Στο πλευρό Παπανδρέου η Β1 Νομαρχιακή Αθήνας

Υπέρ της άμεσης διεξαγωγής έκτακτου συνεδρίου του ΠΑΣΟΚ και αλλαγή ηγεσίας στο κόμμα όπως πρότεινε ο Γ. Παπανδρέου, τάσσεται η Β1 Νομαρχιακή Αθήνας.
Η Β1 Νομαρχιακή Αθήνας που περιλαμβάνει τις περιοχές Γλυφάδα, Βούλα, Βάρη, Βουλιαγμένη, Άλιμος, Αργυρούπολη, Ηλιούπολη, Βύρωνας, Καισαριανή, Ιλίσια, Ζωγράφου, Ν. Σμύρνη, Καλλιθέα, Π. Φάληρο κλπ, μετά από σχετική συνεδρίαση με θέμα την πορεία του Κινήματος, αποφάσισε και προτείνει την άμεση διεξαγωγή έκτακτου συνεδρίου στο ΠΑΣΟΚ, όπου θα επαναπροσδιοριστούν οι ασκούμενες πολιτικές του Κινήματος και θα αποτελέσει την αφετηρία επανάκαμψής του.

Πιο συγκεκριμένα, στην λήψη της απόφασης αυτής, έλαβε υπόψη την αυξανόμενη πίεση από τα μέλη των οργανώσεων για άμεσες πρωτοβουλίες, οι οποίες θα βγάλουν από το τέλμα το Κίνημά μας.

Υπάρχει αναγκαιότητα για ένα ξεκάθαρο ιδεολογικό στίγμα, το οποίο θα συμβάλλει στην επιστροφή των απομακρυσμένων και δυσαρεστημένων πρώην μελών και ψηφοφόρων μας, σε μια ιδιαιτέρως κομβική περίοδο αφού με αφορμή την επικείμενη εκλογή πρόεδρου της Δημοκρατίας υπάρχει το ενδεχόμενο βουλευτικών εκλογών.

Είναι αυτονόητο, ότι η διεξαγωγή του Συνεδρίου πρέπει να προηγηθεί χρονικά οποιουδήποτε Συνεδρίου ευρύτερων δημοκρατικών δυνάμεων.

http://www.7imeres.gr/

Ομιλία 4 (βελλίδειο): Παρουσίαση μοντέλου αυτοοργάνωσης.

Του Στέφανου Παραστατίδη (ομιλία 4): Πριν ξεκινήσει να μιλάει κανείς για τρόπους οργάνωσης μίας πολιτικής ιδεολογίας, τα δύο πρώτα ερώτηματα που χρήζουν απάντησης είναι ''ποιοι είμαστε'' και ''γιατί βρισκόμαστε σήμερα εδώ''...

Το ''ποιοι είμαστε'' το περιέγραψε με σαφή και προοδευτικό τρόπο η Όλγα, θέτοντας το πλαίσιο των αρχών και αξιών που αποτελούν τους συνδετικούς κρίκους που μας ενώνουν.

Το ''γιατί βρισκόμαστε σήμερα εδώ'' το περιέγραψε με εξίσου σαφή τρόπο ο Λάμπρος αποτυπώνοντας τη σημερινή πολιτική κατάσταση, γεμάτη παλινωδίες, εντάσεις, ψευτοδιλήμματα, ακραίες εκφράσεις, μα κυρίως αδιέξοδα.

Και βρισκόμαστε σήμερα εδώ επειδή,

1. δεν εκφραζόμαστε από κανέναν
2. κάτι θα πρέπει να κάνουμε γι᾽ αυτό.

Όπως μάς διδάσκει η ιστορία, στην πολιτική, άστεγοι επί μακρόν δεν υφίστανται. Κατ᾽ επέκταση, αφού απαντήσαμε στα ερωτήματα ''ποιοι είμαστε'' και ''γιατί βρισκόμαστε σήμερα εδώ'', θα πρέπει να βρούμε και έναν τρόπο να οργανωθούμε, να συσπειρωθούμε, να συγκροτηθούμε, να συντονιστούμε, τούτως ώστε να καταλάβει περισσότερο χώρο η άποψή μας μέσα στην κοινωνία, και κατόπιν, προοπτική.

Ας δούμε όμως τις οργανωτικές προσπάθειες που έγιναν μετά το 2011, ότταν ξεκίνησε ο κατακερματισμός του προοδευτικού χώρου.
Καθένας εκ των δελφίνων που θέλησε να διεκδικήσει έναν ηγετικό ρόλο για το αύριο, δημιούργησε τη δική του ομάδα, άλλοι με τη μορφή μίας απλής οργάνωσης, άλλοι ως ιδεολογικό ρεύμα, μερικοί ακόμη και ως πρόπλασμα κόμματος ή κόμμα.

Το μοντέλο οργάνωσης που χρησιμοποίησαν ήταν αυτό της πυραμίδας, με τους ίδιους επικεφαλής. Κάτω από τον επικεφαλής στοιχήθηκε ένας αριθμός πολιτών, δίνοντας το δικαίωμα στον επικεφαλής να αποφασίσει για το μέλλον αυτής της προσπάθειας ή να διαπραγματευτεί εξ ονόματός τους.

Έτσι, δημιουργήθηκαν πολλές πυραμιδικές οργανώσεις ανά την Ελλάδα και οι επικεφαλής των οργανώσεων κάθονταν κατά καιρούς μαζί σε στρογγυλά τραπέζια για να βρούν την κοινή συνισταμένη και την επιστροφή του προοδευτικού χώρου με όρους προοπτικής.

Το μοντέλο αυτό απέτυχε. Ξεκινώντας από την κορυφή, ο βασικός λόγος που απέτυχε ήταν οι υπερβολικές και μάταιες φιλοδοξίες των επικεφαλής.

Όλοι ήθελαν να γίνουν αρχηγοί, όλοι πίστεψαν ότι μπορούν να γίνουν αρχηγοί, και ο καθένας, στο όνομα της ομάδας του, παζάρευε τις δικές του επιθυμίες. Έτσι, η χαλασιά έγινε στο μοίρασμα της πίτας, και έγινε επανειλλημένα.

Όμως, ακόμη και αν η συνεύρεση των λεγόμενων δελφίνων οδηγούσε σε κοινό πολιτικό τόπο, το εγχείρημα δεν θα είχε καμία προοπτική. Ο λόγος;

Η έλλειψη εμπιστοσύνης στους πολιτικούς και την πολιτική από την εκλογική βάση.
Έτσι, πήγαμε στο αμέσως επόμενο εγχείρημα οργάνωσης της κεντροαριστεράς, αυτό της «ελιάς», δηλαδή μίας συμφωνίας πυραμίδων.

Και σε αυτή την περίπτωση, η συμφωνία στην κορυφή, οι αβανταδόρικες δημοσκοπήσεις και τα ευφάνταστα πρωτοσέλιδα δεν ήταν αρκετά.

Τα βασικά συστατικά της αποτυχίας, δηλαδή το έλλειμμα αξιοπιστίας και εμπιστοσύνης, υπήρχαν ακόμμη, και υποδείκνυαν εκ των προτέρων ότι το εγχείρημα δεν θα είχε καμία τύχη.

Μάλιστα, η παρουσίαση του τελικού μονοψήφιου αποτελέσματος ως επίτευγμα, μεγάλωσε ακόμη περισσότερο την αφερεγγυότητα, καθιστώντας το επόμενο παρόμοιο εγχείρημα, αυτό της ''Δημοκρατικής Παράταξης'', ως ένα επαναλαμβόμενο λάθος από ανθρώπους που το μόνο που τους νοιάζει είναι η παραμονή τους στην εξουσία.


Και δω αναρωτιέται κανείς, πώς μπορούμε να οργανωθούμε με όρους προοπτικής;

Καταρχάς, θα πρέπει να γίνει κατανοητό ότι η πρώτη πρώτη προϋπόθεση για να πετύχει ένα μοντέλο οργάνωσης σε έναν κατακερματισμένο χώρο και με τέτοια έλλειψη αξιοπιστίας και εμπιστοσύνης, είναι να αποκτήσει το εγχείρημα κοινωνική κινητικότητα.

Κρατήστε αυτό, το ζητούμενό μας είναι η κοινωνική κινητικότητα.

Τι σημαίνει αυτό; Πολιτική δράση, όχι επικαλούμενοι την βάση και την αυτοοργάνωση ως απλές λέξεις, αλλά με οριζόντια συμμετοχή της ίδιας της βάσης και όπλο αυτής την αυτοοργάνωση.

Πώς; Δημιουργώντας δίκτυα και όχι δίχτυα, κατά τόπους και όχι μόνο διαδικτυακά, επιχειρώντας την δια ζώσης επαφή
και χρησιμοποιώντας το διαδίκτυο ως εργαλείο υποστήριξης του δικτύου.

Έτσι, ξεκινάμε και μεις, εδώ, με μία πρόταση, ένα κάλεσμα για τη δημιουργία προοδευτικού δικτύου στην πόλη της Θεσσαλονίκης, και, παραθέτουμε το μοντέλο, ως πιλότο, τούτως ώστε να προχωρήσουν όσοι επιθυμούν στη δημιουργία αυτόνομων συνεργατικών δικτύων στην πόλη ή το νομό που κατοικούν.

Το δίκτυο που θα παρουσιάσουμε, ως δομή, προϋποθέτει 2 βασικούς ''οδικούς'' άξονες, τίποτα παραπάνω, κάθε τι πρόσθετο επαφίεται στην διακριτική αυτόνομη ευχέρεια των επί μέρους δικτύων.

1. Να βρεθούμε

Είμαστε πολλοί πολίτες με τις ίδιες αξίες και δεν έχουμε βρεθεί ποτέ μεταξύ μας.
Η προσωπική αυτή επαφή και η μεταξύ μας διάδραση δύναται να απελευθερώσει πολιτική ενέργεια, και αυτή με τη σειρά της, να δώσει παρουσία στην άποψή μας εντός της κοινωνίας,
να υπάρχει αυτή σε κάθε τραπέζι,
σε κάθε καφενείο,
σε κάθε εργασιακό χώρο,
σε κάθε εκδήλωση.
Να υπάρχει παντού, να ακούγεται παντού.

Και όχι μόνο να βρεθούμε, αλλά πολλοί από μας να ξαναβρεθούμε, χωρίς αφορισμούς και προσωπικές έριδες, χωρίς να θέλουμε να διώξουμε ή να αποκλείσουμε κανέναν, χωρίς να θέλουμε να αντικαταστήσουμε το νέο με το παλιό, αλλά όλοι μαζί να βρούμε τον τρόπο να συνυπαρξουμε.

Και αυτό θα γίνει αν βάλουμε μπροστά από μας την άποψή μας.
Και χρειάζεται να ανοιχτούμε, σε νέα πρόσωπα-outsiders, ειδάλλως, με όρους μόνο του χθες, το εγχείρημα θα γεννηθεί νεκρό.

Με ποιες προϋποθέσεις να βρεθούμε; Αυτή τη φορά με ίσες προϋποθέσεις, μέσα σε μία οριζόντια δομή, ο ένας δίπλα στον άλλο, μαζί, ώμο με ώμο.
Και μάλιστα, προχωρώντας ακόμη παρακάτω, θα έλεγα ότι η δομή θα πρέπει να είναι μία ανάποδη πυραμίδα.

Δηλαδή αυτός με κάποιες πολιτικές δυνατότητες παραπάνω να κάνει ένα βήμμα πίσω, ώστε να είμαστε αυτοί που θα φυλάξουμε τα νώτα της προσπάθειας και θα δώσουμε χώρο σε συμμετοχή στους συμπολίτες μας και ταυτόχρονα οξυγόνο στην εμπιστοσύνη της κοινωνίας.

2. Πολιτικός διάλογος

Αφού λοιπόν βρεθούμε, το δεύτερο απλό βήμα είναι ο πολιτικός Λόγος, με κεφαλαίο το Λάμδα. Και πιστέψτε με, δεν χρειάζεται να κάνουμε κάτι παραπάνω από αυτό, δεν χρειάζεται.
Πρέπει όμως να μιλήσουμε για το χθες, να κοιτάξουμε το πρόβλημα κατάματα, να σπάσουμε κάθε μύθο και κάθε προπαγάνδα που έχει διχάσει την ελληνική κοινωνία, να πάψουμε να ρίχνουμε μόνο ευθύνες στους άλλους και να κατανοήσουμε ποια είναι τα πραγματικά λάθη που μας οδήγησαν εδώ.

Πρέπει, επίσης, να μιλήσουμε για το σήμερα, να σχολιάσουμε την επικαιρότητα και να αποφασίσουμε δράσεις από κοινού σε πολιτικά ζητήματα της καθημερινότητας που μας ενδιαφέρουν.

Μα κυρίως, πρέπει να μιλήσουμε για το αύριο, να συνδιαμορφώσουμε τα κύρια σημεία, τους πολιτικούς άξονες, τις θέσεις, να ξαναφτιάξουμε το όραμά μας, από την αρχή, βάζοντας ο καθένας το δικό του λιθαράκι.

Πώς μπορεί να λειτουργήσει ένα τέτοιο μοντέλο; Πολύ απλά.

2 τομείς: πολιτικός και οργανωτικός τομέας.

Στον επιστημονικό συντονισμό, μπαίνουν όσοι δηλώσουν συμμετοχή και σχεδιάζουν τον οργανωμένο πολιτικό διάλογο, πχ με μία εκδήλωση για κάποια θεματική, ένα στρογγυλό τραπέζι συζήτησης, μία πολιτική δράση κτλ.


Στον οργανωτικό τομέα συμμετέχουν όσοι δηλώσουν συμμετοχή, χωρίς περιορισμό και σχεδιάζουν την υποστήριξη των εκδηλώσεων-δράσεων αλλά και τις περαιτέρω επαφές-προσκλήσεις νέων μελών.


Και το σημαντικότερο; Συνεργασία των δικτύων.

Την παρουσίαση ξεχωριστών δράσεων και εκδηλώσεων θα αναλάβει να υποστηρίξει και το blog epikairo (και φυσικά όποιο άλλο μέσο επιθυμεί), αναδημοσιεύοντας κάθε πρωτοβουλία δικτύου ανά την Ελλάδα.

Το epikairo, ως όχημα, θα διατίθεται για κάθε νέα φωνή, για κάθε πρωτοβουλία που θα προκύπτει ως διεργασία δικτύων. Και όλο αυτό μπορεί να γίνει συνεργατικά, αν το δίκτυο των Αθηνών κάνει μία εκδήλωσης για τους θεσμούς, αυτό της Κοζάνης θα κάνει για τις κοινωνικές ανισότητες, εκείνο της Ρόδου για τη δημοκρατία, της Κρήτης για τη διαφάνεια και ούτω καθεξής.

Ας δούμε λίγο ποια είναι τα πλεονεκτήματα ενός δικτύου:

1. Δεν είναι δεσμευτικό. Δηλαδή, δεν είναι κίνηση, δεν είναι κόμμα, δεν είναι καν ρεύμα με την πολιτική έννοια. Το δίκτυο υπό τη μορφή που περιγράψαμε είναι μία απλή οργανωτική δομή για να βρεθούμε και να συζητήσουμε, έχοντας μία κοινή ιδεολογική αφετηρία. Τίποτα παραπάνω.

2. win win. Το δίκτυο είναι ένα εγχείρημα που δεν έχει ως ενδεχόμενο την αποτυχία. Το ζητούμενο είναι μονάχα πόσα μπορεί να κερδίσει.

3. Το δίκτυο αυτής της μορφής είναι η μόνη μορφή οργάνωσης που μπορεί να δημιουργήσει κοινωνική κινητικότητα στην πράξη. Φανταστείτε τον χάρτη της Ελλάδας, με πολλές μικρές διάσπαρτες πολιτικές φωτιές παντού. Φωτιές ίδιου ιδεολογικού στίγματος. Αυτές οι φωτιές αποτελούν και την βασική προϋπόθεση της επιστροφής της άποψή μας στην κεντρική πολιτική σκηνή με όρους προοπτικής.

4. To δίκτυο δεν έχει πεπατημένες αλλά την απόλυτη αίσθηση της ελευθερίας, της δημιουργικότητας. Μπορεί κάθε δίκτυο να αναλάβει όποια δράση θέλει, να χτυπήσει πόρτες, να μιλήσει σε τηλέφωνα, να βρεθεί σε πλατείες και να μοιράσει έντυπα, να κάνει μία πολιτική εκδήλωση, να δημιουργήσει μία ηλεκτρονική η μη ψηφοφορία, να αναλάβει μία κοινωνική δράση.

Κατά την άποψή μου, 2 είναι οι λέξεις κλειδιά που χρειάζονται για να δημιουργηθούν και να πετύχουν τα κινήματα από τη βάση.

Η πρώτη είναι η έμπνευση. Για να τα καταφέρουμε, θα πρέπει πρώτα να στραπατσάρουμε τα δικά μας στερεότυπα.

Και η δεύτερη είναι η εμπιστοσύνη. Για να τα καταφέρουμε θα πρέπει να γίνουμε πρώτα μια συντροφιά.

Θα κλείσω την ομιλία μου με μία προσωπική ιστορία.
Θυμάμαι την πρώτη μου ενασχόληση με εκλογές, ήταν πριν περίπου 16 χρόνια. Τότε, λοιπόν, είχα στα χέρια μου μία λίστα με τα στελέχη μιας κάθε περιοχής ενός νομού, είχα διαβάσει καλά το πολιτικό πρότζεκτ που θα υποστήριζα και έκανα συναντήσεις για να τους το παραθέσω.

Τότε, λοιπόν, από τις συζητήσεις, διαπίστωσα ότι αρκετοί εξ αυτών δεν ενδιαφέρονταν καν για τις θέσεις αλλά για τον νικητή. Αυτό που γύρευαν κυρίως ήταν ο νικητής.

Μάλιστα, είχαν εξελίξει σε τέτοιο βαθμό το ένστικτο τού να αφουγκραστούν τον νικητή, που δεν χρειαζόσουν κάποια δημοσκόπηση να τον βρεις, σε όποιο επίπεδο, τοπικό, περιφερειακό εθνικό, αρκεί η συναναστροφή σου με κάποιους από τους τοπικούς leaders.

Μήπως φταίνε οι ίδιοι; Αυτοί οι τοπικοί λίντερς;
Όχι, αυτό που διεκδίκησαν κάθε φορά ήταν λίγος ήλιος παραπάνω για τον τόπο τους, από μία εξουσία η οποία μοίραζε τον ήλιο αυτόν επιλεκτικά και σε όσους την υπηρετούσαν με δόλο.

Τι μας οδήγησε εκεί; Η απαξίωση των θεσμών, το έλλειμμα δημοκρατίας, η αδιαφάνεια, η αναξιοκρατία, ο πελατειασμός.

Και αν υπάρχει μία βασική αιτία για το γεγονός ότι φτάσαμε εδώ, αυτό το πελατειακό πεδίο, μεταξύ των τοπικών leaders και της εξουσίας, είναι η αιτία χρεοκοπίας της χώρας.

Αν λοιπόν πρέπει να ξεκινήσουμε από κάπου, αυτό το κάπου θα πρέπει να είναι η βάση.

Αν θα πρέπει να δώσουμε μία μάχη, αυτή θα πρέπει να είναι αυτή μεταξύ του πολιτικαντισμού και της πραγματικής πολιτικής, της επικοινωνίας και της ουσίας.

Και αν θα πρέπει να ξεκινήσουμε από κάποιους, αυτοί θα πρέπει να είναι τα πρόσωπα που δεν «διαβάζουν» το «ρεύμα» και μετακινούνται με βάση αυτό, ούτε αυτοί που βρίσκουν τους νικητές, αλλά αυτοί που δημιουργούν το ρεύμα, αυτοί θα γίνουν οι ίδιοι νικητές.

Αυτή είναι η μάχη που καλούμαστε να δώσουμε, η πολιτική απέναντι στον πολιτικαντισμό, και πιστέψτε μας, δεν θα είναι εύκολη.

Υπάρχει ένα καλά κρυμμένο αδίστακτο πλέγμα συμφερόντων που θα προσπαθήσει να μας αποτρέψει, να μας βάλει διλήμματα, να μας τάξει, να μας απειλήσει ή και όλα μαζί.

Και οι δύσκολες σημερινές συνθήκες, με τον απλό πολίτη πιο ευάλωτο από ποτέ, ευνοούν τους ισχυρούς.

Φόβος, λοιπόν, αυτό είναι το όπλο τους. Μα να έχετε κατά νου ότι υπάρχει κάτι που νικά τον φόβο -και αυτό το κάτι, είναι η ελπίδα.

Και σήμερα, παρότι απεγνωσμένοι, δηλώνουμε παρών, είμαστε εδώ, περισσότεροι από 600 πολίτες, επειδή ακριβώς ελπίζουμε.

Ελπίζουμε να ανακτήσουμε τη χαμένη μας έκφραση, να βρούμε τα αδρανή ή απογοητευμένα κοινωνικά ρεύματα και τάσεις και να γίνουμε ένα.

Πάμε, λοιπόν,

Πάμε να μιλήσουμε για συμμετοχή, για συλλογική ευθύνη, για δημοκρατία.

Πάμε να γίνουμε το παράδειγμα για όλους αυτούς που έχουν βάλει την προσωπική τους επιβίωση πάνω από την παράταξη και τη χώρα.

Πάμε να δώσουμε τη μάχη στην κοινωνία, όχι ο καθένας μόνος του, αλλά όλοι μαζί, συντονισμένα, συγκροτημένα, παντού, σε κάθε γωνιά της Ελλάδας.

Πάμε να δημιουργήσουμε μία κινηματική πλατφόρμα δικτύωσης, από τη βάση, εκεί όπου παράγεται πάντα η πολιτική.

Πάμε να σηκώσουμε τις ιδέες μας ψηλά.

Και όπως έγραψε ένας καλός φίλος στο διαδίκτυο, Πάμε και ας είναι και με τα πόδια.
- See more at: http://www.epikairo.gr

Ομιλία 3 (Βελλίδειο): Ιδεολογικό πλαίσιο των δικτύων αυτοοργάνωσης

Της Όλγας Κετικίδου (ομιλία 3):Η πολιτική κατάσταση και τα αδιέξοδα στα οποία αναφέρθηκε πριν ο Λάμπρος σε συνδυασμό με την οικονομική κρίση έχουν προκαλέσει ασφυξία και έχουν πρακτικά παραλύσει μεγάλες κοινωνικές ομάδες...

Το συναντούμε κάθε μέρα δίπλα μας, ανθρώπους βαθύτατα προβληματισμένους που όμως δείχνουν ανήμποροι να αντιδράσουν. Κρίσιμες αποφάσεις για τη ζωή μας και το μέλλον μας, το μέλλον των παιδιών μας λαμβάνονται καθημερινά ερήμην μας, υποθηκεύοντάς το.

Η κρίση, όπως πολλές φορές έχει διατυπωθεί δεν έχει μόνο οικονομικά χαρακτηριστικά, αλλά και κοινωνικά, τα οποία είναι αναγκαίο να εντοπιστούν και κυρίως να αντιμετωπιστούν.
Δεν είναι απλώς αναγκαία η αποτελεσματική επίλυση των προβλημάτων που προκύπτουν, η χάραξη μακρόπνοης στρατηγικής και η ταχεία έξοδος από την κρίση. Είναι ζητούμενο να ξεπεράσουμε τους εαυτούς μας για να κάνουμε καλύτερο τον κόσμο μας, για εμάς και τα παιδιά μας. Για να ζήσουμε σε μια κοινωνία που ευημερεί.

Σε αυτό το πλαίσιο θεωρούμε ότι πρέπει να ξεκινήσουμε και πάλι να συζητάμε, να προωθήσουμε το δημοκρατικό διάλογο που όμως θα έχει αρχή, περιεχόμενο και τέλος.
Ως κοινωνία χρειαζόμαστε σειρά πρωτοβουλιών που θα εμπνεύσει εμπιστοσύνη, θα δώσει ίσες ευκαιρίες και θα βελτιώσει το πολιτικοοικονομικό κλίμα και κυρίως θα εκδημοκρατίσει την κοινωνία μας.

Η σημερινή εκδήλωση, όπως εισαγωγικά ανέφερε και ο Σπύρος, αποτελεί ένα κάλεσμα. Κάλεσμα που απευθύνεται σε ανθρώπους με προοδευτικό πρόσημο. Ανθρώπους που ενστερνίζονται βασικές αρχές και αξίες, όπως ελευθερία, δημοκρατία, ισότητα, κράτος δικαίου όχι όμως μόνο στα λόγια. Ανθρώπους που επιθυμούν να δουν αυτές τις αρχές και αξίες να εφαρμόζονται και να διαχέουν όλες τις εκφάνσεις της πολιτικής ζωής σήμερα.

Ως βάση για το σημερινό κάλεσμα θα αναφερθούμε σε συγκεκριμένους τομείς που θεωρούμε κομβικούς για τη διαμόρφωση μιας νέας προοδευτικής πολιτικής ατζέντας:

1) Δημοκρατία – Θεσμοί – Λειτουργία του κράτους

Στην Ελλάδα του 2014 η πραγματική δημοκρατία παραμένει ζητούμενο. Τα σπουδαία βήματα που έγιναν τη διετία 2009-2011 με την υιοθέτηση θεσμών όπως η Διαύγεια και η Ανοιχτή Δημόσια Διαβούλευση δυστυχώς δε συνεχίστηκαν.
Θεσμοί, όπως αυτοί, που δίνουν τη δυνατότητα στον πολίτη να ελέγχει και να συνδιαμορφώνει πολιτικές θέσεις πρέπει να συνεχιστούν και να αναβαθμιστούν.

Παράλληλα είναι επιτακτική ανάγκη η εξυγίανση της πολιτικής ζωής με κατάργηση της βουλευτικής ασυλίας και του νόμου περί ευθύνης υπουργών, η αλλαγή του εκλογικού νόμου και η συνταγματική αναθεώρηση. Η συνέχιση της εφαρμογής του "Καλλικράτη" για τη δημιουργία λιγότερων και ισχυρότερων Δήμων σε συνδυασμό με την ενεργή συμμετοχή των πολιτών σε τοπικό επίπεδο μέσω δημοψηφισμάτων ή άλλων μορφών ενεργητικής συμμετοχής θα συμβάλει σε μεγάλο βαθμό στην ενίσχυση της δημοκρατίας.

2) Εξάλειψη κοινωνικών ανισοτήτων – Κοινωνική Αλληλεγγύη

Εδώ και χρόνια είχε διαπιστωθεί στη χώρα μας η δημιουργία οικονομικών και κοινωνικών ανισοτήτων. Η κατάσταση αυτή επιδεινώθηκε δραματικά την περίοδο της κρίσης που διανύουμε. Ο στόχος της οικονομικής ανάπτυξης και της επίτευξης πλεονασμάτων θα πρέπει να συνδεθεί απαρέγκλιτα με την άρση των κοινωνικών αδικιών που υπάρχουν σήμερα.
Η έξαρση της ανεργίας στη χώρα μας λόγω της οικονομικής κρίσης αποτελεί σήμερα ένα από τα πιο σημαντικά προβλήματα και έχει συμβάλει στην επιδείνωση των κοινωνικών ανισοτήτων. Η αλληλεγγύη μεταξύ των πολιτών της χώρας αλλά και μεταξύ των γενεών πρέπει να αποτελέσει σημαντική προτεραιότητα

Παρά τις προσπάθειες που έγιναν κατά καιρούς στη χώρα, η αλήθεια είναι ότι το Κράτος Πρόνοιας παραμένει στην Ελλάδα τελείως ανεπαρκές και υποτυπώδες σε σχέση με το επίπεδο κοινωνικής προστασίας που παρέχεται στους πολίτες στις άλλες προηγμένες Ευρωπαϊκές Δημοκρατίες, ειδικά σε αυτές με ισχυρή Σοσιαλδημοκρατική παράδοση.
Και αυτό αποτελεί τελικά θέμα Δημοκρατίας.
Το Κράτος Πρόνοιας και η Κοινωνική Προστασία είναι η αντανάκλαση συλλογικών αξιών και αρχών που χαρακτηρίζουν μια χώρα και μια κοινωνία.
Και στη χώρα μας, Δημόσια Παιδεία και Υγεία πάσχουν σοβαρά, απορροφούν μια τεράστια αναλογία ιδιωτικών δαπανών για Ευρωπαϊκή χώρα από την τσέπη του κάθε πολίτη.
Αυτή η κατάσταση δεν μας τιμά αλλά και αποτελεί βασικό παράγοντα διεύρυνσης, αναπαραγωγής και διαιώνισης ανισοτήτων.

Γιατί τελικά δεν προστατεύονται οι πιο αδύναμοι, αυτοί που έχουν πραγματικά ανάγκη.

3) Δικαιοσύνη

Ακρογωνιαίος λίθος και βασική έκφανση της αρχής του κράτους δικαίου αποτελεί ένα αποτελεσματικό και αξιόπιστο σύστημα δικαιοσύνης.
Απαιτείται άμεση κωδικοποίηση του συνόλου της ελληνικής νομοθεσίας που να καθιστά αυτήν κατανοητή και προσβάσιμη και παράλληλα να συμβάλει στην ευχερή εφαρμογή της από όλους τους συντελεστές της δίκης.
Η συνταγματική επιταγή για απρόσκοπτη πρόσβαση των πολιτών στη δικαιοσύνη αποτελεί σήμερα κενό γράμμα. Η διαρκής αύξηση του κόστους πρόσβασης των πολιτών στη δικαιοσύνη δημιουργεί κοινωνικούς αποκλεισμούς. Θα πρέπει να υπάρξει εξάλειψη των οικονομικών εμποδίων.
Παράλληλα θα πρέπει να υπάρξει ολοκληρωμένη εφαρμογή των νέων τεχνολογιών στην καθημερινή λειτουργία της δικαιοσύνης, γεγονός που θα βοηθήσει σημαντικά και στην επιτάχυνση της απονομής αυτής.

4) Οικονομία, Βιώσιμη ανάπτυξη, αλλαγή παραγωγικού μοντέλου

Η ισόρροπη οικονομική ανάπτυξη, η κοινωνική οικονομία με υψηλό βαθμό ανταγωνιστικότητας, με στόχο την πλήρη απασχόληση και την κοινωνική πρόοδο και το υψηλό επίπεδο προστασίας και βελτίωσης του περιβάλλοντος πρέπει να είναι στις βασικές στοχεύσεις και προτεραιότητές μας, που αποτελούν και ιδεολογικό διαχωρισμό από άλλες πολιτικές.
Η αειφόρος βιώσιμη ανάπτυξη είναι ζητούμενο, η οποία μπορεί να επιτευχθεί με αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου.
Απαιτείται η επιτάχυνση της παραγωγικής ανασυγκρότησης με σκοπό την εξωστρέφεια, την καινοτομία και την παραγωγή προϊόντων και υπηρεσιών με σύνθετα χαρακτηριστικά,
η διασφάλιση ενός σαφούς, σταθερού και πάνω από όλα μακρόπνοου φορολογικού πλαισίου, το οποίο θα διασφαλίζει αξιοπιστία στον προσδιορισμό του επενδυτικού κινδύνου και των επενδυτικών αποδόσεων,

5) Μ.Μ.Ε – Διαχείριση της πληροφορίας – Διαπλοκή

Η επιρροή που ασκούν τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, γνωστά και ως τέταρτη εξουσία, στη διαμόρφωση της κοινής γνώμης είναι ισχυρότατη. Για το λόγο αυτό ο χώρος των μέσων μαζικής ενημέρωσης αποτελεί εδώ και χρόνια προνομιακό πεδίο συναλλαγής και διαπλοκής.

Εδώ και 20 χρόνια δεν έχει λάβει χώρα διαγωνισμός για την αδειοδότηση τηλεοπτικών και ραδιοφωνικών σταθμών και η πλειονότητα των μέσων σήμερα θεωρούνται νομίμως λειτουργούντες με συνεχείς παρατάσεις που τους παρέχουν δια νόμου οι εκάστοτε κυβερνήσεις και παρά τις περί αντιθέτου κρίσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας.
Πάρα ταύτα το πολιτικό σύστημα δεν δείχνει διάθεση να αλλάξει την κατάσταση αυτή.

Από την άλλη υπάρχει το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης, ανεξάρτητη αρχή αρμόδιας για την κρατική εποπτεία της ραδιοτηλεόρασης. Κατά τον ίδιο τρόπο η θητεία των μελών του παρατείνεται με νόμους γιατί η Διάσκεψη των Προέδρων της Βουλής που είναι αρμόδια για τον διορισμό τους, δεν κατορθώνει να συγκεντρώσει την πλειοψηφία των 4/5 που απαιτείται από το Σύνταγμα για να διορίσει νέα μέλη. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι δεν υπάρχει το αρμόδιο όργανο για να επιβάλει τη νομιμότητα στα ραδιοτηλεοπτικό τοπίο.

Τα παραπάνω δεδομένα δημιουργούν εξαρτήσεις που επηρρεάζουν το τελικό προϊόν, δηλαδή την πληροφορία που φτάνει στον τηλεθεατή – ακροατή. Στις δε σημερινές συνθήκες οικονομικής κρίσης τα ΜΜΕ, όντας πλέον οικονομικά κατεστραμμένα, δε μεταδίδουν πλέον ειδήσεις αλλά αναπαράγουν θέσεις των συμφερόντων που εξυπηρετούν φτάνοντας στα όρια της προπαγάνδας.

Η επαναφορά της νομιμότητας στο συγκεκριμένο πεδίο κρίνεται επιβεβλημένη μέσω της θωράκισης της εποπτεύουσας αρχής, της δημιουργίας νέου ρυθμιστικού πλαισίου και φυσικά της διενέργειας του διαγωνισμού για τις άδειες.

Φίλες και φίλοι
Τα παραπάνω που ακούστηκαν σήμερα, όπως και πολλά ακόμα, είναι ζητήματα πολιτικής ουσίας.
Κράτος Δικαίου και Δίκαιο Κράτος, ευνομία, διαφάνεια παντού, κράτος που προστατεύει τον πολίτη, λογοδοσία και συμμετοχή είναι τα προαπαιτούμενα για την εμβάθυνση της Δημοκρατίας.



Δυστυχώς όμως σήμερα βρίσκονται στο περιθώριο και τη θέση τους έχουν καταλάβει η εξυπηρέτηση συμφερόντων και το παρασκήνιο. Το σημερινό κάλεσμα έχει ως στόχο να επαναφέρει την πολιτική στο προσκήνιο
Σε πείσμα των χρεοκοπημένων υφιστάμενων πολιτικών σχηματισμών που προτάσσουν πελατειακές αντιλήψεις και μικροκομματικά συμφέροντα.
Να συζητήσουμε ισότιμα και να συνδιαμορφώσουμε απόψεις και θέσεις για τα θέματα που μας αφορούν.

Να αναλάβουμε δράση.

Να πάρουμε επιτέλους τη ζωή μας στα χέρια μας!
- See more at: http://www.epikairo.gr

Ομιλία 2 #video #vellideio / Τρέχουσα πολιτική κατάσταση -πολιτικά αδιέξοδα

Ομιλία 2 (Bελλίδειο): Τρέχουσα πολιτική κατάσταση -πολιτικά αδιέξοδα - See more at: http://epikairo.gr

Oμιλία 1 #video #vellideio / περιγραφή της εκδήλωσης του δικτύου αυτοοργάνωσης

  

Ομιλία 1 -περιγραφή της εκδήλωσης του δικτύου αυτοοργάνωσης

- See more at: http://www.epikairo.gr

Καρχιμάκης σε Πρετεντέρη: «Ευτυχώς που σε βλέπουν οι άνθρωποι για να παίρνουν αφορμές να βρίζουν»

Σφοδρή επίθεση στον δημοσιογράφο Γιάννη Πρετεντέρη εξαπέλυσε ο Μιχάλης Καρχιμάκης με αφορμή σχόλια του πρώτου περί «αείμνηστου» και «λεφτά που δεν υπάρχουν για να πληρωθεί η εγγύηση του Καρχιμάκη».

Ο κ. Καρχιμάκης υπενθυμίζει στον κ. Πρετεντέρη ότι λεφτά υπάρχουν και τα έχουν εκείνοι «που έχουν μάθει να παρασιτούν, δεν πληρώνουν τις δανειακές τους υποχρεώσεις» και... συντηρούν τις προσωπικές τους περιουσίες.

Παράλληλα του αναφέρει πως «ευτυχώς που σε βλέπουν οι άνθρωποι τα βράδυα στα καφενεία για να παίρνουν αφορμές να βρίζουν.»


Αναλυτικά το σχόλιο του κ. Καρχιμάκη:
Κύριε Πρετεντέρη ευτυχώς που σε βλέπουν οι άνθρωποι τα βράδυα στα καφενεία για να παίρνουν αφορμές να βρίζουν.

Διαβάσαμε στην στήλη του Πρετεντέρη κάτι περί "αείμνηστου ",ο οποίος είχε πει οτι "λεφτά υπάρχουν "αλλα τελικά δεν υπάρχουν και έτσι δεν μπορεί να πληρωθεί η εγγύηση του Καρχιμακη.

Καλή η απλήρωτη πλάκα ,αλλα κάποιος πρέπει να ενημερώσει αυτόν τον κύριο οτι λεφτά υπάρχουν .
Ποιοι τα πήραν;
Όλοι εκείνοι που εχουν μάθει να παρασιτούν, δεν πληρώνουν τις δανειακές τους υποχρεώσεις και οι προσωπικές τους περιουσίες μια χαρά κρατούν.

Και επι πλέον θέλουν να κυβερνούν και την χώρα .

Άρα ξέρουμε που ειναι τα λεφτά.
Και επομένως όση χολή και να ρίξει η αλήθεια δεν παραγράφεται.

Το ξέρει;
Το ξέρει ,αλλα κάνει τη δουλειά του .
Ξέρει να την κάνει ;
Ξέρει .
Τι δεν ξέρει ;
Οτι ευτυχώς τον βλέπουν οι άνθρωποι τα βραδυα στα καφενεία και όχι μονο για να παίρνουν αφορμές να βρίζουν .

Και να του υπενθυμίσει κάποιος ,

Οτι αν ο ίδιος δεν ενδιαφέρεται για την αξιοπρέπεια του αυτό δεν σημαίνει οτι όλοι εχουν χαλαρή συνείδηση .



Διαβάστε εδώ: http://newpost.gr

Πεταλωτής: Η μεγαλή Δημοκρατική Παράταξη ουδεμία σχέση έχει με την σημερινή διαδικασία.

Σαφέστατα ο καθένας έχει τις απόψεις του περί Δημοκρατίας,ΠΑΣΟΚ, Παράταξης, διαδικασιών, προσώπων πρώην, νυν και μελλόντων.Ο καθένας έχει τη δική του οπτική (αν και με την παρούσα θολότητα και ρευστότητα μάλλον για διαίσθηση περισσότερο μιλάμε), τις δικές του εμπειρίες και κίνητρα. Όλα σεβαστά και κατανοητά.

Η τελευταία όμως απόπειρα για τεκμηρίωση της μετεξέλιξης του ΠΑΣΟΚ σε Δημοκρατική Παράταξη, χρησιμοποιώντας αποστροφές των λόγων του Ανδρέα και του Γιώργου Παπανδρέου όταν πολύ σωστά ακόμη και στις εποχές της «παντοδυναμίας» του Κινήματος αναφερόταν στην ανάγκη για συγκλίσεις αναφερόμενοι στην μεγάλη δημοκρατική παράταξη , η οποία όμως ουδεμία σχέση έχει με την σημερινή διαδικασία .


Η συγκρότηση δημοκρατικής παράταξης προυποθέτει πολιτική δουλειά, σύγκλιση ουσίας σε πολιτικό και ιδεολογικό επίπεδο, στόχους και συγκεκριμένες συγκρούσεις με συντηρητικές απόψεις, πολιτικές, πρακτικές και συμφέροντα.

Και σε μια τέτοια διαδικασία αυτονόητα θα είμασταν όλοι μαζί.
Η απλή συμφωνία όμως , σε επίπεδο μικρόκοσμου, με μετρημένα στα δάχτυλα πρόσωπα, άλλα αξιόλογα και άλλα στην καλύτερη περίπτωση αδιάφορα, χωρίς πολιτικό διακύβευμα, μόνον δημιουργία Δημοκρατικής Παράταξης δεν είναι. Απλώς είναι ακόμη μια ονομασία μετά την Ελιά .

Όσοι λοιπόν κάνουν συγκολλήσεις και ασκούνται σε διαρκείς τακτικισμούς, ας είναι πιο προσεκτικοί κι ας μην αυτοαπαξιώνονται στην απεγνωσμένη προσπάθειά τους να υπάρξουν μέσα απο «τεκμηριώσεις» που προκαλούν γέλιο, διαρροές που επίσης προκαλούν και κριτική για » ανόητο κομματικό πατριωτισμό» όσων αρνούνται στοιχειωδώς να συμμεριστούν απόψεις και τακτικές που αφανίζουν ολοταχώς ό,τι απόμεινε στο ΠΑΣΟΚ.

Να σεβαστούμε τουλάχιστον αυτόν τον κόσμο που αρνείται να ταυτιστεί με την δεξιά, αλλά και δεν προσχωρεί στις «αριστερές» λαικιστικές σειρήνες, τουλάχιστον με την ίδια ευκολία που οι εκ του κομματικού άμβωνος ομιλούντες συγκρίνουν την «σοβαρή στάση» του πολιτικού σιωπηλού Καραμανλή με την «αδιανόητη και καταστροφική για τη χώρα» στάση του Παπανδρέου , ο οποίος τολμά και μιλά.

Οι νέοκοποι δε του εγχειρήματος αυτού, οι περισσότεροι απο τους οποίους
ήταν πάντα συμπλεγματικά διακείμενοι προς το ΠΑΣΟΚ, είναι και αυτοί που φέρνοντας το «νέο» στο «φθαρμένο» χώρο μας, δίνουν ρεσιτάλ ύβρεων.

Και μια επίκαιρη παρατήρηση . “Οταν ο κ. Σαμαράς παραλαμβάνων το χρυσό κλειδί της πόλης του Ναυπλίου εν μέσω πολλών λυρισμών, μήπως μπερδεύτηκε και είπε «η μοίρα έφερε να είμαι πρωθυπουργός στην πιο κρίσιμη για τη χώρα περίοδο εδω και δεκαετίες», αντί να πει ότι η μοίρα της χώρας τον έφερε να είναι αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης στην πιο κρίσιμη περίοδο και επι τρία χρόνια φερόταν πρωτοφανώς ανεύθυνα …

Ποια πρόσωπα κρύβονται πίσω από το δίκτυο αυτοοργάνωσης;

“Ποια πρόσωπα κρύβονται πίσω από το δίκτυο αυτοοργάνωσης»; Aυτή την ερώτηση έκαναν δεκάδες δημοσιογράφοι σε πολλούς από τους φίλους που συμμετείχαν στο αρχικό κάλεσμα για την δημιουργία δικτύων αυτοοργάνωσης. Εμείς απαντούσαμε επίμονα ότι η συγκεκριμένη δράση δεν έχει να κάνει με πρόσωπα αλλά με την επιστροφή της πολιτικής στο προσκήνιο· και η επιστροφή της πολιτικής μπορεί να ρθει μόνο από τα κάτω, από τη βάση, από τον απλό κόσμο…


»Πείτε μας, ποιοι θα μιλήσουν»; Παρά την επιμονή τους, εξηγήσαμε ότι δεν γίνεται αναφορά στα πρόσωπα που θα μιλήσουν διότι δεν έχουν σημασία τα πρόσωπα αλλά αυτά που τα πρόσωπα θα πουν. Πράγματι, στην εκδήλωση, μίλησαν περισσότερα από 10 άτομα.

»Χρειαζόμαστε ονόματα», μας είπαν στο τέλος. Και συνέχισαν το ψάξιμο, βρήκαν πρόσωπα, δημοσίευσαν φωτογραφίες και προχώρησαν στην στοχοποίησή τους. Η τάδε δουλεύει εκεί και συμμετείχε σε αυτό, ο δείνα ήταν στο Χ κόμμα, ο τέτοιος είναι θείος της Χ δημάρχου, ο άλλος είναι γιος του Χ πολιτικού και ούτω καθεξής…

Mόνο που βιάζονται οι αγαπημένοι φίλοι στο κυνήγι μαγισσών που επιχειρούν. Σύντομα θα γίνει αυτό αντιληπτό και σαφές. Στην επόμενη συνάντηση του δικτύου θα συναντήσουν 10 διαφορετικά πρόσωπα, σε διαφορετικό μέρος και στην μεθεπόμενη άλλα 10 νέα πρόσωπα, και αυτά κάθε φορά θα αλλάζουν. Διότι η οριζόντια δομή δεν δημιουργείται για να στήσει μηχανισμούς και να αναδείξει πρόσωπα. Δημιουργείται για να βρεθούμε κάποιοι άνθρωποι μεταξύ μας και να συζητήσουμε με όρους πραγματικής πολιτικής εντός της κοινωνίας, αφήνοντας τους εαυτούς μας πίσω και βάζοντας μπροστά την άποψή μας.

Δύσκολη η στοχοποίηση με αυτόν τον τρόπο. Ίσως έτσι, η επόμενη ερώτηση να αφορά στο περιεχόμενο των πολιτικών συζητήσεων και των δράσεων που θα κάνουν τα δίκτυα ανά περιοχές. Θα είναι μία πρώτη νίκη της πολιτικής ουσίας έναντι της επικοινωνίας. Θα είναι μία αρχή.

- See more at: http://www.epikairo.gr

Θεοδωρικάκος (GPO): 4-5 μονάδες πάνω το ΠΑΣΟΚ με αρχηγό τον Παπανδρέου 30.11.14

Την άποψη ότι το ΠΑΣΟΚ μπορεί να κερδίσει 4-5 μονάδες περισσότερες από τα σημερινά του ποσοστά σε περίπτωση που αναλάβει ξανά την ηγεσία του ο Γιώργος Παπανδρέου διατυπώνει ο Τάκης Θεοδωρικάκος της GPO σε σχετικό αφιέρωμα των New York Times.

 Θυμίζω ότι η GPO είναι η εταιρεία με την οποία συνεργάζεται εδώ και χρόνια η εκπομπή «Ανατροπή» του Γιάννη Πρετεντέρη και μόνο για ιδιαίτερη συμπάθεια στον πρώην πρωθυπουργό δεν μπορεί να κατηγορηθεί. 

Παραθέτω το σχετικό απόσπασμα από το ρεπορτάζ της εφημερίδας:

 But Takis Theodorikakos, the head of the polling group GPO, said that with Mr. Papandreou at the head of Pasok it might score 4 or 5 percentage points higher. “He has a core of loyal followers,” Mr. Theodorikakos said. But, he added, there are many Greeks who blame him for signing the first bailout agreement and for the austerity cuts they have endured ever since at the hands of their creditors. Ολόκληρο το ρεπορτάζ των NYT. 

- See more at: http://www.parapolitiki.com

Ανακοίνωση, Γραφείο Τύπου Γ.Παπανδρέου σχετικά με την πρόταση για το ΠΑΣΟΚ

• 29 Νοεμβρίου 2014, 15:47

Ανακοίνωση, Γραφείο Τύπου, Πρόεδρος Σοσιαλιστικής Διεθνούς, Πρώην Πρωθυπουργός

Η πρόταση του Γιώργου Παπανδρέου για την αναγέννηση και την ανασυγκρότηση του ΠΑΣΟΚ, είναι μια πρόταση,

Υπέρβασης του αδιεξόδου στο οποίο βρίσκεται το Κίνημα.

Αδιέξοδο, που διαμορφώθηκε από επιλογές που απαξίωσαν πολιτικά τη διαχρονική προσφορά του στον τόπο. Απαξίωσαν την τιτάνια προσπάθεια που κλήθηκε να φέρει σε πέρας, για τη σωτηρία της χώρας.
Απομείωσαν τη δυναμική του, με αποτέλεσμα η ανταπόκριση στο κάλεσμα για τις προσυνεδριακές διαδικασίες που προκηρύχθηκαν, να είναι απογοητευτική, κατά κοινή ομολογία.

Παράλληλα, είναι μια πρόταση,

Λυτρωτική και για το ΠΑΣΟΚ, αλλά και για τη χώρα, και για την Ελληνική κοινωνία.
Γιατί θέτει τον πολίτη στο επίκεντρο της πορείας του ΠΑΣΟΚ και των αποφάσεων που αφορούν το ίδιο το Κίνημα, αλλά και την Ελλάδα.
Η συμμετοχική αυτή πρόταση, την δύσκολη αυτή περίοδο, κατά την οποία κρίνεται η μετά το μνημόνιο πορεία της χώρας και η Ελληνική κοινωνία προσδοκά διεξόδους οραματικές, αλλά μαζί ρεαλιστικές και αποτελεσματικές, επιτρέπει ξανά στον πολίτη να ελπίζει, να συμμετέχει και να συμβάλλει σε αυτήν την προσπάθεια με τις δικές του ιδέες, απόψεις, θέσεις και προτάσεις.

Η πρόταση, επιχειρεί να θέσει τέρμα στις άγονες αντιπαραθέσεις και την πόλωση που επικρατούν στην πολιτική ζωή. Προτείνει τη γόνιμη αναζήτηση διεξόδων, που θα αναδειχθούν από την ίδια την κοινωνία. Δημιουργεί τον απαραίτητο ζωτικό χώρο για πραγματικό διάλογο, δημιουργική κριτική, μαζί και τη συνεννόηση, τη συναίνεση, τις συνεργασίες.

Η πρόταση αναγνωρίζει την ανάγκη συμμετοχής όλων των πραγματικά προοδευτικών δυνάμεων του τόπου και ανοίγει αυτήν την προοπτική δίνοντας ισότιμο βήμα και λόγο σε όλους.
Σπάει τεχνητές διαιρέσεις – καλεί όλους να συναντηθούμε σε βάση πολιτική.
Δημιουργώντας μια στέγη κοινών αναζητήσεων και αξιών.
Με όρους πολιτικούς – όχι ταμπελών, κομματικών ιεραρχιών ή μικροκομματικών διαγκωνισμών.
Αποτελεί κάλεσμα προς όλες τις δυνάμεις που κατανοούν ότι, η βιώσιμη πορεία της χώρας προς την οριστική σωτηρία της και την αλλαγή της, χρειάζεται ειλικρινείς υπερβάσεις, συνεννόηση και τελικά συγκλίσεις.

Η πρόταση για την αναγέννηση και ανασυγκρότηση του Κινήματος, προσθέτει – δεν αφαιρεί, πολλαπλασιάζει – δεν διαιρεί.
Αποζητά τη συνέργεια όλων, προκειμένου να αναγεννηθεί και να ανασυγκροτηθεί το Κίνημα. Κάτι που αποτελεί κρίσιμο και καθοριστικό παράγοντα για το σήμερα και το αύριο της χώρας – συμμετοχή των πολιτών σε όλα όσα αφορούν τα μεγάλα ζητήματα με τα οποία βρίσκεται αντιμέτωπη η ελληνική κοινωνία.

Είναι ώρα, μετά από χρόνια εξάρτησης, να κάνει ο πολίτης κτήμα δικό του τις αποφάσεις για την πορεία της χώρας. Με την κατάθεση και επεξεργασία δημιουργικών ιδεών από τον ίδιο τον πολίτη. Ιδεών, προτάσεων, ακόμη και αποφάσεων που αφορούν και στα μεγάλα διλήμματα που αντιμετωπίζει η χώρα, όπως και σε αυτά της καθημερινής ζωής.

Αυτή η ζωογόνος κινητοποίηση, ενδυναμώνει έναν προοδευτικό πολιτικό πόλο, που ήταν και μπορεί και πρέπει να καταστεί και πάλι, κυρίαρχος ιδεολογικά και πολιτικά στη χώρα. Τίποτα λιγότερο.

Είναι και πρόταση που ενισχύει τις προσπάθειες τις χώρας για να πορευτεί στο μέλλον με σιγουριά, αλλά και με αξιοπρέπεια.

Διασφαλίζει τις θυσίες του Ελληνικού λαού και τα θετικά αποτελέσματά τους.
Παράλληλα, δεν φείδεται διαδικασιών κινητοποίησης των υγιών παραγωγικών και δημιουργικών δυνάμεων του τόπου, που επιζητούν την απελευθέρωση τους από τα κακώς κείμενα του παρελθόντος, τις δουλείες και εξαρτήσεις του πελατειακού κράτους. Δημιουργεί ουσιαστικές προϋποθέσεις και όρους για βιώσιμη ανάπτυξη.

Οι μόνοι που μπορεί να προβληματίζονται, δήθεν, από αυτήν την προοπτική, είναι όσοι εξακολουθούν να μην κατανοούν τις πραγματικές αιτίες των προβλημάτων που μας οδήγησαν στο χείλος μιας εθνικής καταστροφής.
Όσοι δεν αντιλαμβάνονται το πλήγμα που επέφεραν και συνεχίζουν να επιφέρουν στη Δημοκρατία, τη χώρα και τον Ελληνικό λαό, ο πελατειακός καπιταλισμός, οι δομές, αλλά και οι αντιλήψεις, οι νοοτροπίες και οι συμπεριφορές, που επέβαλε.

Κάποιοι, δεν το κατανοούν και κάποιοι, δεν θέλουν να αναμετρηθούν με αυτές.
Για τους δικούς τους λόγους.

Όμως, η βιώσιμη πορεία της χώρας, δεν υπηρετείται από αυτές τις στάσεις.
Η βιώσιμη πορεία της χώρας, υπηρετείται από πολιτικές και επιλογές που υπηρετούν το κοινό καλό και το δημόσιο συμφέρον. Επιλογές που δεν αποδέχονται, αντιθέτως αντιμάχονται την κακή παράδοση που επέτρεπε την επικράτηση του «νόμου του ισχυρού» και θέτουν κανόνες ισονομίας, διαφάνειας, αξιοκρατίας και λογοδοσίας, κοινούς για όλους, χωρίς εξαιρέσεις.
Πολιτικές και επιλογές, που υπηρετούν αρχές και αξίες.

Όσοι προβάλουν, δήθεν, την σταθερότητα της χώρας, ας γνωρίζουν ότι αυτή υπηρετείται όταν αίρονται οι αιτίες της αστάθειας και της κρίσης. Όταν αίρονται οι διαχωρισμοί, όταν αντιμετωπίζονται οι αδικίες, οι ανισότητες.

Η βιώσιμη πορεία της χώρας υπηρετείται από την ενίσχυση των δημοκρατικών θεσμών και διαδικασιών και όχι το αντίθετο. Από την εμπέδωση αισθήματος κοινωνικής δικαιοσύνης και κράτους δικαίου.

Ο ιστορικός ρόλος και η αποστολή του ΠΑΣΟΚ, ταυτίζονται απολύτως με αυτήν την αδήριτη ανάγκη.

Οτιδήποτε άλλο, είναι προφανές ότι, δεν αφορά τη βιώσιμη και σταθερή πορεία της χώρας – αλλά ίσως, τη δική τους πορεία.

Εξάλλου, δεν ήταν ο Γιώργος Παπανδρέου που έκανε την τελευταία διαπραγμάτευση – με τα γνωστά αποτελέσματα.

Αντιθέτως, εγκαίρως είχε προειδοποιήσει για τους κινδύνους που ελλοχεύουν και είχε κατάθεσει τις απόψεις και τις θέσεις του, με τις οποίες διασφαλιζόταν η διαπραγματευτική δυναμική έναντι των εταίρων.

Ως εκ τούτου, είναι αστείο να εγείρουν κάποιοι ζητήματα σταθερότητας της χώρας με αφορμή την πρόταση του Γιώργου Παπανδρέου.
Ο Γιώργος Παπανδρέου με τη στάση του, είναι ο κατ” εξοχήν παράγοντας της σταθερής πορείας της χώρας – αλλά, εξ´ ου και ο φόβος ορισμένων, όχι της δίκης τους πορείας.

Η χώρα, έχει ανάγκη από σχέδιο. Σχέδιο που να οδηγήσει – μαζί με τον Ελληνικό λαό, σε μια Ελλάδα απελευθερωμένη από πελατειακές εξαρτήσεις, σε μια ”μεταπελατειακή Ελλάδα».

Έχει ανάγκη από ένα διαπραγματευτικό οπλοστάσιο, που οικοδομείται μέρα με τη μέρα, με μεγάλες αλλαγές και μεταρρυθμίσεις, που αποτελούν συγκριτικό διαπραγματευτικό πλεονέκτημα απέναντι στους εταίρους μας.

Των εταίρων μας, που και αυτοί έχουν μεγάλες ευθύνες.

Γιατί με τη στάση τους δεν απέτρεψαν την πορεία προς την κρίση.
Γιατί από την πρώτη στιγμή της εκδήλωσής της, δεν την αντιμετώπισαν με τόλμη και αποφασιστικότητα.
Γιατί ακόμη και σήμερα, εμφανίζονται προσκολλημένοι σε επιλογές που προκρίνουν την δημοσιονομική λιτότητα παντού στην Ευρωπαϊκή Ενωση – ως πανάκεια, έναντι της δημοσιονομικής υπευθυνότητας, αλλά και της αξιοποίησης των δυνατοτήτων της ΕΕ να αντλήσει κεφάλαια για επενδύσεις και τη χρηματοδότηση μιας βιώσιμης ανάπτυξης – για την δημιουργία βιώσιμων θέσεων εργασίας.
Γιατί αδυνατούν να προωθήσουν θεσμικές αλλαγές ικανές να αντιμετωπίσουν τις εγγενείς αδυναμίες της Ευρωζώνης, δημιουργώντας συνεχείς ανησυχίες και στις διεθνείς αγορές ομολόγων.
Γιατί οι φορείς που συναποτελούν την τρόϊκα, δεν έθεσαν ως προτεραιότητα τις μεταρρυθμίσεις, αλλά τις δημοσιονομικές περικοπές και τα εισπρακτικού χαρακτήρα μέτρα, διαιωνίζοντας έτσι τις ανισότητες ενός άδικου πολιτικο-οικονομικού συστήματος.

Μεταρρυθμίσεις και όχι μόνον διαχειριστικού χαρακτήρα διαρθρωτικές δημοσιονομικές αλλαγές.
Μεταρρυθμίσεις με δημοκρατικό και προοδευτικό πρόσημο.
Μεταρρυθμίσεις που αντιμετωπίζουν τα κακώς κείμενα και εμπεδώνουν την κοινωνική δικαιοσύνη και κράτος δικαίου.
Μεταρρυθμίσεις που σπάνε γραφειοκρατικές δομές και ανοίγουν διάπλατα τις πόρτες σε πολίτες και επενδυτές για την ανάληψη πρωτοβουλιών, οικονομικών και κοινωνικών, προς όφελος του κοινού καλού.
Μεταρρυθμίσεις, που τελικά, διασφαλίζουν και την πορεία για τη σωτηρία της χώρας και για την αλλαγή της – καθώς το ένα αποτελεί προϋπόθεση του άλλου.

Αυτές τις μεταρρυθμίσεις οφείλουμε να κάνουμε, αυτοβούλως – χωρίς έξωθεν παροτρύνσεις. Για το καλό της πατρίδας.

Στην κρίσιμη περίοδο που διανύουμε, η χώρα έχει ανάγκη από συνεχείς πρωτοβουλίες, κινήσεις και επιλογές που:
Επιδιώκουν και ενθαρρύνουν τη συνεννόηση και τη συνεργασία μεταξύ των πολιτικών δυνάμεων.
Με καθαρότητα, χωρίς σκοπιμότητες.
Εμπεδώνοντας τη σημασία των δημοκρατικών διαδικασιών, της διαβούλευσης, του διαλόγου.
Έτσι, όλοι αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους απέναντι στη χώρα και στον Ελληνικό λαό.
Καθιστούν τα μεγάλα ζητήματα που αφορούν τη χώρα, όπως αυτό του χρέους, αντικείμενο ανοιχτού διαλόγου, για την αναζήτηση της πλέον ενδεδειγμένης λύσης. Μιας λύσης που θα έπρεπε να προσλάβει χαρακτήρα εθνικής υπόθεσης, χωρίς μικροκομματικές επιδιώξεις.
Λύσης που θα είχε τη συναίνεση ευρύτερων πολιτικών δυνάμεων. Και επομένως, θα είχε και αυξημένη δυναμική και αξιοπιστία.
Μια τέτοια πρόταση κατέθεσε ο Γιώργος Παπανδρέου.

Δυστυχώς, κυβέρνηση και αντιπολίτευση εμφανίζονται εγκλωβισμένες στην τακτική της πόλωσης και για τη διαχείριση του χρέους, αλλά και της «επόμενης μέρας», αποδυναμώνοντας έτσι – για άλλη μια φορά – την εικόνα και τη διαπραγματευτική ισχύ της Ελλάδας.
Έτσι φθάσαμε στη διαπραγμάτευση χωρίς σχέδιο και αξιόπιστες προτάσεις.

Σε μια περίοδο που επιβάλλεται να εμβαθύνουμε τη δημοκρατία και τη συμμετοχή ως στοιχείο σταθερότητας και αναζήτησης λύσεων, δεν είναι δυνατόν να συνεχίζεται από όλους η εμμονή σε μια εσωστρεφή στάση και η απουσία στοιχειώδους δημόσιας συζήτησης.
Το Υπουργικό Συμβούλιο να μην συνεδρίαζει και η Βουλή να μην καλείται να συζητήσει για τα μεγάλα ζητήματα – σε αντίθεση με το πρόσφατο παρελθόν, των δεκάδων συνεδριάσεων του Υπουργικού Συμβουλίου και των συνεχών συζητήσεων στη Βουλή.

Η πρόταση του Γιώργου Παπανδρέου, για την αναγέννηση του κινήματος, είναι μια πρόταση που θέτει τον δάκτυλο επί τον τύπον των ήλων.

Προσδιορίζει τον προβληματισμό από τον οποίο διακατέχονται οι προοδευτικοί Έλληνες.
Οριοθετεί και καταγράφει με σαφήνεια, το πλαίσιο των πραγματικών διακυβευμάτων που επιζητούν απαντήσεις και τον ρόλο που καλούνται να διαδραματίσουν οι προοδευτικές δυνάμεις – για τη χώρα και την Ελληνική κοινωνία.

Γι” αυτό και είναι πρόταση που αγκαλιάζουν οι προοδευτικοί Έλληνες.

Είναι υπόθεση όλων μας, να αξιοποιήσουμε με τον πλέον επωφελή για τη χώρα και τους Έλληνες τρόπο, αυτήν την πρόταση διεξόδου, υπέρβασης και προοπτικής.

Όσοι διακατέχονται από τους ίδιους προβληματισμούς και αγωνίες, γνωρίζουν ότι ο αγώνας για αυτά τα διακυβεύματα είναι δύσκολος, αλλά είναι ο μοναδικός που μπορεί να δώσει ουσιαστικές απαντήσεις.

Ο Γιώργος Παπανδρέου, άνοιξε αυτήν την προοπτική. Όλοι μαζί, θα καταφέρουμε να την κάνουμε πράξη.

Το θέμα, λοιπόν, δεν είναι προσωπικό, όπως επιδιώκουν να το εμφανίσουν κάποιοι.
Δεν αφορά τις καρέκλες και τη νομή της εξουσίας.
Είναι πολιτικό.
Αφορά το Κίνημα, την ύπαρξή του και το μέλλον του.
Αφορά την ενίσχυση της δυνατότητάς του να ανταποκριθεί στα πραγματικά διακυβεύματα που αφορούν τη χώρα και την Ελληνική κοινωνία – αλλά όχι οτιδήποτε άλλο, που ουδεμία σχέση έχει με αυτά τα διακυβεύματα.

Ο Γιώργος Παπανδρέου, κατέθεσε συγκεκριμένη πολιτική πρόταση, με όλα τα γιατί και τα πώς.

Τα επιχειρήματα στα οποία καταφεύγουν ορισμένοι για να την αντικρούσουν, στερούνται ουσίας, αλλά και της απαιτούμενης από τις στιγμές, ευθύνης – πέραν του ότι πολλά από αυτά, δεν έχουν σχέση με την αλήθεια και την πραγματικότητα.

Και βεβαίως, στερούνται της αναγκαίας δημιουργικής στάσης από την οποία έχει ανάγκη το ΠΑΣΟΚ, για να ανταποκριθεί δυναμικά και αποτελεσματικά στο ρόλο του και την αποστολή του.

Γι” αυτό, όσοι επιμένουν να μην μιλούν πολιτικά, ας την μελετήσουν προσεκτικά.

ΥΓ. Τις τελευταίες ημέρες διαβάζουμε και ακούμε πολλά – υπό μορφή κουτσομπολιών, παρά ουσίας. Προφανώς, όλα αυτά ουδεμία σχέση έχουν με τον Γιώργο Παπανδρέου και τις απόψεις του και βεβαίως, την αλήθεια και την πραγματικότητα. Φαίνεται ότι οι κατ” επάγγελμα και καθ” έξην «ανησυχούντες» για το τι κάνει διαχρονικά ο Γιώργος Παπανδρέου, βρίσκονται σε κατάσταση ιλίγγου. Αυτό τους οδηγεί σε δημοσιεύματα, ακόμη και πρωτοσέλιδα, βγαλμένα όχι από τη διαυγή πολιτική πορεία του Γιώργου Παπανδρέου, αλλά απο τα δικά τους πεπραγμένα – παρελθόντος και παρόντος. Γράφουν και μιλάνε για τον Γιώργο Παπανδρέου, υπό το πρίσμα των δικών τους πρακτικών και αντιλήψεων.
Δεν είναι όμως όλοι ίδιοι.
Ας το ξεπεράσουν, επιτέλους, κι ας μιλήσουν κι αυτοί πολιτικά.