δυνάμεις και οι προσωπικότητες που θα συνεργαζόμασταν θα διατηρούσαμε την πολιτική και οργανωτική μας αυτοτέλεια. γιατί σε διαφορετική περίπτωση δεν θα μιλούσαμε για συνεργασία αλλά για προσχώρηση και ενσωμάτωση. Από εκεί και πέρα εάν κάποιοι είχαν άλλη άποψη μέσα στο ΠΑΣΟΚ και κατάφεραν μέσα από τις δημόσιες υπονομεύσεις τους να επιβάλλουν την δική τους γραμμή, είναι θέμα της ηγεσίας του. Εξάλλου, σε όλα τα κόμματα που συζητούσαμε ήταν επόμενο να υπάρχουν εσωτερικές δυσπιστίες, διαφωνίες ακόμη και προσωπικά συμφέροντα. ´Ηταν όμως και είναι δική μας ευθύνη, των ηγεσιών, να εξηγήσουμε και να πείσουμε ότι αυτή η συνεργασία είχε ως στόχο το συμφέρον της χώρας και της παράταξης. Και στο σημείο αυτό κρινόμαστε ως προς την τόλμη μας και την αποφασιστικότητά μας. Αν συμφωνούσαμε θα οριζόταν πιστεύω εύκολα και ο φορέας και ο επικεφαλής του αν υπήρχε.


Σε μία συνεργασία, προσωπικά εσείς θέτατε όρο να είστε οπωσδήποτε υποψήφιος κύριε Πρόεδρε; Ή για να διευκολύνετε την κατάσταση, σκεφτόσασταν ακόμα και να μην θέσετε υποψηφιότητα για βουλευτής;
Τη στάση μου ως προς τις καρέκλες την έχω αποδείξει. Διετέλεσα βουλευτής, Υπουργός και Πρωθυπουργός. Υπό την έννοια αυτή ουδέποτε θα σκεφτόμουν να θέσω ως εμπόδιο την προσωπική μου κατάσταση, στη σύγκλιση των προοδευτικών δυνάμεων. Είναι όμως διαφορετικό να τίθεται ως όρος για τη συνεργασία η μη συμμετοχή μου και η επιλεκτική επιλογή στελεχών του Κινηματός μας. Παρόμοιο προαπαιτούμενο δεν τέθηκε ούτε από έμας για άλλους ούτε από άλλους συνεργαζόμενους ως βάση για την συνεργασία. Πέρα από παράδοξο, δεν θα βοηθούσε να καλλιεργήσει την απαραίτητη εμπιστοσύνη , να ξεπεράσει τραύματα και να γίνει το πρώτο και μεγάλο βήμα για την ενότητα του χώρου.

Σε κάθε περίπτωση, το γεγονός ότι, πότε αμφισβητείτο η θεσμική αυτοτέλεια του Κινήματός μας, με την ζητούμενη αυτοδιάλυσή του και πότε η συμμετοχή επιλεκτικά στελεχών μας στα ψηφοδέλτια, χωρίς όμως τη συμμετοχή του Κινήματος ως πολιτικής οντότητας, έδειχνε ότι δεν υπήρχε βούληση να γίνει ένα σοβαρό βήμα που να συνάδει με την επίτευξη του στόχου για εκλογική συμπόρευση, ως της αρχής και μόνο για την ενότητα του προοδευτικού χώρου.

Τι απαντάτε στον Ευάγγελο Βενιζέλο και την επίθεση που εξαπέλυσε εναντίον σας, κάνοντας λόγο για ένα ‘προσωπικό κόμμα’ που ιδρύσατε και το οποίο υπονόμευσε τον αγώνα του ΠΑΣΟΚ στις προηγούμενες εκλογές; Πολλοί μιλούσαν και για ‘βέτο’ που έβαζε στη συνεργασία των δύο κομμάτων…
Εφόσον υπήρχε η βούληση για συνεργασία, η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ θα μπορούσε να ανταποκριθεί στο αίτημα της μεγάλης πλειοψηφίας της βάσης του. Φάνηκε ομως οτι την πολύ κρίσιμη ώρα που επιχειρούσαμε να φέρουμε σε πέρας το δύσκολο αυτό εγχείρημα, δυστυχώς η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ ανεχόταν διάφορα στελέχη του να εμφανίζονται δημοσίως και να υπονομεύουν την προσπάθεια αυτή, απαξιώνοντας μας. Ήταν ατυχές. Αλλά τελικά αυτή η άποψη που υπονόμευε καταλυτικά την συνεργασία επιβλήθηκε. Τα υπόλοιπα είναι εσωκομματικά θέματα άλλων, τα οποία δεν μας αφορούν.
Ο Γιάνης Βαρουφάκης υπήρξε σύμβουλός σας και σήμερα, μετά την θητεία του στο υπουργείο Οικονομικών, απειλείται με Ειδικό Δικαστήριο…
Άλλη μια ανιστόρητη προσπάθεια να μου φορτωθούν όλα τα στραβά. Ο κ. Βαρουφάκης ουδέποτε υπήρξε σύμβουλός μου. Είχε κληθεί κ συμμετείχε σε debate στα συνέδριά μας καταθέτοντας τις δικές του απόψεις. Θυμίζω δε οτι προτού επιλεγεί από τον κ. Τσίπρα να αναλάβει το πιο κρίσιμο Υπουργείο, υπήρξε και πολέμιός μας, αλλά και "θεωρητικός" του "αντιμνημονιακού" αγώνα με μεγάλη ευκολία.
Το Ποτάμι, εντάσσεται κατά τη γνώμη σας στις δυνάμεις της Κεντροαριστεράς; Το θέλετε μαζί σας;
Το Ποτάμι το ανέφερα πριν μήνες πολύ συγκεκριμένα, όταν αναφερόμουν στη σύγκλιση των κεντροαριστερών δυνάμεων. Δυστυχώς, για δικούς του λόγους δεν εκφράζει μέχρι στιγμής την βούλησή του για συνεργασίες στο χώρο αυτό.
Πιστεύω ότι στην ευρύτερη ενότητα του χώρου θα πρέπει να συμπεριληφθεί.

Στο 4% ο Γιώργος, αφήνει εκτός Βουλής το ΠΑΣΟΚ!

Η αίσθηση ότι ο Γιώργος Παπανδρέου επιστρέφει δυνατά και αποφασιστικά στο πολιτικό παιγνίδι φάνηκε από την ομιλία του στην συνδιάσκεψη του κόμματος το περασμένο Σάββατο:

Και εγώ δεν μπορώ να ξεχάσω, ποιος και πως έριξε την Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ.

Πρότεινα όμως, να τα αφήσουμε πίσω μας, γιατί αν συνεχίσω να μιλάω για αποστασία και αυτοί για το ΚΙΝΗΜΑ, τότε απλά θα ανακόψουμε την προοπτική για τον χώρο μας.

Το να φύγω εκείνη τη στιγμή ήταν ότι πιο ευγενικό μπορούσα να κάνω.

Κανονικά θα έπρεπε να είχα διώξει τους αποστάτες όταν ήμουν Πρωθυπουργός, όπως έκανε ο Τσίπρας.

Και να ερευνηθεί το βρώμικο 2011, όπως το βρώμικο 1989.

Μπορεί να έριξαν την Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, αλλά κανείς δεν μπορεί να μας εμποδίσει να ξαναχτίσουμε ενωμένοι το σπίτι μας.

Η Ελλάδα βρίσκεται σε αδιέξοδα.

Η ΝΔ θέλει να μας γυρίσει πίσω και ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να κυβερνήσει.

Όμως δεν έχει νόημα ύπαρξης το ΠΑΣΟΚ εάν δεν έχει πρόταση προοδευτικής δημοκρατικής διακυβέρνησης.

Πρότεινα - Ένα προοδευτικό ελληνικό σχέδιο μπορεί να είναι η βάση για να σταματήσει η διχόνοια μεταξύ μας - και να ξαναγεννηθεί η δημοκρατική παράταξη.

Είπα - Τη λύση οφείλουμε να τη βρούμε εμείς.

Δεν θα μας επιβάλλουν τα συμφέροντα τι θα κάνουμε.

Ο κόσμος μας θα αποφασίσει.

Εγώ δέχομαι να τα ξεχάσω όλα.

Γιατί δεν επιτρέπεται η πρότασή μας να είναι, να ξανακυβερνήσει η δεξιά.

Σαφής η πρότασή μου.

Ενώνουμε τις δυνάμεις.

Χωρίς προαπαιτούμενα.

Με προοδευτικό πρόγραμμα.

Με πρόταση διακυβέρνησης - όλοι μαζί.

Μια μεγάλη παράταξη - όλοι μαζί.

Ενωμένη, δυνατή.

Με πρώτο βήμα έναν εκλογικό συνασπισμό.

Εάν δεν θέλουν ας αρνηθούν.

Καθαρά.

Όχι με παιχνίδια κάτω από τη μέση.

Και ο καθένας ας αναλάβει τις ευθύνες του για το μέλλον του Δημοκρατικού Σοσιαλισμού και για αυτό της χώρας.

Εγώ δέχτηκα να φύγω από Πρωθυπουργός - το ξέρετε.

Για μένα, δεν είναι και ποτέ δεν ήταν η εξουσία αυτοσκοπός.

Για αυτό ήθελα να αποφασίσετε εσείς για την πρόταση που μας έχει γίνει.

Της αυτοδιάλυσης του Κινήματος και της μη συμμετοχής μου στις εκλογές.

Και θα είμαι έτοιμος να υπηρετήσω όποια σας απόφαση.

Αν αυτό πράγματι μας δίνει δυνατότητες και ενότητας και νίκης και προοδευτικής κυβέρνησης.

Θέλω να αποφανθείτε εσείς.

Αν η απόφασή σας είναι ότι, θεωρούμε αδικαιολόγητους τους όρους και τακτικισμούς του σημερινού ΠΑΣΟΚ, τότε έχουμε τα επόμενα βήματα να αποφασίσουμε:

Να συνεχίσουμε την προσπάθεια συνεργασίας με ευρύτερες δυνάμεις του δημοκρατικού σοσιαλισμού.

Ενώνοντας όσους έχουν την βούληση να μην παίζουν μικροκομματικά παιχνίδια αλλά είναι έτοιμοι να συγκρουστούν με τα κακώς κείμενα, να συνεχίσουν τις μεταρρυθμίσεις τις προοδευτικές που ξεκινήσαμε και δεν ολοκληρώσαμε.

Ευρύτατη συναίνεση μπορούσε να υπάρξει γύρω από ένα Ελληνικό Σχέδιο.

Σχέδιο που θα στηρίξει τις δημιουργικές δυνάμεις του τόπου - όχι τις δυνάμεις που ενέπαιξαν τον Ελληνικό λαό, όχι τις δυνάμεις που δεν χτίζουν σε αλήθειες.

Σχέδιο που θα απελευθερώνει από αβελτηρίες ενός συγκεντρωτικού κράτους και ενός πελατειακού συστήματος.

Πληροφορίες από το μέτωπο των πραγματικών δημοσκοπήσεων θέλουν τον Γιώργο Παπανδρέου και το Κίνημα των Δημοκρατών Σοσιαλιστών να βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής από το ΠΑΣΟΚ της Φώφης Γεννηματά με δυναμική να περάσει μπροστά.

Οι ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ χρεώνουν στην Φώφη Γεννηματά το ναυάγιο της συνεργασίας με τον Παπανδρέου και ετοιμάζονται να αποδώσουν δικαιοσύνη ψηφίζοντας τον άνθρωπο που μπορεί και να έσωσε την χώρα εάν σκεφθούμε το 3ο μνημόνιο που υπέγραψε ο Τσίπρας και το παρουσίασε σαν την μοναδική επιλογή μη καταστροφής της χώρας.

Σ΄αυτή την περίπτωση είναι ο Παπανδρέου στον οποίο αξίζει η αναγνώριση της υπεράνθρωπης προσπάθειας του 2010.

Εάν δεν είναι προδότης είναι ήρωας και με αυτό το δίλλημμα στις αποσκευές του διεκδικεί ένα 4-4,5% που μπορεί να τον φέρει μπροστά και από το ΠΑΣΟΚ.

Ολα είναι ανοιχτά για τον εγγονό του Γιώργου Παπανδρέου.

Για τις γενιές των Παπανδρέου το κείμενο της Φαίης Καραβίτη από παλαιότερο δημοσίευμα του ΕΘΝΟΥΣ>

Ολες οι Κυριακές είναι ίδιες σε αυτήν την πλευρά του Ερύμανθου. Ο παπα-Ανδρέας Σταυρόπουλος χτυπά την καμπάνα και περιμένει τους συγχωριανούς του -μερικές δεκάδες ψυχές που παλεύουν με τα στοιχεία της φύσης. Μακριά από την πόλη, μακριά από τη θάλασσα, μακριά από γιατρό και από σχολείο. Η κυρά Παγώνα, η παπαδιά, πιστεύει πάντα στις καλύτερες μέρες. Ετσι μεγαλώνει και τα τρία της παιδιά. Τον Νίκο, τη Μαγδαληνή και τον Γιώργο, που δεν πρόλαβε καλά καλά να τη γνωρίσει. Στο Καλέντζι δεν συμβαίνει τίποτα σπουδαίο. Κι όμως. Στο Καλέντζι θα στηθούν κάποια στιγμή οι ανδριάντες τουλάχιστον δύο πρωθυπουργών.

Η ζωή στο ορεινό χωριό της Αχαΐας δεν είναι εύκολη. Η παπαδιά χάνεται νωρίς, το 1889, πριν δει το στερνοπούλι της να περπατάει. Αλλά και η Μαγδαληνή φεύγει μόλις στα 19, από φυματίωση. Ο παπα-Ανδρέας δεν παύει να ελπίζει. Θέλει τα παιδιά να μορφωθούν, να φύγουν από το βουνό, να φτιάξουν τη ζωή τους. Ομως το σχολείο του χωριού έχει μόνον τέσσερις τάξεις. Και το Σχολαρχείο, στην κοντινή Χαλανδρίτσα, δεν αρκεί. Στέλνει τον Νίκο στην Πάτρα. Και όταν έρχεται η σειρά του Γιώργου να πάει στο Γυμνάσιο, παίρνει μετάθεση και μαζί με τα τρία παιδιά μετακομίζει στην Πάτρα. Εκείνα τα χρόνια θα «γεννηθούν» οι Παπανδρέου ?οι γιοι του παπα-Ανδρέα από το Καλέντζι. Ετσι κι αλλιώς, έτσι τους έλεγαν όλοι.

Η αρχή

Ο Ανδρέας Παπανδρέου με τη σύζυγό του, Μαργαρίτα, τα τέσσερα παιδιά τους και τη μητέρα του, ΣοφίαΟ

 Ανδρέας Παπανδρέου με τη σύζυγό του, Μαργαρίτα, τα τέσσερα παιδιά τους και τη μητέρα του, Σοφία

Ο Γιώργος αποδεικνύεται επιμελής και φιλόδοξος. Τελειώνει το Γυμνάσιο και το 1904 γράφεται στη Νομική. Πιστεύει ότι από εκεί θα βρουν δρόμο οι ανησυχίες του. Αυτές που τον οδηγούν το 1907 στην ηγεσία των φοιτητικών κινητοποιήσεων και, αναπόφευκτα, στην πρώτη σύλληψη. Την επόμενη χρονιά δημοσιεύει το πρώτο του άρθρο. Μιλά για την κοινωνική δικαιοσύνη. Για την ισότητα, τα δικαιώματα και τις ευκαιρίες, για την «επανάσταση του μέλλοντος», για τη μεταρρύθμιση. Η αρχή έχει γίνει. Η κήρυξη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου τον βρίσκει στη Γερμανία, με υποτροφία για σπουδές. Κατατάσσεται ως εθελοντής του εξωτερικού. Την επόμενη χρονιά αποστρατεύεται, παντρεύεται τη Σοφία Μινέικο, κόρη ενός Πολωνού μηχανικού και μιας Ελληνίδας από τα Γιάννενα.

Είναι ο νεανικός του έρωτας. Εκείνος 24 ετών κι εκείνη 23. Τον ακολουθεί στο Βερολίνο και κατόπιν στη Μυτιλήνη, όπου ο Βενιζέλος τον διορίζει νομάρχη, και μετά στη Χίο, στη θέση του διοικητή Αιγαίου. Εδώ γεννιέται ο Ανδρέας, το 1919. Τα κείμενα της εποχής εκείνης δείχνουν αυτό που θα ακολουθήσει. Μιλάει για τα δικαιώματα της γυναίκας («η εργασία θα εξελίξει τη σημερινή σκλάβα-κούκλα σε ώριμη προσωπικότητα»), ακόμη και για τα «όρια του Δημοτικισμού». Ο Γιώργος Σταυρόπουλος, ως Γιώργος Παπανδρέου, σηκώνει τη σημαία του αντιμοναρχισμού και πρωτοστατεί στον αγώνα κατά του βασιλιά Κωνσταντίνου. Ο Aσημάκης Πανσέληνος, συγγραφέας από τη Μυτιλήνη, τον καταλαβαίνει απόλυτα και τον περιγράφει τολμηρά: «Ηρθε στο νησί και έβαλε στις καρδιές μας μπουρλότο. Tο σήμα του ήταν ένα κόκκινο γαρίφαλο, γεμάτο έρωτα και επανάσταση. Ο,τι έλεγε μπορούσε και το έκανε να μοιάζει σπουδαίο».
Ο Γιώργος Παπανδρέου, νεογέννητο το 1952, στην αγκαλιά του πατέρα του. Ανδρέα

Ο Γιώργος Παπανδρέου, νεογέννητο το 1952, στην αγκαλιά του πατέρα του. Ανδρέα

Ετσι είναι και η ζωή του. Και ο έρωτας τον ξαναβρίσκει. Στο πρόσωπο της διάσημης ηθοποιού της εποχής, της Κυβέλης, βρίσκει την πρόκληση που αναζητά. Τη γνωρίζει το 1920, όταν εκείνη επισκέπτεται με τον θίασό της τη Χίο κι εκείνος λογοκρίνει το έργο της. «Ποιος υπαγορεύει κάτι τέτοιο;», ρωτάει τους συνεργάτες της. «Ο Γεώργιος Παπανδρέου», της λένε. «Και ποιος είναι ο Γεώργιος Παπανδρέου;», αντιγυρίζει και ζητά να τον συναντήσει. «Αν δεν είχα γνωρίσει τον Γιώργη, δεν θα είχα μάθει ποτέ τι πράγμα είναι ο έρωτας», θα πει αργότερα, ενώ θα έχει χωρίσει και τον δεύτερο σύζυγό της για να τον παντρευτεί. Δεν είναι, πάντως, περίεργο που την ερωτεύθηκε ο Παπανδρέου. Είναι η Ηγερία των Δημοκρατικών της εποχής. Εχει ακόμη και φυλακιστεί πριν γνωρίσει τον Παπανδρέου, ενώ δεν απάντησε ποτέ στις φήμες που την ήθελαν να διατηρούσε σχέση με τον Ελευθέριο Βενιζέλο. Στις ερωτήσεις των δημοσιογράφων απαντά:

«Μα πώς είναι δυνατόν να σκεφθώ ότι θα με ερωτευθεί ο Κύριος Ημών Ιησούς Χριστός;». Οταν, πάντως, ο Βενιζέλος ενημερώνεται για τον επικείμενο γάμο της με τον Γεώργιο Παπανδρέου, το 1926, σημειώνει: «Δεν παντρεύεται ο Παπανδρέου την κυρία Κυβέλη, αλλά η κυρία Κυβέλη τον Παπανδρέου». Η αλληλογραφία Γεωργίου Παπανδρέου ? Κυβέλης, τουλάχιστον 340 επιστολές, αποκαλύπτει σχέση πάθους, βαθιά αισθήματα, αλλά και ανταλλαγή απόψεων για την πολιτική, την τέχνη, την κοινωνία.

Η ψυχή μου είναι γεμάτη από αγανάκτηση, θλίψη και αγάπη. Τερμάτισε το ταχύτερο την αντιπαθητική κωμωδία και γύρισε. Το Καστρί λαχταρά την επιστροφή σου. Μην αργείς?», της γράφει το 1928, ζητώντας της να σταματήσει τις περιοδείες και να περιορίσει τις εμφανίσεις της στο θέατρο. Στο μεταξύ έχουν αποκτήσει έναν γιο, τον Γιώργο, πριν παντρευτούν και έχουν υποστεί την κριτική που ταίριαζε στην εποχή και στη διασημότητα και των δυο τους. Τα χρόνια της κοινής τους ζωής είναι και τα πιο επεισοδιακά για την καριέρα του Παπανδρέου. Επιζεί από απόπειρα δολοφονίας, εκλέγεται βουλευτής, ορίζεται υπουργός, φυλακίζεται, εξορίζεται, ξαναεκλέγεται βουλευτής και ξαναεξορίζεται από τον Μεταξά και δραπετεύει στη Μέση Ανατολή, από όπου ηγείται της εξόριστης ελληνικής κυβέρνησης. Στα χρόνια της απελευθέρωσης ο Γεώργιος Παπανδρέου αφοσιώνεται στο χρέος που αισθάνεται για τον τόπο. Η σύζυγός του ταξιδεύει μαζί με τον γιο της στην Ευρώπη, επισκεπτόμενη γιατρούς για τα προβλήματα της υγείας του παιδιού. Το ζευγάρι αποξενώνεται. Το 1949 του γράφει: «Πρέπει να χωρίσουμε». Διαζύγιο ωστόσο δεν θα πάρουν ποτέ.

Στο μεταξύ ο πρωτότοκος γιος, Ανδρέας, αποδεικνύεται ήδη «μπελάς». Τα προβλήματα ξεκινούν νωρίς. Στα 15 του, το 1934, ο Ανδρέας εκδίδει περιοδικό με αποκλειστικά επαναστατικό περιεχόμενο. Λίγο αργότερα προτιμά να δραστηριοποιηθεί στον κύκλο του περιοδικού «Προλετάριος» και όχι στη νεολαία του κόμματος του πατέρα του. Η ανάγκη του να πάρει τον δικό του, προσωπικό δρόμο θα αποδειχθεί ακατανίκητη. Στο Κολλέγιο των Αθηνών τον συμπαθούν όλοι.

Ο συμμαθητής του, Αλέξης Σολομός, μιλάει για ένα «συμπαθέστατο παιδί, παχύ, με κοντά παντελόνια». Τότε ακόμη έγραφε ρομαντικά κείμενα στο περιοδικό του σχολείου: «Χτες περπατούσα σε κάποιο δρόμο στο Ψυχικό. Είχε νυχτώσει. Μόνο οι ακτίνες από ένα λαμπερό φεγγάρι έσπαγαν το σκοτάδι. Πέρα μακριά, διέκρινα τη γραμμή του βουνού, που στεκόταν βουβό και ακίνητο - εδώ κι εκεί υπήρχαν δένδρα που έμοιαζαν με φαντάσματα. Σκέφτηκα τότε: Ποιος δημιούργησε αυτόν τον κόσμο και τον έφτιαξε τόσο όμορφο; Καθώς σκεφτόμουνα, το μυαλό μου πέταξε στον ουρανό». Οταν όμως έφτασε στην τελευταία τάξη του Γυμνασίου, «οι καθηγητές έλεγαν ότι πρόκειται περί μεγαλοφυΐας. Κάτι πάνω του προμηνούσε ότι θα συνταράξει τον κόσμο», θυμάται ο παλιός του συμμαθητής.

Στο πανεπιστήμιο συνεχίζει τη δράση του κατά του καθεστώτος Μεταξά. Καταλήγει να συλληφθεί ενώ φοιτά στο τρίτο έτος της Νομικής. Φεύγει για Αμερική και ξεκινάει το μακρύ ταξίδι της ενηλικίωσης, των μεγάλων ιδεών, της ακαδημαϊκής καριέρας και, χωρίς να το ξέρει καν ο ίδιος, η προετοιμασία της επιστροφής. Περνάει από το Χάρβαρντ, το Μπέρκλεϊ, το Πανεπιστήμιο της Μινεσότα. Η Ελλάδα εκείνον τον καιρό συνταράσσεται από τα αιματηρά «Δεκεμβριανά», από τις εκλογές «βίας και νοθείας» του 1961 και από την ανατροπή του 1963, όταν η Ενωση Κέντρου σχηματίζει κυβέρνηση μειοψηφίας με τη στήριξη της ΕΔΑ. Ο Ανδρέας αποκτά τη φήμη εξαιρετικού επιστήμονα της οικονομίας και χαρισματικού δασκάλου. Λείπει πολλά χρόνια από την Ελλάδα. Κατά κάποιον τρόπο την αποφεύγει. Τη νιώθει στο βάθος της μοίρας του και την απωθεί. Η πρόταση του Κωνσταντίνου Καραμανλή να αναλάβει το Κέντρο Οικονομικών Ερευνών και η συζήτηση για δημιουργία Σχολής Οικονομικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο Αθηνών τον διχάζει. Φοβάται ότι αν φύγει, θα αναγκαστεί να εγκαταλείψει οριστικά την πανεπιστημιακή του καριέρα. Επιστρέφει, εργάζεται στο Κέντρο, αλλά με την πρώτη ευκαιρία, ξαναγυρίζει για λίγους μήνες στο Μπέρκλεϊ. Αυτή θα είναι και η τελευταία φορά.

Το 1963, μετά τη νίκη της Ενωσης Κέντρου και την κυβέρνηση συνεργασίας με την ΕΔΑ, αποφασίζει να ταυτίσει τη ζωή του με την ελληνική κοιωνία, και στις εκλογές του 1964 εκλέγεται για πρώτη φορά βουλευτής. Είναι οι συνεργάτες του, ο πατέρας του και η σύζυγός του, Μαργαρίτα, αλλά και ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, που τον ωθούν να αναμιχθεί ενεργά στην πολιτική. Ο πατέρας του έχει κατ’ επανάληψη προσπαθήσει να τον πείσει ότι δεν πρέπει να περιοριστεί στην παρατήρηση και την ανάλυση. Ως κυβερνήτης, ο Γεώργιος Παπανδρέου επιχειρεί τις τομές και τις μεταρρυθμίσεις για τις οποίες μιλούσε όλα τα προηγούμενα χρόνια. Απελευθέρωση πολιτικών κρατουμένων, ρύθμιση των αγροτικών χρεών, καθιέρωση της δωρεάν παιδείας σε όλες τις βαθμίδες, περιορισμός του ασφυκτικού ελέγχου του κράτους στα φρονήματα των πολιτών. Στην κυβέρνησή του συμμετέχει και ο Ανδρέας, πρώτα ως υπουργός Προεδρίας και κατόπιν ως αναπληρωτής υπουργός Συντονισμού. Παραιτείται λίγο αργότερα και συσπειρώνει γύρω του τις κεντροαριστερές δυνάμεις της Ενωσης Κέντρου.


Αρχίζουν οι συγκρούσεις με τον Μητσοτάκη. Ακολουθεί η σύγκρουση του Γεωργίου με το Παλάτι, η «Αποστασία», το Πραξικόπημα της 21ης Απριλίου και η Χούντα των Συνταγματαρχών. Ο Γεώργιος Παπανδρέου τίθεται σε περιορισμό στο σπίτι του στο Καστρί και πεθαίνει το 1968. Η κηδεία του αποτελεί την πρώτη μαζική διαδήλωση κατά του δικτατορικού καθεστώτος. Αμέσως μετά το πραξικόπημα, οι δυνάμεις της Χούντας συλλαμβάνουν τον Ανδρέα. Εισβάλλουν στο σπίτι του σπάζοντας με τσεκούρια την πόρτα και με την απειλή όπλου ζητούν από τον γιο του, Γιώργο, να τους πει πού βρίσκεται. «Δεν είναι εδώ», λέει ο 15χρονος. «Θα σε σκοτώσω αν δεν μου πεις πού είναι ο πατέρας σου», επιμένει ο αξιωματικός. «Εμένα θέλετε, κύριοι, όχι αυτόν», ακούγεται η φωνή του Ανδρέα, που κρυβόταν στη στέγη του σπιτιού. Ο Ανδρέας φυλακίζεται και αφήνεται ελεύθερος μόνον υπό το βάρος της διεθνούς κατακραυγής. Λίγο αργότερα φεύγει για το εξωτερικό. Αρχίζουν τα χρόνια της εξορίας. Τα χρόνια της αναμονής μέχρι τη θριαμβική επιστροφή.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου βρίσκει στη Στοκχόλμη θερμή συμπαράσταση από τον πρωθυπουργό Τάγκε Ερλάντερ και τους ομογενείς. Διδάσκει στο πανεπιστήμιο, αλλά δεν παύει να σκέφτεται την αντίσταση στο καθεστώς της Χούντας. Συναντά ξένους σοσιαλιστές, ενώ συγκεντρώνει γύρω του τους πιο δραστήριους του αντιδικτατορικού αγώνα, που αρχίζουν ήδη να τον «βλέπουν» ως ηγέτη τους.

Τα χρόνια στη Σουηδία επηρεάζεται αποφασιστικά από την οργάνωση της χώρας, το κοινωνικό κράτος, τις ελευθερίες και τον σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα. Μελετά συστηματικά το «σουηδικό μοντέλο». Στο μεταξύ ο αγώνας του παίρνει μορφή με την ίδρυση του Πανελληνίου Απελευθερωτικού Κινήματος (ΠΑΚ) τον Φεβρουάριο του 1968.Ο εμπνευστής του μιλάει για ανατροπή του καθεστώτος, για «αποδέσμευση της χώρας από τις ξένες εξαρτήσεις», για «σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της ελληνικής κοινωνίας». Οι δυνάμεις της Χούντας αντιλαμβάνονται ότι ο Ανδρέας Παπανδρέου δεν μπορεί να αγνοηθεί. Κάποιος, μάλιστα, θυμάται το δημοσίευμα της «Εστίας» από το 1934, που απαιτούσε τον εξοβελισμό του εφήβου Ανδρέα από την ελληνική κοινωνία, διότι «θα καθίστατο επικίνδυνος για τη χώρα». Ο 15χρονος μαθητής του Κολλεγίου, μαζί με τρεις συμμαθητές του, είχε εκδώσει έντυπο μαρξιστικού περιεχομένου. Το όνομα του πατέρα του καταφέρνει να τον διασώσει, μόνο με μια σημείωση περί «επιμέμπτου διαγωγής» στο απολυτήριο.

Ο Ανδρέας δεν καταφέρνει καν να παρακολουθήσει την κηδεία του πατέρα του, καθώς απειλείται με σύλληψη αν επιστρέψει στην Ελλάδα. Η οικογένεια απορρίπτει την προσφορά της Χούντας για τελετή «δημοσία δαπάνη» και στην Αθήνα βρίσκονται τα εγγόνια του «Γέρου», Γιώργος και Σοφία, μαζί με τη μητέρα τους, Μαργαρίτα. Την κοπέλα από το Ιλινόι που στάθηκε στο πλευρό του Ανδρέα από το 1951 ώς το 1988 και του χάρισε τέσσερα παιδιά. Την ξανθιά διαφημίστρια που γνώρισε κάποτε στην αίθουσα αναμονής ενός Κύπριου οδοντιάτρου. «Ο Ανδρέας ήταν ένας ζεστός και γοητευτικός άνθρωπος. Είχα υπνωτιστεί, για να είμαι ειλικρινής. Ολα ήταν σχεδόν τέλεια εκτός από ένα: Ηταν παντρεμένος. Αυτό το ήξερα από την αρχή. Δεν με σοκάρισε. Αυτό που με σοκάρισε ήταν ότι, παρ’ όλες τις προφυλάξεις μου, τις καλές μου προθέσεις και την αποφασιστικότητά μου να μην μπλέκω σε μπερδεψοδουλειές ?για να προστατεύσω τη δικιά μου ευαίσθητη φύση, αν όχι τίποτ’ άλλο? άρχισα να τον ερωτεύομαι», λέει η ίδια. Ηταν 24 ετών κι εκείνος 29. Χωρίζει την πρώτη του σύζυγο, την Ελληνοαμερικανίδα ψυχίατρο Χριστίνα Ρασιά, για να την παντρευτεί, πρώτα με πολιτικό γάμο και, κατόπιν πιέσεων του πατέρα του, με θρησκευτικό, ενόψει της επιστροφής στην Ελλάδα. Ισως έτσι εξηγείται και η πικρία της Ρασιά, η οποία σε βιβλίο της αργότερα σκιαγραφεί την προσωπικότητά του με διόλου κολακευτικά λόγια. Η Μαργαρίτα Τσαντ-Παπανδρέου, πάντως, δεν είναι ανυποψίαστη. Γνωρίζει ότι ο σύζυγός της είναι άνθρωπος με πάθη και αδυναμίες, αλλά τον συγχωρεί. Του συγχωρεί ακόμη και την απόκτηση της εκτός γάμου κόρης, το 1969, στη Σουηδία. Η Αιμιλία Νίμπλουμ διατηρεί και σήμερα άριστες σχέσεις με τα αδέλφια της, αλλά και με τη Μαργαρίτα.


Από το 1969 ώς το 1974 η οικογένεια ζει στον Καναδά, όπου ο Ανδρέας Παπανδρέου εξακολουθεί να διδάσκει σε πανεπιστήμια. Τα Οικονομικά, ακόμη και μετά την απόφασή του να πολιτευθεί, παραμένουν μεγάλη αγάπη. Είναι χαρακτηριστικό ότι μέσα από το Γουδί, όπου κρατούνταν από την Χούντα, γράφει στη σύζυγό του: «Σε παρακαλώ να μου στείλεις σε μια βαλίτσα - μία φορεσιά, 3 πουκάμισα, 3 εσώβρακα, 5 κάλτσες, μερικά αστυνομικά μυθιστορήματα, ένα οποιοδήποτε βιβλίο Γραμμικού Προγραμματισμού - και ξέχασα ένα ζευγάρι παπούτσια και μία γραβάτα».

Η επιστροφή και ο Γιώργος

Η πτώση της Χούντας βρίσκει τον Ανδρέα Παπανδρέου ευτυχή, αλλά προβληματισμένο. Διστάζει να επιστρέψει στην Ελλάδα, καθώς απειλείται με σύλληψη. Γι’ αυτό και φθάνει στην Αθήνα μόλις στις 16 Αυγούστου του 1974 και στις 3 Σεπτεμβρίου ιδρύει το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα, καθορίζοντας με τη «Διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη» την ιδεολογικοπολιτική του πλατφόρμα. Στα χρόνια που ακολουθούν, ο σοσιαλιστής ηγέτης εδραιώνει τη θέση του στην αντιπολίτευση, οικοδομεί το διεθνές του προφίλ στη Μέση Ανατολή και την Αφρική, αντιτίθεται στη συμμετοχή της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ και στην ένταξή της στην ΕΟΚ. Στις δημόσιες ομιλίες του μαγεύει το πλήθος και σε κάθε εκλογική αναμέτρηση ενισχύει τις δυνάμεις του. Τον Οκτώβριο του 1981 ο Ανδρέας Παπανδρέου γίνεται πρωθυπουργός της Ελλάδας, υποσχόμενος την «Αλλαγή».

Σε αυτές τις εκλογές μπαίνει στην πολιτική και ο μεγάλος του γιος. Η τρίτη γενιά των Παπανδρέου. Ο Γιώργος συνειδητοποιεί πια ότι έχουν περάσει τα χρόνια που γύριζε ως φοιτητής με την κιθάρα στον ώμο δουλεύοντας ως «πιατάς» στην Αμερική, ως υλοτόμος και μπογιατζής στον Καναδά ή ως καθαριστής στη Σουηδία. Και έχουν διαψευστεί οι δηλώσεις προς τον συγκάτοικό του στο Πανεπιστήμιο, Αντώνη Σαμαρά, ότι δεν θα βρεθούν ποτέ αντιμέτωποι, καθώς δεν είχε σκοπό να μπει στην πολιτική. Ισως τον έπεισε ο αδελφός του, Νίκος. «Τέσσερα χρόνια στη Βουλή είναι ένα πτυχίο. Παρ’ το και αν θες συνεχίζεις, αν δεν θες, φεύγεις», λέει. Κατεβαίνει υποψήφιος στην Αχαΐα και παίρνει πάνω από 21.000 σταυρούς. Πολύ σύντομα ωστόσο συνειδητοποιεί ότι οι συντοπίτες του ψήφισαν τον γιο του Ανδρέα, όχι τον Γιώργο. Οι περισσότεροι του ζητούσαν να μεταφέρει κάποια άποψη ή κάποιο αίτημα στον πατέρα του. Εκείνα τα πρώτα χρόνια αποδεικνύονται πολύ δύσκολα. Η σκιά του Ανδρέα είναι βαριά και βρίσκεται παντού. Ο Γιώργος πρέπει όχι μόνο να αποδείξει τη δική του αξία, αλλά και να απαντήσει σε σχόλια που τον ειρωνεύονται ως «το παιντί», «ο Γιωργάκης» ή το «αμερικανάκι». Την εποχή που υπηρετούσε τη θητεία του στον Εβρο, ότι ένας ταξιτζής, που δεν τον αναγνώρισε, του μίλησε για «τον γιο του Ανδρέα, το αμερικανάκι του Γουέστ Πόιντ». Σε μια σπάνια έκρηξη θυμού, ο Γιώργος έβγαλε την ταυτότητά του και του έδειξε τη στολή με το εθνόσημο.

Η σχέση, πάντως, του Γιώργου Παπανδρέου με τον πατέρα του είναι αναπόφευκτα δύσκολη. Ο Ανδρέας αναδεικνύεται σε εμβληματική μορφή για τη μεταπολιτευτική Ελλάδα. Στη δεύτερη κυβέρνησή του, του εμπιστεύεται το Υφυπουργείο Πολιτισμού και κατόπιν το Υπουργείο Παιδείας. Οι αντιθέσεις δεν λείπουν, αλλά γίνονται πάντα σε πλαίσιο πολιτικό, όπως αρμόζει στην οικογένεια. Σε πολλά θέματα ο γιος έχει πολύ πιο προωθημένες απόψεις από τον πατέρα του. Οι σοβαρότεροι ωστόσο λόγοι διαφωνίας αφορούν προσωπικά θέματα. Αυτά που θα έρθουν θα απειλήσουν σοβαρά την οικογενειακή ισορροπία. Η σύζυγος του Ανδρέα Παπανδρέου δραστηριοποιείται στον τομέα των γυναικείων δικαιωμάτων. Ιδρύει, μάλιστα, και την Ενωση Γυναικών Ελλάδος, της οποίας παραμένει πρόεδρος επί οκτώ χρόνια. Με δική της αρωγή προβάλλεται από την κρατική τηλεόραση η εκπομπή «Μισό - Μισό», με θέμα την ισότητα των δύο φύλων και παρουσιάστρια τη νεαρή αεροσυνοδό Δήμητρα Λιάνη. Λίγο αργότερα ο Ανδρέας Παπανδρέου θέτει ουσιαστικό τέλος στον γάμο του, προκαλώντας σοβαρή οικογενειακή κρίση. Τον Αύγουστο του 1988 αναχωρεί για το Λονδίνο, προκειμένου να υποβληθεί σε εγχείρηση καρδιάς.

Η ελληνική πολιτική σκηνή μεταφέρεται στο προαύλιο του Νοσοκομείου Χέρφιλντ και το πανελλήνιο συνταράσσεται με την περίφημη χειρονομία - αναγνώριση προς την κυρία Λιάνη από τον πρωθυπουργό στο Αεροδρόμιο του Ελληνικού δύο μήνες μετά. Σε λίγο ξεσπά το σκάνδαλο Κοσκωτά, που εμπλέκει μέλη της κυβέρνησης και τον ίδιο τον Ανδρέα Παπανδρέου. Εν μέσω σφοδρής σκανδαλολογίας, το ΠΑΣΟΚ χάνει τις εκλογές του 1989. Μεσολαβεί η κυβέρνηση ΝΔ ? Αριστεράς και η οικουμενική υπό τον Ξενοφώντα Ζολώτα. Το 1991, με οριακά αυτοδύναμη πλέον κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, αρχίζει στο Ειδικό Δικαστήριο η δίκη του Ανδρέα Παπανδρέου, του Μένιου Κουτσόγιωργα, του Δημήτρη Τσοβόλα και του Γιώργου Πέτσου. Κατά τη διάρκεια της διαδικασίας, ο δεύτερος παθαίνει εγκεφαλικό και πεθαίνει. Ο Ανδρέας Παπανδρέου δεν εμφανίζεται ποτέ στο δικαστήριο. Στο μεταξύ έχει παντρευτεί τη Δήμητρα Λιάνη, σε επίσημη θρησκευτική τελετή στην Ελευθερώτρια της Πολιτείας. Την επόμενη χρονιά αθωώνεται και το 1993, με την κατάρρευση της κυβέρνησης του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, επιστρέφει πανηγυρικά στην εξουσία με 47%. Στη νέα του θητεία επιβάλλει οικονομικό εμπάργκο στα Σκόπια για τη χρήση του ονόματος «Μακεδονία», θεσμοθετεί το ΑΣΕΠ και μαζί με τη Λευκωσία ανακοινώνει το ενιαίο αμυντικό δόγμα. Σε αυτήν την κυβέρνηση συμμετέχει και πάλι ο Γιώργος Παπανδρέου, ο οποίος αναλαμβάνει το Υφυπουργείο Εξωτερικών, με αρμοδιότητα τον Απόδημο Ελληνισμό. Παράλληλα προσπαθεί να αποκαταστήσει την ηρεμία στην οικογένεια, η οποία συνταράσσεται από τη σχέση του πατέρα του και το διαζύγιο έπειτα από σχεδόν 40 χρόνια γάμου.

Το 1994 συνοδεύει τον πατέρα του στην πρώτη του επίσημη επίσκεψη στις ΗΠΑ και στη συνάντηση με τον Μπιλ Κλίντον. Λίγους μήνες μετά, ο Ανδρέας Παπανδρέου εισάγεται στο Ωνάσειο Καρδιοχειρουργικό Κέντρο με πνευμονία. Επειτα από 56 ημέρες στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας παραιτείται από την πρωθυπουργία, κατόπιν παραινέσεων και της οικογένειάς του, που προσπαθεί να διαφυλάξει το κύρος του και να αποτρέψει την επιδείνωση της υγείας του. Από το Νοσοκομείο παίρνει εξιτήριο τον Μάρτιο του 1997. Αφήνει την τελευταία του πνοή τα ξημερώματα της 22ης Ιουνίου του 1997. Το ΠΑΣΟΚ χάνει τον ιδρυτή του και οι Ελληνες έναν ηγέτη που κατάφερε να τους εμπνεύσει όσο κανείς άλλος. Στο λαϊκό προσκύνημα της σορού του και στην κηδεία του δημιουργείται το αδιαχώρητο.

Εκεί, ο Γιώργος Παπανδρέου αποχαιρετά τον πατέρα του κατά τρόπο που συγκινεί φίλους και εχθρούς. «Πατέρα, έχουμε να σου πούμε κάτι. Ακουσες τα νέα; Τρεις μέρες τώρα, εδώ στην Αθήνα, στην κοιτίδα του πολιτισμού, κάτω από τον Ιερό Βράχο της Ακρόπολης, λαός έρχεται από παντού. Ερχονται με πλοία, με αεροπλάνα, με κάθε τρόπο, πεζοί, ακόμα και σε αναπηρικά καροτσάκια. Ηλικιωμένοι, σαν τις αιωνόβιες ελιές, και νέοι σαν την αυγή. Ολοι αυτοί έρχονται, πατέρα, για να τιμήσουν έναν σπουδαίο άνθρωπο, όπως λένε, τον άνθρωπο που τους βοήθησε, τον άνθρωπο που αγάπησαν. Για αυτά τα νέα θέλουμε να σου μιλήσουμε. Εδώ στους δρόμους της Αθήνας, και κατά πως λέγουν σε όλη τη γη, ο κόσμος μιλάει για έναν άνδρα? Αυτός ο άνδρας, λοιπόν, έμαθε από τον πατέρα του για την Ιθάκη και κατόπιν παρέδωσε στα δικά του παιδιά τις δικές του αναζητήσεις, τις δικές του Ιθάκες, για να συνεχίσουν το ταξίδι. Θέλουμε να σου πούμε, πατέρα, ότι ο άνθρωπος αυτός έφυγε από τον κόσμο μαχητής, όρθιος, λεβέντης, με αξιοπρέπεια. Ο άνδρας αυτός, πατέρα, δεν έφυγε σιωπηλά μέσα στο βαθύ σκοτάδι της νύχτας, έφυγε με τον θόρυβο χιλιάδων φωνών, έφυγε με τα χειροκροτήματα ενός ολόκληρου λαού. Τα νέα είναι τα εξής: Ενας σπουδαίος άνδρας, ένας μεγάλος επαναστάτης, ο πατέρας μας, έφυγε. Και θέλουμε να σου πούμε κάτι ακόμα: Σε Αγαπάμε. Ολοι που μαζεύθηκαν εδώ σε αγαπάνε. Ολοι μας ορφανέψαμε. Γεια σου, πατέρα».

Ισως το 1997 ο Γιώργος Παπανδρέου να μην έχει συνειδητοποιήσει ακόμα τον ρόλο που θα κληθεί να παίξει για το ΠΑΣΟΚ και τη χώρα. Είναι ακόμη αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών, με υπουργό τον Θεόδωρο Πάγκαλο, που δεν αφήνει πολλά περιθώρια πρωτοβουλιών. Η νύχτα της κρίσης με την υπόθεση Οτσαλάν τον βρίσκει μαζί με τη σύζυγό του, Αντα, σε επίσημο ταξίδι στη Βιέννη. Εκείνη αντιλαμβάνεται αμέσως ότι η ζωή τους πρόκειται να αλλάξει άμεσα. Αν και δεν έλκεται ιδιαίτερα από τη λάμψη της πολιτικής, τον στηρίζει στην απόφασή του. Οταν τον γνώρισε ήταν και οι δυο παιδιά. Δεν της έκανε εντύπωση. Πολλά χρόνια αργότερα, ξανασυναντώνται. Εκείνη έχει ολοκληρώσει τις σπουδές της στο Πολυτεχνείο και κάνει μεταπτυχιακά στην αεροναυπηγική, στον Καναδά. Προηγουμένως, έχει διαγραφεί από τη νεολαία του ΠΑΣΟΚ. Εκείνος έχει μόλις χωρίσει αθόρυβα και πολιτισμένα από την Κύπρια Εύα Ζησιμίδου, με την οποία έχει αποκτήσει έναν γιο, τον 27χρονο σήμερα Ανδρέα, με σπουδές στην οικονομία και την ανάπτυξη του περιβάλλοντος και θητεία στους Αλεξιπτωτιστές των Ειδικών Δυνάμεων. Η νεαρή Αντα Παπαπάνου είναι προκατειλημμένη. «Αφού είναι ο Ανδρέας στην πολιτική, τι θέλει να μπει και ο Γιώργος;», σκέφτεται. Τη γοητεύει, όμως, ο νέος άνδρας που μιλάει για σοσιαλισμό. Παντρεύονται το 1989 στο Καλέντζι. Την επόμενη χρονιά, η ήττα του ΠΑΣΟΚ συνδέεται με τη γέννηση της Μαργαρίτας, η οποία σήμερα σπουδάζει μοριακή βιολογία στο Λονδίνο.

Η οικογένεια του Γιώργου Παπανδρέου έχει συνηθίσει να ζει με την πολιτική. Τόσο η σύζυγος όσο και τα δύο παιδιά έχουν άποψη, μιλούν για την πολιτική, αλλά αποφεύγουν την υπερβολική έκθεση. Το ίδιο και τα υπόλοιπα παιδιά του Ανδρέα, ο Νίκος, που προτιμά να παρατηρεί, να αναλύει και να περιγράφει την πολιτική από τη θέση του συγγραφέα, η ευαίσθητη Σοφία, που υπήρξε η χαϊδεμένη μοναχοκόρη και ο βενιαμίν Αντρίκος, ο καθηγητής της οικονομίας του περιβάλλοντος. Ολοι στέκονται στο πλευρό του Γιώργου. Οσο βρίσκεται στο Υπουργείο Εξωτερικών τον παρακολουθούν να αναδεικνύεται σε στέλεχος πρώτου μεγέθους, να εφαρμόζει την πολιτική προσέγγισης προς την Τουρκία στην οποία ξέρουν ότι πιστεύει βαθιά, να αγωνίζεται για την ένταξη της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ενωση και τελικά να αναλαμβάνει την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, 30 χρόνια μετά την ίδρυσή του. Ζουν μαζί του τα «πέτρινα» χρόνια της αντιπολίτευσης, της εσωκομματικής αμφισβήτησης και μετρούν μαζί τους αληθινούς τους φίλους. Σήμερα, η οικογένεια ζει εν αναμονή της ανάδειξης του τρίτου Παπανδρέου στην πρωθυπουργία της Ελλάδας. Η μητέρα του, όμως, μαχητική φεμινίστρια στα 86 της, δηλώνει ευθέως ότι περιμένει η τέταρτη γενιά των Παπανδρέου στην πολιτική να εκπροσωπηθεί από μια γυναίκα. Μια Μαργαρίτα Παπανδρέου.


Δημοσίευση: 30 Αυγούστου 2015, 16:22

Σάββατο, 29 Αυγούστου 2015

Κανονικά θα έπρεπε να είχα διώξει τους αποστάτες το 2011

Εσωτερικό δημοψήφισμα για την συνέχιση της ύπαρξης του ΚΙΔΗΣΟ ζήτησε από τα μέλη του κινήματος ο Γιώργος Παπανδρέου θέτοντας επί τάπητος στην πανελλαδική συνδιάσκεψη την πρόταση που του έγινε από το ΠΑΣΟΚ.

«Ήθελα να αποφασίσετε εσείς για την πρόταση που μας έχει γίνει. Της αυτοδιάλυσης του Κινήματος και της μη συμμετοχής μου στις εκλογές. Και θα είμαι έτοιμος να υπηρετήσω όποια σας απόφαση» ανέφερε ο Γιώργος Παπανδρέου.

Σχολιάζοντας το πώς έγινε δεκτή η πρότασή του από τη Χαριλάου Τρικούπη επισήμανε ότι «εγώ έκανα πρόταση για εκλογική σύμπραξη.Κάποιοι θεωρούν ακόμα ότι το πρόβλημα είναι προσωπικό. Ή εγώ ή αυτός».


Αναφερόμενος στα όσα έγιναν το 2011 είπε ότι «κανονικά θα έπρεπε να είχα διώξει τους αποστάτες όταν ήμουν Πρωθυπουργός, όπως έκανε ο Τσίπρας.
Και να ερευνηθεί το βρώμικο 2011, όπως το βρώμικο 1989».

«Μπορεί να έριξαν την Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, αλλά κανείς δεν μπορεί να μας εμποδίσει να ξαναχτίσουμε ενωμένοι το σπίτι μας» συμπλήρωσε.
Αν και εκτίμησε ότι «θα υπάρξει αποτυχία στις προσπάθειες να συνεννοηθούν όλες οι δυνάμεις του δημοκρατικού σοσιαλισμού και να συμπράξουν στα πλαίσια ενός εκλογικού συνασπισμού, παρά τη δική μας ειλικρινή και έντιμη στάση» και έκανε λόγο για την ανάγκη δημιουργίας ενός Εθνικού Σχεδίου για την ανασυγκρότηση της χώρας που υπερβαίνει τις ρυθμίσεις του μνημονίου, γιατί απλά το μνημόνιο δεν απαντά στις αιτίες της κρίσης.

http://lykavitos.gr/

ΟΜΙΛΙΑ ΓΙΩΡΓΟΥ Α. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΩΝ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΩΝ ΣΤΗ 2η ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΣΥΝΔΙΑΣΚΕΨΗ


Φίλες και φίλοι,

Θέλω να σας ευχαριστήσω για άλλη μια φορά που σε μια κρίσιμη στιγμή για την χώρα, την οικονομία και την κοινωνία ανταποκριθήκατε στο κάλεσμα του Κινήματος.

Ξέρω τα πιεστικά επαγγελματικά προγράμματα σας, ξέρω τις οικονομικές δυσκολίες με τις οποίες πολλοί και πολλές από εσάς αντιμετωπίζετε.

Παρ’ όλα αυτά επιλέξατε να έρθετε σήμερα στην Πανελλήνια Συνδιάσκεψη του Κινήματος.

Είμαστε όλοι μαζί εδώ – να συζητήσουμε και να αποφασίσουμε για τα μεγάλα διλήμματα των εκλογών που θα διεξαχθούν σε τρεις βδομάδες.

Άλλη μια δύσκολη εκλογική αναμέτρηση.

Η τέταρτη μέσα σε τρία χρόνια για να αποφασίσουν οι Έλληνες για την επόμενη ημέρα της χώρας.

Υπάρχει όμως μια μεγάλη διαφορά από τις προηγούμενες εκλογές:

Ο Ελληνικός λαός έχει βασικά ερωτήματα, απλά – που όμως συζητιούνται κάθε ημέρα στο σπίτι και έξω από αυτό.

Πότε θα βγούμε από την κρίση;

Πότε θα περάσουμε σε ανάπτυξη;

Πότε θα αρχίσουν να δημιουργούνται νέες θέσεις εργασίας;

Πότε θα αρχίσουν να δανείζουν οι τράπεζες;

Ερωτήματα που παραμένουν είτε αναπάντητα είτε οι προτάσεις που κατατίθενται δεν είναι αξιόπιστες και καταρρέουν μόλις έρχονται σε δοκιμασία με την σκληρή πραγματικότητα.

Φίλες και φίλοι,

Κατέπεσαν οι μύθοι.

Μύθοι που αποπροσανατόλισαν την χώρα και ταλαιπώρησαν τον λαό.

Δηλητηρίασαν τη δημοκρατία.

Για μας, από το 2009 – και πολύ νωρίτερα – τα προβλήματα που μας οδήγησαν έως εδώ ήταν πολλά και γνωστά.

Είναι αυτά που μας οδήγησαν στην κρίση και ένα βήμα πριν από μια εθνική καταστροφή.

Είναι αυτά που συνηγορούν για την αναξιοπιστία και αναποτελεσματικότητα του πολιτικοοικονομικού μας συστήματος.

Ενός συστήματος παρασιτικού, πελατειακού, που συνεχίζει να παράγει ανισότητες και αδικίες.

Ενός συστήματος, που συναλλάσσεται με μεγάλα και μικρά κατεστημένα σε βάρος των πολλών.

Ενός συστήματος, που προσφέρει προνόμια σε ορισμένους και δεν νομοθετεί κανόνες ίδιους για όλους.

Ήταν η διαφθορά και η σπατάλη πόρων για την εξυπηρέτηση ημετέρων και όχι του δημόσιου καλού.

Για αυτό και σήμερα:

Παρά την σημαντική προσαρμογή που πετύχαμε στη διετία 2009-2001, τέσσερα χρόνια μετά δεν υπάρχει ακόμη βεβαιότητα εξόδου από την κρίση.

Αντίθετα, ακόμη και η συμφωνία που υπέγραψε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ πριν λίγες βδομάδες, όχι μόνο δεν περιόρισε την ένταση της αβεβαιότητας που συνεχίζει να κυριαρχεί αλλά ενισχύει την αγωνία και τον προβληματισμό των πολιτών για την επόμενη ημέρα.

Συμπληρώνονται έξι χρόνια από την εκδήλωση της κρίσης.

Της βαθύτερης κρίσης από το 1974.

Όμως όσοι δεν ήθελαν να συγκρουστούν με τα κακώς κείμενα, όσοι δεν τολμούσαν να σπάσουν κατεστημένες αντιλήψεις και πρακτικές, βρήκαν εύκολο εχθρό το μνημόνιο.

Σαν να είχε το μνημόνιο φέρει το κακό ενώ η κρίση έφερε το μνημόνιο.

Αυτό πολλοί, δεξιοί αλλά δυστυχώς και αριστεροί, θέλησαν να το κρύψουν.

Κάνοντας το ατόπημα να ξεκινήσουν έρευνα Εξεταστικής Επιτροπής, από το 2010.

Ξεχνώντας τους πραγματικούς υπαίτιους και τα πραγματικά αίτια.

Ακούω πολλούς να λένε ότι το 2010 δεν ήταν βιώσιμο το χρέος.

Ότι έπρεπε να το κουρέψουμε τότε, αμέσως μόλις ξέσπασε η κρίση.

Εμείς τελικά κάναμε το μεγαλύτερο κούρεμα χρέους στην πρόσφατη ιστορία της ανθρωπότητας.

Γιατί όμως οι ίδιοι αποσιωπούν – συγκαλύπτουν το πως έφτασε το χρέος να είναι μη βιώσιμο;

Ποιος το έφτασε σε αυτό το επίπεδο;

Δεν είχε ευθύνες η Κυβέρνηση Καραμανλή που παρέλαβε χρέος 180 δις και παρέδωσε χρέος 320 δις;

Μόνο τον τελευταίο χρόνο, της διακυβέρνησης Καραμανλή, το έλλειμμα ήταν 36 δις Ευρώ.

Το πρωτογενές έλλειμμα περίπου 25 δις Ευρώ, ήταν ίσο με 10 ΕΝΦΙΑ.

Η Κυβέρνηση Καραμανλή οδήγησε την οικονομία σε κατάρρευση. Ήταν δέσμια και υπηρέτης της πελατειακής πολιτικής.

Μιας πολιτικής σπατάλης των πόρων του Ελληνικού λαού.

Μιας πολιτικής αδιαφάνειας υπέρ των ημετέρων.

Μιας πολιτικής που φούσκωνε το δημόσιο με κόστος για τον πολίτη.

Μιας πολιτικής που έκρυβε τις αλήθειες και εξαπατούσε την ΕΕ για την πραγματική εικόνα της οικονομίας.

Αποτέλεσμα; Διπλασιασμός σχεδόν του χρέους σε πέντε μόλις χρόνια.

Η κατάληξη; Αναγκαστικός δανεισμός.

Μας ρωτάνε ακόμη και σήμερα:

Γιατί δεν ψάξατε έναν άλλο δρόμο;

Μα γιατί δεν προβληματίζονται – γιατί όσοι κυβέρνησαν μετά το 2011 αφού υπήρχε αυτός ο δρόμος δεν τον αναζήτησαν;

Πήγαμε παντού βρήκαμε κλειστές πόρτες.

Ακόμα και η Ρωσία μας έλεγε «να πάτε στο ΔΝΤ».

Τώρα μας λένε ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ πήγε παντού για στήριξη και βρήκε και αυτή κλειστές πόρτες.

Για αυτό υπέγραψε το τρίτο Μνημόνιο.

Με μια διαφορά.

Η κυβέρνηση αυτή είχε έτοιμη μια επιλογή.

Μπορούσε να δανειστεί από τους εταίρους, όπως και τελικά έκανε, αλλά αφού οδήγησε τη χώρα σε περιπέτειες.

Εμείς δεν την είχαμε αυτήν την επιλογή.

Την εξασφαλίσαμε μετά από αγώνες.

Μέχρι την τελευταία στιγμή αρνιόταν η κα Μέρκελ να δημιουργηθεί ο Μηχανισμός Στήριξης.

Δεν υπήρχε, μας έλεγε, πρόβλεψη στις Συνθήκες.

Και όμως – με αγώνες πείσαμε την Ευρώπη να κάνουμε ένα νέο μηχανισμό – από το μηδέν.

Μας λένε ακόμη και σήμερα: εσείς φέρατε το ΔΝΤ στην Ελλάδα.

Δεν το φέραμε εμείς.

Η Ευρώπη το ήθελε.

Η Γερμανία το επέβαλε.

Λέγοντας απλά – δεν συμμετέχουμε με τα χρήματά μας εάν δεν είναι και το ΔΝΤ.

Ας μας πει η κυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου, γιατί ενώ ξορκίζανε το ΔΝΤ, ενώ καλλιέργησαν το μίσος και τις θεωρίες συνομωσίας, ο Υπουργός Οικονομικών της κυβέρνησης τους, ο κ. Τσακαλώτος, έστειλε επιστολή ζητώντας τη συμμετοχή του;

Και τελικά, τι πέτυχαν μετά από επτά μήνες αδιέξοδων διαπραγματεύσεων;

Μετά την αποτυχία να εξασφαλιστεί η πρόσβαση στις αγορές – όπως πέτυχαν η Ιρλανδία και Πορτογαλία – και πάλι, αναγκαστικός δανεισμός.

Έχοντας στο μεταξύ, κλείσει τις τράπεζες και οδηγήσει σε αδιέξοδο την οικονομία στο όνομα της αποφυγής υφεσιακών πολιτικών.

Αυτή είναι η αλήθεια.

Ποια η διαφορά ανάμεσα στο 2010 το 2012 και το 2015;

Εμείς πετύχαμε πολλά σε ασφυκτικό χρόνο και με την απειλή της χρεοκοπίας πάνω από το κεφάλι μας.

Δεν κλείσαμε τράπεζες, δεν επιβάλαμε περιορισμούς στις αναλήψεις, δεν στερήσαμε από τις επιχειρήσεις τη δυνατότητα να κάνουν συναλλαγές ελεύθερα με το εξωτερικό.

Εάν ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ είχαν στηρίξει τότε τις μεγάλες μεταρρυθμίσεις, εάν όλοι είχαν βάλει πλάτη, τότε – όχι σήμερα που όλοι συναινούν – αλλά στην αρχή, σήμερα θα είμασταν εκτός κρίσης.

Όλα όσα ακούστηκαν στο μεσοδιάστημα, επί πέντε χρόνια, μύθοι και συνωμοσιολογίες .

Όλα κατέπεσαν.

Όσοι κατέφυγαν στα ψέματα και καλλιέργησαν μύθους προκειμένου να κερδίσουν πολιτικά οφέλη, βρέθηκαν αντιμέτωποι με τα ψέματα τους.

Ανακόλουθοι με τις υποσχέσεις τους.

Εκτεθειμένοι εξέθεσαν τον Ελληνικό λαό σε περιπέτειες και αβαρίες.

Χωρίς λόγο.

Έχτισαν καριέρες και κόμματα επάνω στην διχαστική διάκριση που καλλιέργησαν μεταξύ μνημονιακών και αντιμνημονιακών δυνάμεων.

Αν και κατέρρευσε αυτή η διάκριση -μεταξύ μηνονιακών και αντιμνημονιακών, μαζί κατέρρευσε και η χώρα.

Κόστισε και κοστίζει στον Έλληνα πολίτη πολύ ακριβά.

Γιατί σήμερα να βρεθούμε με ένα τρίτο μνημονιο;

Να πισωγυρίζουμε πάλι σε ύφεση αντί της ανάπτυξης.

Να έχουμε capital controls – αυτά που αποφύγαμε το 2010 – γονατίζοντας σήμερα την επιχειρηματικότητα στην χώρα μας.

Να φοβούνται πάλι οι τράπεζες να δανείσουν.

Να στήνονται συνταξιούχοι στις ουρές.

Να βρισκόμαστε και πάλι με πρωτογενές έλλειμμα αντί πλεονάσματος.

Να φορτώνουμε νέα βάρη στον Ελληνικό λαό;

Πακέτο μέτρων από 1 – 1,5 δις Ευρώ, σχεδόν δεκαπλάσιο, τώρα.

Γιατί 5 χρόνια θέλησαν να χωρίσουν τους Έλληνες σε μνημονιακούς και αντιμνημονιακούς;

Όλα αυτά έγιναν, γιατί βόλευε τις πολιτικές τους φιλοδοξίες για την κατάκτηση της εξουσίας.

Και η ΝΔ αρχικά και ο ΣΥΡΙΖΑ στη συνέχεια, υπηρέτησαν αυτήν την λογική.

Αυτά πληρώνει σήμερα ο Ελληνικός λαός.

Την με πάση θυσία αναρρίχησή τους σε θώκους εξουσίας στην πλάτη του Ελληνικού λαού.

Δικαίωση των θυσιών του Ελληνικού λαού θα έρθει.

Θα έρθει όμως μόνο εάν γίνουν οι μεγάλες προοδευτικές αλλαγές.

Όταν όλοι θα κατανοήσουν ότι, η κρίση έφερε τα μνημόνια και όχι το αντίθετο.

Όσοι καλλιέργησαν έναν ακήρυχτο εμφύλιο, διχάζοντας τον Ελληνικό λαό, έκαναν έγκλημα.

Πόλωσαν την κοινωνία και συγκάλυψαν το πραγματικό πρόβλημα και τις πραγματικές αιτίες.

Συγκάλυψαν και διαιώνισαν την πελατειακή διαφθορά, την αδιαφάνεια, την αναξιοκρατία, τη σπατάλη, το συγκεντρωτισμό του κράτους, την αβελτηρία της γραφειοκρατίας, την αδυναμία της δικαιοσύνης, την αναλγησία του φορολογικού συστήματος, την αναποτελεσματικότητα του κοινωνικού κράτους, τη βαθιά κρίση του εκπαιδευτικού μας συστήματος.

Συγκάλυψαν την ανάγκη να σπάσουμε ένα οικονομικό σύστημα παρασιτικό και να αναδομήσουμε τον ιστό της οικονομίας βοηθώντας δημιουργικές και παραγωγικές δυνάμεις του τόπου.

Και ιδιαίτερα τη νέα γενιά.

Ανέτρεψαν ή προσπάθησαν να ανατρέψουν ακόμα και μεγάλες αλλαγές που ξεκινήσαμε, όπως της παιδείας, της διαύγειας, της ανοιχτής διακυβέρνησης, της αξιοκρατίας, της αποκέντρωσης, της πράσινης ανάπτυξης.

Προκάλεσαν τεράστιο κόστος για την χώρα.

Και τώρα, για να δικαιολογηθούν, μιλούν για σκληρές διαπραγματεύσεις και δήθεν διλήμματα εξόδου από το Ευρώ.

Αυτοί δεν μας έλεγαν ότι, το Ευρώ δεν είναι φετίχ;

Αυτοί δεν υπόσχονταν άλλους δρόμους;

Αυτοί δεν μας υπόσχονταν ακόμη και το βράδυ των εκλογών από θέση νικητών ότι τα μνημόνια τελείωσαν;

Αυτοί, όπως και οι προηγούμενοι, που έταζαν Ζάππεια και 18 δις Ευρώ ισοδύναμα μέτρα.

Όλα άνθρακες.

Και το χειρότερο.

Και οι προηγούμενοι και οι σημερινοί, επέλεξαν ακόμη πιο αυστηρή λιτότητα από αυτήν που αναγκαστήκαμε εμείς να ακολουθήσουμε στην αρχή.

Μόνο που τότε, εμείς πλέαμε σε αχαρτογράφητα νερά, ενώ αυτοί, γνώριζαν, τα ήξεραν όλα και κατέφυγαν συνειδητά στην υποκρισία και στα ψεύτικα λόγια.

Και από κοινού, άνοιξαν την πόρτα του πολιτικού θηριοτροφίου, προτρέποντας, όταν δεν συμμετείχαν στην οργάνωση, σε λεκτικές και σωματικές επιθέσεις, με πολλαπλές επιπτώσεις στο κοινωνικό σώμα.

Πολιτισμικές, κοινωνικές και οικονομικές.

Αυτές τις τελευταίες, έχει κληθεί ο Ελληνικός λαός να πληρώσει με περισσότερα από 100, αν όχι 150 δις Ευρώ.

Μόνο και μόνο, για να οικοδομηθούν κυβερνητικές πλειοψηφίες.

Σε βάρος του εθνικού και δημοσίου συμφέροντος.

Στις πλάτες του Ελληνικού λαού.

Ακόμη και σήμερα, πορευόμαστε σε εκλογές, για μικροκομματικούς λόγους.

Ό,τι δηλαδή, με τεράστιο πολιτικό κόστος για την παράταξης μας, θελήσαμε να αποφύγουμε εμείς το 2011.

Βάλαμε μπροστά το πατριωτικό μας καθήκον, όχι το κομματικό συμφέρον, ούτε και το προσωπικό.

Και σε αντίθεση με ό,τι ακολούθησε μέχρι και σήμερα, δεν υποταχθήκαμε σε συμφέροντα, ούτε και προωθήσαμε χαριστικές ρυθμίσεις.

Πράξαμε το αυτονόητο.

Μαζί με όσα ήμασταν αναγκασμένοι να κάνουμε, προωθήσαμε και μια σειρά από μεγάλες μεταρρυθμίσεις.

Για να αντιμετωπίσουμε τις αιτίες της κρίσης.

Για να μην πληρώνει ο Ελληνικός λαός τα κακώς κείμενα του πελατειακού κράτους, για να βγάλουμε τους Έλληνες από το βάλτο που τους κρατά καθηλωμένους στο χθες.

Για να οικοδομήσουμε μια βιώσιμη πορεία για τις υγιείς παραγωγικές και δημιουργικές δυνάμεις του τόπου.

Τι είδαμε στην πορεία;

Να αποδομούνται μεταρρυθμίσεις. Ακόμη και να καταργούνται. Θυμηθείτε μόνο, πόσες φορές και η προηγούμενη και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ επιχείρησαν να καταργήσουν τη διαύγεια.

Γιατί;

Γιατί δεν πρέπει να γνωρίζει ο πολίτης που πάνε τα λεφτά του;

Γιατί δεν πρέπει να γνωρίζει ποιους αφορούν οι αποφάσεις της διοίκησης;

Τι ήθελαν να κρύψουν;

Ποια συμβόλαια να ξεπληρώσουν;

Πλήρης η απουσία μεταρρυθμιστικού πνεύματος.

Όμως, σε όλα αυτά, δυστυχώς, συνέπραξαν και δικές μας δυνάμεις.

Αποτέλεσμα;

Να ταυτιστεί η Παράταξή μας, με τη συντήρηση και με τη δεξιά.

Τι, αλήθεια, έσπρωξε δικά μας στελέχη να ρίξουν την εκλεγμένη κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και να στηρίξουν χωρίς όρους και προϋποθέσεις στη συνέχεια μια κυβέρνηση της δεξιάς.

Το κακό έγινε.

Η πόρτα του θηριοτροφείου άνοιξε.

Και σήμερα όλοι πληρώνουμε τα επίχειρα.

Αλλά δεν έχουμε όλοι τις ίδιες ευθύνες, ούτε είμαστε όλοι ίδιοι.

Η πορεία του καθενός αψευδής μάρτυρας.

Αλλά αυτή η πορεία, επιφύλασσε δραματικές επιπτώσεις και για την ίδια την Παράταξή μας.

Που σήμερα, είναι κατακερματισμένη και δεν συγκινεί τους πολίτες, παρά το γεγονός ότι, οι επιλογές της κυβέρνησής μας ακολουθήθηκαν από όλους στη συνέχεια, δεξιούς και αριστερούς. Μνημονιακούς και αντιμνημονιακούς.

Από όλους όσοι κυβέρνησαν στη συνέχεια – και με ακόμη πιο σκληρές πολιτικές λιτότητας.

Βέβαια, θα ήταν ιστορικό λάθος, αυτή η δικαίωση των επιλογών που αναγκαστήκαμε να κάνουμε λόγω κρίσης, να θεωρηθεί ότι αφορά τα οράματά μας και τις προοδευτικές μας αντιλήψεις.

Για εμάς, δικαίωση δεν είναι η υπογραφή μνημονίων από δεξιές ή φερόμενες αριστερές κυβερνήσεις.

Δικαίωση είναι η κατανόηση των πραγματικού προβλήματος της χώρας.

Για εμάς, δικαίωση είναι η συλλογική μας απόφαση να αγωνιστούμε για να αντιμετωπίσουμε αυτά τα προβλήματα.

Για εμάς, δικαίωση είναι να ανταποκριθούμε με όρους αλήθειας στο μείζον διακύβευμα της χώρας.

Να αλλάξουμε εκ βάθρων τη χώρα – για να σταθούμε οριστικά στα δικά μας πόδια.

Χωρίς μνημόνια και δανειστές.

Με υπερηφάνεια και αξιοπρέπεια.

Με μια βιώσιμη οικονομία, που θα προσφέρει βιώσιμες θέσεις εργασίας και ένα μέλλον που μας αξίζει.

Με ουσιαστικές προοπτικές για τα παιδιά μας.

Αυτό είναι για εμάς, δικαίωση.

Και αυτό είναι που μας κάνει τόσο διαφορετικούς και από τη δεξιά και από την αριστερή συντήρηση.

Αυτό το διακύβευμα που αφορά τη χώρα, είναι για εμάς το μοναδικό μας μάθημα.

Πριν από τα κόμματα, πριν από τα πρόσωπα.

Και από την ανταπόκριση μας σε αυτό το διακύβευμα, θα κριθούμε όλοι.

Πάντα πίστευα και συνεχίζω να πιστεύω, ότι αυτό είναι και το χρέος των προοδευτικών δημοκρατικών και σοσιαλιστικών δυνάμεων του τόπου.

Είναι δική μας υπόθεση να ανταποκριθούμε στο ιστορικό αίτημα της αλλαγής της χώρας.

Η Παράταξή μας, έχει προσφέρει πολλά στον τόπο.

Έχει ταυτιστεί με μεγάλες αλλαγές και μεταρρυθμίσεις – σε αντίθεση με τη συντήρηση.

Και έχουμε χρέος, να κάνουμε ό,τι χρειάζεται για να αλλάξουμε τη χώρα εκ βάθρων.

Για να δώσουμε και πάλι προοπτική και όραμα στους Έλληνες.

Με την κυβέρνηση Σαμαρά, επιβεβαιώθηκε ότι η δεξιά συντήρηση δεν αλλάζει.

Με τη σημερινή υποτιθέμενη αριστερή κυβέρνηση Τσίπρα, αποδείχθηκε ότι, δεν μπορεί να δοθεί απάντηση στο αίτημα της οριστικής αλλαγής, που θα φέρει και την οριστική σωτηρία της χώρας.

Γιατί αυτά τα δύο πάνε μαζί.

Αυτοί που ευαγγελίζονταν ότι ανατρέπουν το κατεστημένο των 40 χρόνων της μεταπολίτευσης, υιοθέτησαν στους επτά μήνες εξουσίας τις σκοτεινότερες πρακτικές αυτών των 40 χρόνων και όλα αυτά στο όνομα του νέου.

Η δεξιά δεν θέλει να αλλάξει την Ελλάδα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να αλλάξει την Ελλάδα.

Εμείς θέλουμε και μπορούμε να συμβάλλουμε στην προσπάθεια για την αλλαγή της χώρας και την οριστική έξοδο από την κρίση.

Το αποδείξαμε στην πράξη.

Φίλες και φίλοι,

Για πέντε χρόνια βιώσαμε τις συνέπειες μιας χωρίς προηγούμενο βίαιης πολιτικής σύγκρουσης που είχε όλα τα χαρακτηριστικά ενός εμφύλιου πολέμου.

Σήμερα αυτός ο εμφύλιος άφησε ένα κενό πολιτικής.

Πήγε την χώρα πίσω σε νοοτροπίες και σε απαραίτητες προοδευτικές αλλαγές.

Στόχος τους η νομή της εξουσίας όχι για την πρόοδο του λαού και της χώρας αλλά για να βολευτούν οι ημέτεροι.

Όμως το πρόβλημα που έφερε τον Σαμαρά και τον Τσίπρα στην εξουσία παραμένει και η χώρα εξακολουθεί να αδυνατεί να στηριχτεί στις δικές της δυνάμεις.

Για αυτό φτάσαμε στο τρίτο Μνημόνιο.

Γιατί δεν έγιναν όσες αλλαγές ήταν αναγκαίες ώστε η χώρα να μπορεί να προσφύγει στις διεθνείς αγορές κεφαλαίου και να εξασφαλίζει από αυτές την κάλυψη των χρηματοδοτικών της αναγκών.

Σήμερα περισσότερο από κάθε άλλη φορά είναι αναγκαίο να γίνει σοβαρή αξιολόγηση τρίτου μνημονίου για να διασφαλίσουμε ότι θα γίνουν όλες εκείνες οι αλλαγές που στο τέλος της διαδρομής θα βοηθήσουν τη Ελλάδα να βγει από την κρίση.

Αυτή είναι η τελευταία μας ευκαιρία.

Άλλη δεν θα υπάρξει.

Οι καιροί έδειξαν ότι υπήρχε και υπάρχει ανάγκη εθνικής συνεννόησης αντί ψεύτικων υποσχέσεων που καλλιεργούν φρούδες ελπίδες, αποφεύγουν τις αλήθειες των αιτιών που μας οδήγησαν ως εδώ και διαιρούν τον ελληνικό λαό δημιουργώντας εξιλαστήρια θύματα.

Σήμερα είναι αναγκαία μια Εθνική συμφωνία που θα στηρίζεται σε αυστηρές προϋποθέσεις:

Όχι βασισμένη σε ψευτοδιλήμματα, στην ψευδεπίγραφη αντιπαράθεση μνημονιακών αντι-μνημονιακών πολιτικών, αλλά στη συμφωνία για τα πραγματικά αίτια που οδήγησαν στην κρίση και στη διατύπωση προτάσεων για την έξοδο που θα αξιοποιούν τις πραγματικές δυνατότητες της χώρας και των πολιτών της.

Ευρύτατη συναίνεση μπορεί να υπάρξει γύρω από ένα Ελληνικό Σχέδιο.

Σχέδιο που θα στηρίξει τις δημιουργικές δυνάμεις του τόπου – όχι οι δυνάμεις που ενέπαιξαν τον ελληνικό λαό, όχι στις δυνάμεις που δεν χτίζουν σε αλήθειες.

Σχέδιο που θα απελευθερώνει από αβελτηρίες ενός συγκεντρωτικού κράτους και ενός πελατειακού συστήματος.

Αυτό που καθηλώνει την πρωτοβουλία, την κοινωνία των πολιτών, την νέα γενιά.

Η νέα γενιά πρέπει να μπει μπροστά στον αγώνα – όχι μίσους και πίκρας, ούτε παραίτησης, ούτε αναζήτησης αποδιοπομπαίων τράγων – που επίσης ισοδυναμεί με παραίτηση.

Πρέπει να μπει μπροστά στο αγώνα αποκάλυψης της αληθείας αλλά και των πολλών δυνατοτήτων της χώρας και της νεολαίας.

Και να συμβάλλει σε μια δημιουργική Ελλάδα.

Οι προοδευτικές δυνάμεις του τόπου, οφείλουν να πράξουν το καθήκον τους.

Με όρους πολιτικούς, με αρχές και αξίες – ως τα μοναδικά προαπαιτούμενα.

Όχι με την επίκληση ζητήματων που δεν αφορούν τους Έλληνες, τη χώρα, τις δημοκρατικές και σοσιαλιστικές μας αξίες.

Οι πολιτικές μας επιλογές πρέπει να ανταποκρίνονται σε συγκεκριμένα αιτήματα:
Την ανάγκη εθνικής συνεννόησης – να αθροίσουμε τις δυνάμεις του Ελληνισμού.
Την ανάγκη καθαρών θέσεων, διακριτών, που να οριοθετούν την διαφορετικότητά μας από τη συντήρηση.
Την ανάγκη να εκφραστούν οι προοδευτικοί πολίτες συγκροτημένα, ενωμένα και συμμετοχικά.
Την ανάγκη να εγγυηθούν οι προοδευτικές δυνάμεις την προώθηση μεγάλων αλλαγών και μεταρρυθμίσεων και στην Ευρώπη, που πρέπει να αναζητήσει το νέο ευρωπαϊκό της όραμα.
Την ανάγκη οικοδόμησης συμμαχιών διεθνώς, επί τη βάση των αρχών του ΔΔ, σε στέρεα βάση, όχι ευκαιριακή και με γνώμονα την προώθηση των συμφερόντων της χώρας, αλλά και με σεβασμό προς όλους τους διεθνείς εταίρους.

Ανασύνταξη της προοδευτικής παράταξης

Για τον λόγο αυτό χρειάζεται η ανασύνταξη και η ριζική ανανέωση του χώρου του δημοκρατικού σοσιαλισμού.

Ώστε να αποτελέσει ισχυρή δύναμη ανατροπής κατεστημένων αντιλήψεων και πρακτικών.

Να αποτελέσει μοχλό ριζικών αλλαγών σε θεσμούς και λειτουργίας του κράτους.

Για μια λειτουργική συμμετοχική δημοκρατία.

Να ολοκληρώσει ένα έργο που ξεκίνησε και σταμάτησε απότομα.

Πρέπει να δημιουργηθεί μια ΣΥΜΜΑΧΙΑ δυνάμεων που έχουν την γνώση την πείρα αλλά προ πάντων την βούληση να συγκρουστούν με τα κακώς κείμενα αλλά και να υπηρετήσουν αλήθειες.

Συμπαραστεκόμενοι στον Ελληνικό λαό, όχι με ψεύτικες υποσχέσεις αλλά με προτάσεις ρεαλιστικές, όσο και οραματικές.

Θέτοντας τον Ελληνικό λαό ως υποκείμενο, ενεργό φορέα της αλλαγής, συμμέτοχο και όχι ακολούθημα κάθε λαϊκιστή πολιτικού που αναρριχάται στην πλάτη του.

Μια τέτοια ΣΥΜΜΑΧΙΑ μπορεί να υπάρξει αν συνεργαστούν δυνάμεις δημοκρατικές, προοδευτικές, οικολογικές, σοσιαλιστικές, πολιτικά φιλελεύθερες.

Η ΝΔ δεν θέλει να αλλάξει την Ελλάδα ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να αλλάξει την Ελλάδα.

Εγώ έκανα πρόταση για εκλογική σύμπραξη.

Για αξιόπιστη κυβερνητική προοπτική.

Αλλά με προοδευτικό πρόσημο.

Με ξεκάθαρο κυβερνητικό προοδευτικό σοσιαλιστικό πρόγραμμα για το αύριο.

- Κάποιοι θεωρούν ακόμα ότι το πρόβλημα είναι προσωπικό. Ή εγώ ή αυτός.
Εγώ είπα ξεκάθαρα:

- Και εμείς και αυτοί.

- Αλλά με καθαρές λύσεις.

- Δεν μπορεί να είναι δεκανίκι της ΝΔ το ΠΑΣΟΚ

- Υποψήφιος Πρωθυπουργός του ΠΑΣΟΚ, δεν μπορεί να είναι ο Μεϊμαράκης

- Έθεσα το ερώτημα: Θα συνεχιστεί η σύγκρουση ή όχι;

- Ο χώρος μας θα έπρεπε να είναι εδώ, ενωμένος, δυνατός, με καθαρή πολιτική προοδευτική και σοσιαλιστική κατεύθυνση.

- Θα έπρεπε να αφήσουμε πίσω αυτά που μας χωρίζουν.

- Φαίνεται ότι κάποιοι δεν θέλουν να ξεχάσουν – ότι εγώ έφυγα από το κόμμα ενώ με κάθε τρόπο μας έδιωχνε.

Και εγώ δεν μπορώ να ξεχάσω, ποιος και πως έριξε την Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ.

Πρότεινα όμως, να τα αφήσουμε πίσω μας, γιατί αν συνεχίσω να μιλάω για αποστασία και αυτοί για το ΚΙΝΗΜΑ, τότε απλά θα ανακόψουμε την προοπτική για τον χώρο μας.

Το να φύγω εκείνη τη στιγμή ήταν ότι πιο ευγενικό μπορούσα να κάνω.

Κανονικά θα έπρεπε να είχα διώξει τους αποστάτες όταν ήμουν Πρωθυπουργός, όπως έκανε ο Τσίπρας.

Και να ερευνηθεί το βρώμικο 2011, όπως το βρώμικο 1989.

Μπορεί να έριξαν την Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, αλλά κανείς δεν μπορεί να μας εμποδίσει να ξαναχτίσουμε ενωμένοι το σπίτι μας.

Η Ελλάδα βρίσκεται σε αδιέξοδα.

Η ΝΔ θέλει να μας γυρίσει πίσω και ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να κυβερνήσει.

Όμως δεν έχει νόημα ύπαρξης το ΠΑΣΟΚ εάν δεν έχει πρόταση προοδευτικής δημοκρατικής διακυβέρνησης.

Πρότεινα – Ένα προοδευτικό ελληνικό σχέδιο μπορεί να είναι η βάση για να σταματήσει η διχόνοια μεταξύ μας – και να ξαναγεννηθεί η δημοκρατική παράταξη.

Είπα – Τη λύση οφείλουμε να τη βρούμε εμείς.

Δεν θα μας επιβάλλουν τα συμφέροντα τι θα κάνουμε.

Ο κόσμος μας θα αποφασίσει.

Εγώ δέχομαι να τα ξεχάσω όλα.

Γιατί δεν επιτρέπεται η πρότασή μας να είναι, να ξανακυβερνήσει η δεξιά.

Σαφής η πρότασή μου.

Ενώνουμε τις δυνάμεις.

Χωρίς προαπαιτούμενα.

Με προοδευτικό πρόγραμμα.

Με πρόταση διακυβέρνησης – όλοι μαζί.

Μια μεγάλη παράταξη – όλοι μαζί.

Ενωμένη, δυνατή.

Με πρώτο βήμα έναν εκλογικό συνασπισμό.

Εάν δεν θέλουν ας αρνηθούν.

Καθαρά.

Όχι με παιχνίδια κάτω από τη μέση.

Και ο καθένας ας αναλάβει τις ευθύνες του για το μέλλον του Δημοκρατικού Σοσιαλισμού και για αυτό της χώρας.

Εγώ δέχτηκα να φύγω από Πρωθυπουργός – το ξέρετε.

Για μένα, δεν είναι και ποτέ δεν ήταν η εξουσία αυτοσκοπός.

Για αυτό ήθελα να αποφασίσετε εσείς για την πρόταση που μας έχει γίνει.

Της αυτοδιάλυσης του Κινήματος και της μη συμμετοχής μου στις εκλογές.

Και θα είμαι έτοιμος να υπηρετήσω όποια σας απόφαση.

Αν αυτό πράγματι μας δίνει δυνατότητες και ενότητας και νίκης και προοδευτικής κυβέρνησης.

Θέλω να αποφανθείτε εσείς.

Αν η απόφασή σας είναι ότι, θεωρούμε αδικαιολόγητους τους όρους και τακτικισμούς του σημερινού ΠΑΣΟΚ, τότε έχουμε τα επόμενα βήματα να αποφασίσουμε:

Να συνεχίσουμε την προσπάθεια συνεργασίας με ευρύτερες δυνάμεις του δημοκρατικού σοσιαλισμού.

Ενώνοντας όσους έχουν την βούληση να μην παίζουν μικροκομματικά παιχνίδια αλλά είναι έτοιμοι να συγκρουστούν με τα κακώς κείμενα, να συνεχίσουν τις μεταρρυθμίσεις τις προοδευτικές που ξεκινήσαμε και δεν ολοκληρώσαμε.

Ευρύτατη συναίνεση μπορούσε να υπάρξει γύρω από ένα Ελληνικό Σχέδιο.

Σχέδιο που θα στηρίξει τις δημιουργικές δυνάμεις του τόπου – όχι τις δυνάμεις που ενέπαιξαν τον Ελληνικό λαό, όχι τις δυνάμεις που δεν χτίζουν σε αλήθειες.

Σχέδιο που θα απελευθερώνει από αβελτηρίες ενός συγκεντρωτικού κράτους και ενός πελατειακού συστήματος.

Αυτό που καθηλώνει την πρωτοβουλία, την κοινωνία των πολιτών, τη νέα γενιά.

- Απαραίτητο είναι να κατοχυρωθούν, να συνεχισθούν και να ολοκληρωθούν, οι μεγάλες θεσμικές αλλαγές που ξεκίνησαν το 2009-11.

Όπως της διαύγειας, της αξιοκρατίας, της ανοιχτής διακυβέρνησης, της αλλαγής στην παιδεία, της ηλεκτρονικής διακυβέρνησης, της αποκέντρωσης εξουσιών και πόρων στην περιφέρεια, της ομαλής ένταξης μεταναστών στην Ελληνική κοινωνία, της οργάνωσης ενός διαφανούς, αποτελεσματικού και δίκαιου φορολογικού συστήματος, των τομών στη Δικαιοσύνη, ώστε να λειτουργεί σωστά και να αποδίδει το δίκιο μέσα σε τακτό χρονικό διάστημα, την αλλαγή του πολιτικού συστήματος, ώστε να απεξαρτηθεί από δουλείες και πελατειακές υποχρεώσεις που υπονομεύουν το δημόσιο καλό.

Αλλαγές που θα εμβαθύνουν τη συμμετοχική δημοκρατία και θα παρέχουν όλο και περισσότερο τη δυνατότητα στον Πολίτη να καταθέτει άμεσα τις απόψεις και τις προτάσεις του, αλλά και να αποφασίζει κυρίαρχα και αδιαμεσολάβητα τόσο για μείζονα ζητήματα, όσο και για θέματα της καθημερινότητάς του.

- Απαραίτητο είναι να γίνουν όλες οι αλλαγές που θα προσελκύσουν σοβαρές επενδύσεις, για τομείς όπως της πράσινης ανάπτυξης, της ανανεώσιμης ενέργειας, της ποιοτικής στροφής στον τουρισμό (εκπαιδευτικό, ευζωίας, θεραπευτικό, κλπ), ιχθυοκαλλιεργειών, διατροφής, βιοτεχνολογίας και ψηφιακών εφαρμογών.

Οι ιδιωτικοποιήσεις να γίνουν με τρόπο που θα δημιουργούν νέες επιχειρηματικές συμμαχίες, θα φέρνουν τεχνογνωσία, θα προστατεύονται οι φυσικοί πόροι και η δυνατότητα να αξιοποιούμε τον πλούτο μας για το δημόσιο καλό.

- Ζήτημα πρωτεύον, η αντιμετώπιση της ανεργίας, ιδιαιτέρως των νέων, με καινοτόμες πολιτικές, αλλά και με τη διαμόρφωση των απαραίτητων θεσμικών εργαλείων για μια εναλλακτική ανάπτυξη, με πράσινο και βιώσιμο πρόσημο.

Όπως και η κατ” απόλυτη προτεραιότητα αντιμετώπιση των μεγάλων ανισοτήτων και της φτώχειας.

Απαιτείται όχι μόνον η ύπαρξη πολιτικών εκ μέρους της πολιτείας αλλά και η αναγκαία κινητοποίηση της κοινωνίας των πολιτών, προς αυτήν την κατεύθυνση.

Αυτό δεν σημαίνει την παραίτηση της πολιτείας από τις ευθύνες και τις υποχρεώσεις της, αλλά την αδήριτη ανάγκη να οικοδομήσουμε μια κοινωνία αλληλεγγύη και ευαισθησίας.

- Η χώρα απαιτείται να πάρει πρωτοβουλίες για την ειρήνη στην ευρύτερη περιοχή που σπαράσσεται από εμφυλίους και συγκρούσεις.

- Ο ρόλος μας στην Ευρώπη για την αντιμετώπιση του προσφυγικού κύματος που όλο και θα εντείνεται, πρέπει να είναι καθοριστικός και ενεργός.

Η προσέγγιση του μεγάλου αυτού ζητήματος δεν μπορεί να ταυτιστεί με αδιέξοδες πολιτικές του τύπου «χτίζουμε τείχη».

Μια νέα ευρωπαϊκή πολιτική απαιτείται σήμερα. Πολιτική που θα εντάσσει σωστά τα προσφυγικά κύματα στην Ένωση χωρίς να δημιουργούνται ρατσιστικά και ξενοφοβικά σύνδρομα.

- Το ζήτημα της κλιματικής αλλαγής είναι κρίσιμο για την Ελλάδα, τη Μεσόγειο και την Ευρώπη.

Η χώρα μας πρέπει να βρίσκεται στην πρωτοπορία μιας εναλλακτικής αναπτυξιακής πορείας, που αξιοποιεί όλες τις νέες τεχνολογίες για μια ποιοτική και πράσινη ανάπτυξη.

Ο λόγος και η παρουσία μας στα διεθνή φόρα το 2015, πρέπει να είναι ισχυρός.

- Η συμμετοχή μας στην ΕΕ και την Ευρωζώνη, πρέπει να ακολουθηθεί από μια συστηματική προσπάθεια αλλαγών στις πολιτικές και τις συνθήκες για μια Ευρώπη αλληλεγγύης, βιώσιμης ανάπτυξης, εκπαίδευσης και έρευνας, στήριξης νέων επιχειρηματικών σχημάτων – όπως της κοινωνικής επιχειρηματικότητας, των συνεταιριστικών σχημάτων κλπ.

- Οι βασικές αρχές της ελευθερίας, της προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της αντιμετώπισης με ισοτιμία και σεβασμό των επιλογών κάθε ατόμου – φιλοσοφικών, ιδεολογικών, πολιτικών, ταυτότητας, σεξουαλικών κλπ.



Διαδικασίες εκλογικής σύμπραξης

Στο πλαίσιο αυτών των θέσεων καταθέτουμε και την πρότασή μας για εκλογική συμπόρευση κομμάτων, κινήσεων και προσωπικοτήτων του προοδευτικού χώρου και μάλιστα, ως την αρχή μόνον για την ενότητα των προοδευτικών δυνάμεων του τόπου.

Η προεκλογική συνεργασία πρέπει να θεωρηθεί το πρώτο βήμα μιας διαδικασίας σύγκλισης του ευρύτερου προοδευτικού χώρου του δημοκρατικού σοσιαλισμού.

Η πρωτοβουλία για την ανασύσταση του προοδευτικού χώρου σε μια πολιτική και κομματική έκφραση αφορά τους πάντες – χωρίς αποκλεισμούς και προαπαιτούμενα”.

Εάν όπως διαφαίνεται υπάρξει αποτυχία της προσπάθειας να συνεννοηθούν όλες οι δυνάμεις του δημοκρατικού σοσιαλισμού και να συμπράξουν στα πλαίσια ενός εκλογικού συνασπισμού, παρά τη δική μας ειλικρινή και έντιμη στάση, ένα ερώτημα διατυπώνεται δημοσίως:

Το Κίνημα Δημοκρατών Σοσιαλιστών θα συμμετάσχει στις εκλογές;

Έχει τις δυνατότητες να ανταποκριθεί σε μια δύσκολη πρόκληση;

Το ερώτημα διατυπώνεται από κάποιους με υποκρισία.

Κυρίως από αυτούς που ευθύνονται για την υπονόμευση της συμπαράταξης των προοδευτικών δυνάμεων, γιατί έχουν κατά νου να λεηλατήσουν τον πολιτικό μας χώρο

Τις δυνάμεις που στήριξαν το Κίνημα τον Ιανουάριο του 2015 αλλά και αυτούς που σήμερα ξανακοιτάζουν πίσω.

Σε κάποιες άλλες περιπτώσεις διατυπώνεται με δολιότητα.

Από όσους βαθύτατα επιθυμούν να απαλλαγούν από μια φωνή αλήθειας.

Από ένα πολιτικό κίνημα που δεν είναι ελεγχόμενο από οικονομικά συμφέροντα.

Βρέθηκα τούτες τις ημέρες μπροστά σε κρίσιμα διλήμματα και αποφάσεις.

Υπάρχουν στιγμές στη ζωή μας που είναι οριακές.

Στιγμές που καλείσαι να ζυγίσεις και να μετρήσεις ευθύνες, συνθήκες, ανθρώπινες αντοχές, ελπίδες και δυσκολίες.

Έκρινα ότι δεν πρέπει να αφήσουμε μόνους και μετέωρους όλους εκείνους τους πολίτες, που κάτω από αντίξοες συνθήκες μας τίμησαν στις εκλογές του περασμένου Ιανουαρίου.

Έκρινα ότι δεν δικαιούμαστε να είμαστε απόντες τώρα που διαρκώς και περισσότεροι πολίτες συνειδητοποιούν ποια είναι η αλήθεια για την κρίση.

Ποιοι ήταν χρήσιμοι στην εθνική προσπάθεια για την αντιμετώπιση των πελώριων προβλημάτων και ποιοι ήταν απλώς δημαγωγοί ή τυχοδιώκτες.

Έχω την ευθύνη να δώσω τη μάχη.

Έχουμε την ευθύνη να την δώσουμε όλοι μαζί, συστρατευόμενοι και αλληλέγγυοι ο ένας προς τον άλλον μέσα στο Κίνημα, τον αγώνα για την πατρίδα που υποφέρει.

Για τον Ελληνικό λαό που αγωνιά για το μέλλον του, καθώς βλέπει ότι όλοι αυτοί που κατά καιρούς του πρόσφεραν ελπίδα είναι και αυτοί που την ματαιώνουν και τη διαψεύδουν.

Έχω την ηθική και πολιτική ευθύνη να υπερασπισθώ την αλήθεια για το έργο της κυβέρνησής μας την περίοδο 2009-2011, να υπερασπισθώ την τιτάνια προσπάθειά μας να ανοίξουμε έναν δρόμο για να διαβούμε την κρίση, δρόμο που τελικά όλοι ακολούθησαν, παρότι μας λοιδόρησαν, παρότι λυσσαλέα μας αντιπολιτεύθηκαν, παρότι μας σταύρωσαν με λόγους και πράξεις.

Από τον Σαμαρά μέχρι τον Τσίπρα.

Έχω, όμως, κυρίως την ηθική και πολιτική ευθύνη να προτείνω μαζί με όλους τους συναγωνιστές μου, ένα ολοκληρωμένο Εθνικό Σχέδιο για την ανασυγκρότηση της χώρας μας.

Σχέδιο για τη δημιουργία μιας νέας παραγωγικής βάσης που θα δώσει ώθηση στην ανάπτυξη, ένα Σχέδιο για ριζικές αλλαγές στη διοίκηση, τη Δικαιοσύνη, την παιδεία και τους πολιτικούς θεσμούς.

Να προτείνουμε ένα Εθνικό Σχέδιο που υπερβαίνει τις ρυθμίσεις του μνημονίου, γιατί απλά το μνημόνιο δεν απαντά στις αιτίες της κρίσης.

Επιθυμώ να καταστήσω σαφές ότι ο αγώνας μας δεν θα είναι εύκολος.

Καλούμαστε να δώσουμε μια μάχη χωρίς οικονομικούς πόρους, γιατί δεν εξαρτόμαστε από κανέναν.

Εξοστρακισμένοι από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, γιατί δεν είμαστε αρεστοί και βολικοί.

Καλούμαστε να δώσουμε μια μάχη, ενώ είμαστε δυσφημισμένοι από ανίερες επιθέσεις εδώ και χρόνια.

Από δημαγωγικές επιθέσεις και συνειδητή στρέβλωση της αλήθειας.

Είμαστε αυτοί που σηκώσαμε στους ώμους μας την εθνική ευθύνη, αλλά οι πολίτες δυσκολεύονται ακόμη να το αναγνωρίσουν, γιατί έπεσαν θύματα μιας ανελέητης προπαγάνδας κομμάτων και προσώπων διψασμένων για την εξουσία ή καρφωμένων σε ιδεοληπτικές εμμονές.

Αυτές τις δυσκολίες θέλω να υπολογίσετε καλά.

Θέλω να ξέρετε ότι θα έχουμε απέναντί μας έναν ανελέητο πόλεμο.

Θέλω να ξέρετε ότι θα δώσουμε τις μάχες με άδειες τσέπες, με ξύλινα σπαθιά, αλλά με ατσάλινο λόγο.

Θέλω και να αποφανθείτε σήμερα, εδώ, θαρρετά και με ειλικρίνεια, γιατί ο αγώνας μας πρέπει να πετύχει.

Κι αν είστε αποφασισμένοι να αγνοείστε τις δυσκολίες και τα λιγοστά μέσα που διαθέτουμε, τότε να ξέρετε πως διπλά θα τιμήσουμε την εντολή που θα μας δώσετε, γιατί θα ξέρουμε πως συνειδητά αποφασίσατε και όχι από πρόσκαιρο ενθουσιασμό.