Χάρης Τσιόκας: «Χρειάζεται μία άλλη κυβέρνηση»

Ο πρώην βουλευτής του ΠΑΣΟΚ και μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος, Χάρης Τσιόκας, με αφορμή τα 40 χρόνια για τη διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη, μίλησε στο «Κόκκινο 93,4» για την ανάγκη επαναφοράς του σοσιαλιστικού χώρου στη «φυσική» πολιτική του κοίτη, τονίζοντας πως το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να λέει ότι σώζει τη χώρα, καταστρέφοντας την ίδια στιγμή τους πολίτες της.
Χρειάζεται μία άλλη κυβέρνηση, μία προοδευτική πλειοψηφία, σημείωσε χαρακτηριστικά στους «Δύο Λύκους», τον Λευτέρη Αρβανίτη και τον Θεόφιλο Σιχλετίδη, υπογραμμίζοντας πως το «σχέδιο Μέρκελ» δεν βγάζει τη χώρα από την κρίση, αλλά καταστρέφει το κοινωνικό κράτος και τη μεσαία τάξη.

Για το μέλλον του ΠΑΣΟΚ, ο Χάρης Τσιόκας είπε πως το κόμμα βρίσκεται σε ένα σταυροδρόμι και πρέπει να αλλάξει πολιτική και αυτό είναι κάτι που πρέπει να το αποφασίσει συνεδριακά η βάση του.

Άρθρο για τα 40χρονα του ΠΑΣΟΚ Δ. Ρέππας: Όταν δεν υπάρχει δρόμος τον ανοίγεις

“Η αλλαγή κυβέρνησης είναι προϋπόθεση για την αλλαγή πολιτικής και τον αναπροσανατολισμό της χώρας. Ο ρόλος του ΠΑΣΟΚ ή θα είναι πρωταγωνιστικός ή θα είναι ο τελευταίος και καταληκτικός ρόλος της σαραντάχρονης πορείας του”
Τα 40 χρόνια της μεταπολιτευτικής περιόδου συμπληρώνονται εν μέσω πρωτοφανούς κρίσης. Κι όμως, σ’ αυτήν την περίοδο η Ελλάδα γνώρισε την καλύτερη δημοκρατία κι έφθασε στην υψηλότερη διεθνή θέση ενώ οι Έλληνες κέρδισαν ένα αξιοζήλευτο βιοτικό επίπεδο, από καταβολής ελληνικού κράτους. Αποτελεί ιστορική ειρωνεία ότι το ΠΑΣΟΚ, στις κυβερνήσεις του οποίου πιστώνεται το συντριπτικά μεγάλο ποσοστό των επιτευγμάτων της μεταπολίτευσης, βρίσκεται σε ίσως και οριστική απαξίωση. Την ίδια ώρα η ΝΔ χωρίς ανάλογο θετικό έργο των κυβερνήσεών της, αντιθέτως μάλιστα, ενώ ευθύνεται για την οικονομική κατακρήμνιση της χώρας κατά την περίοδο 2004-2009, κυβερνά. Ασκεί μάλιστα πολιτική αδιαφανή, αυταρχική και έντονα αντικοινωνική σε σύγκριση με την πολιτική της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ την οποία κατήγγειλε και υποσχέθηκε να αλλάξει κερδίζοντας έτσι τις εκλογές.

Η αλλαγή κυβέρνησης είναι προϋπόθεση για την αλλαγή πολιτικής και τον αναπροσανατολισμό της χώρας. Ο ρόλος του ΠΑΣΟΚ ή θα είναι πρωταγωνιστικός ή θα είναι ο τελευταίος και καταληκτικός ρόλος της σαραντάχρονης πορείας του. Με πλήρη αυτογνωσία για λάθη και αδυναμίες αλλά και με θαρρετό λόγο οφείλουμε να συμβάλλουμε στην ιστορική αποκατάσταση του ΠΑΣΟΚ γιατί μέσα απ’ αυτήν περνά η ιστορική προοπτική του. Το ίδιο το αυτοκυρίαρχο ΠΑΣΟΚ ήρθε η ώρα να αποφασίσει για το μέλλον του. Αυτό είναι έργο της βάσης του ΠΑΣΟΚ, των ανθρώπων που πίστεψαν και στρατεύθηκαν στο μεγαλύτερο πολιτικό κίνημα της νεώτερης Ελλάδας. Δεν είναι έργο των διαχρονικών επικριτών και πολεμίων του ΠΑΣΟΚ που τώρα επιχαίρουν, ούτε των δυνάμεων της διαπλοκής που θεωρούν πως έχουν την ευκαιρία με αδύναμο και εξαρτημένο το ΠΑΣΟΚ να επιβάλλουν τα δικά τους πρόσωπα και πράγματα στη δημόσια ζωή της χώρας. Απαιτείται ένα συνέδριο ΠΑΣΟΚ ως πράξη ευθύνης απέναντι σ’ αυτούς που έφυγαν και κυρίως στα όσα έρχονται. Σ’ αυτό πρέπει να ληφθούν αποφάσεις μεταξύ άλλων για ζωτικά θέματα της πολιτικής ύπαρξης του ΠΑΣΟΚ όπως :

α. η επιστημονική και τεκμηριωμένη καταγραφή του περιεχομένου της μεταπολίτευσης και ο ρόλος του ΠΑΣΟΚ. Δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή η καλλιεργούμενη εντύπωση ότι το ΠΑΣΟΚ είναι η «μαύρη τρύπα» της μεταπολιτευτικής ιστορίας.

β. η αξιολόγηση της παρουσίας του ΠΑΣΟΚ στην τρέχουσα συγκυρία και η διατύπωση νέας πρότασης για την προοδευτική πολιτική αποσυνδεδεμένη από τον κυβερνητισμό. Η πολιτική σου καθορίζει την κυβερνητική συμμετοχή και όχι το αντίστροφο.

γ. Η τελική απόφαση -με συμμετοχικές διαδικασίες και όχι με παίγνια κορυφής- για το όνομα, τα σύμβολα και την οργανωτική ταυτότητα του ΠΑΣΟΚ.

δ. Η οριοθέτηση των πολιτικών συμμαχιών και συνεργασιών στη βάση ιδίως εθνικών και κοινωνικών προταγμάτων.
3. Η οριοθέτηση Δεξιάς-Αριστεράς σε πείσμα των ανιστόρητων που επιχειρούν να την επιχωματώσουν για να διευκολυνθεί η ηγεμονία της Δεξιάς είναι υπαρκτή και σε τελευταία ανάλυση αποτελεί και ζωτική ανάγκη για τον κοινοβουλευτισμό και τη δημοκρατία. Η Αριστερά οφείλει να είναι στην ουσία της δύναμη συνεργασίας και συνεννόησης και όχι σωτηριολογικό δόγμα και αυταρχική επιβολή. Σε άρθρο μου στην εφημερίδα Τα Νέα στις 5/12/2011 με τίτλο «Για ένα ΠΑΣΟΚ χωρίς εισαγωγικά», έγραφα : «Το ΠΑΣΟΚ δεν κερδίζει μόνο όταν επιτυγχάνει υψηλά εκλογικά ποσοστά αλλά κυρίως με τη διαμόρφωση μιας ευρύτατης συμμαχίας μακράς πνοής». Οι συγκλίσεις σε προοδευτική κατεύθυνση είναι αυτονόητες με συγκεκριμένες προϋποθέσεις όπως κυρίως :

α. Υπεράσπιση της αυτονομίας της πολιτικής ως δημόσιας λειτουργίας που δίνει δύναμη στους πολίτες και την κοινωνία απέναντι στις ολιγαρχίες και τα συμφέροντα των αναίσθητων αγορών.

β. Το πολίτευμα είναι δημοκρατικό, κοινοβουλευτικό, πολυκομματικό και δεν ανέχεται οποιαδήποτε μορφή βίας.

γ. Δραστική ανατροπή της σχέσης αναντιστοιχίας ανάμεσα στο προωθημένο καταναλωτικό πρότυπο και το καθυστερημένο παραγωγικό μοντέλο που είναι και η αιτία της δομικής κρίσης. Ο «πολιτισμός της κατανάλωσης» δίνει τη θέση του στον «πολιτισμό της παραγωγής».

δ. Η θέση της Ελλάδας στον πυρήνα των ευρωπαϊκών θεσμών είναι αδιαπραγμάτευτη. Απορρίπτοντας κάθε ιδέα επιστροφής στη δραχμή δίνουμε με άλλες ευρωπαϊκές δυνάμεις τη μάχη για την αλλαγή στην αρχιτεκτονική της δημοσιονομικής πολιτικής και του ευρώ που μετατρέπει σε πλεόνασμα του Βορρά το προκαλούμενο έλλειμμα του Νότου. Από τη σύγκλιση οικονομικών πολιτικών που ασκούνται σε άνισες και διαφορετικές οικονομίες περνάμε στο στόχο για τη σύγκλιση των οικονομιών.

ε. Η κοινωνική δικαιοσύνη και συνοχή είναι πρωταρχικό αγαθό. Προϋπόθεση για την επίτευξή τους είναι η παραγωγή πλούτου που φορολογείται δίκαια για να μπορεί η Πολιτεία να προσφέρει ίσες δυνατότητες για μια αξιοπρεπή ζωή στους πολίτες.

στ. Οι αξίες μιας κοινωνίας παύουν να υπάρχουν όταν το συλλογικό υποτάσσεται στο ατομικό, το κοινωνικό στο κλαδικό και το εθνικό στο κομματικό συμφέρον. Απαιτείται έλεγχος παντού και αξιολόγηση των πάντων στη βάση του θεμελιώδους κανόνα κόστους-οφέλους.

4. Το 1974 ο Ανδρέας Παπανδρέου και οι άλλοι πρωταγωνιστές της προοδευτικής παράταξης δεν ακολούθησαν την πεπατημένη. Θεώρησαν πως δεν υπήρχε δρόμος να οδηγεί στον σκοπό της Αλλαγής στη χώρα μας. Άνοιξαν ένα νέο δρόμο ιδρύοντας το ΠΑΣΟΚ. Το ΠΑΣΟΚ έγραψε τη θετική ιστορία του, γι’ αυτό θα ήταν αυτοχειριασμός να αποδεχθεί το ίδιο βουβό, άβουλο και μοιραίο τη θέση που άλλοι θέλουν να του επιβάλλουν αναγκάζοντας έτσι την Ιστορία να το εγγράψει στο ποινολόγιό της.

Μ.Καρχιμάκης : Η Κίνηση 75 ΠΑΣΟΚ ζητά πρωτοβουλίες ως προς την αναδιανομή πόρων και φόρων

Ως προς την αναδιανομή πόρων και φόρων:

1. Άμεση αναθεώρηση της μισθολογικής πολιτικής, ιδιωτικής και δημόσιας.
Το μοντέλο της εσωτερικής υποτίμησης ξεπέρασε κατά πολύ τα λογικά όρια. Η πρόσφατη εξέλιξη, με την παραδοχή εκ μέρους του ΔΝΤ και ουσιαστικά και από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, για το λάθος του «πολλαπλασιαστή» (ότι δηλαδή, αντί για 0,5 ο «πολλαπλασιαστής» ήταν 1,5) πρακτικά σημαίνει ότι έγιναν μισθολογικές περικοπές υπερδιπλάσιες από τον σχεδιασμό τους. Αποδεικνύει ότι, κάθε συζήτηση για περαιτέρω μείωση μισθών και συντάξεων, καθ’ οιονδήποτε άμεσο ή έμμεσο τρόπο, είναι οριστικά και αμετάκλητα αποκλεισμένη. Αντιθέτως, μάλιστα, θα πρέπει να υπάρξει - παράλληλα με την πορεία εξόδου της χώρας από την ύφεση στην ανάπτυξη - σταδιακή αποκατάσταση, ξεκινώντας από τα πολύ χαμηλά κλιμάκια μισθών και συντάξεων.

2. Κοινοβουλευτικά στελέχη της Κίνησης μας, με ολοκληρωμένη νομοθετική πρωτοβουλία από το 2011, έχουν προτείνει τη θέσπιση υποχρεωτικών ηλεκτρονικών συναλλαγών - για ποσά άνω των 300 ευρώ - και κίνητρα για επιστροφή ποσοστού φόρου - για ποσά μέχρι 300 ευρώ - όπως γίνεται σε πολλές άλλες χώρες, όπως Καναδάς, ΗΠΑ, Αυστραλία, Νότιος Κορέα κλπ. Πρέπει επιτέλους το Κράτος να κρατήσει αποφασιστική στάση απέναντι σε όσους υπεξαιρούν ΦΠΑ (περίπου 15 δις ετησίως) και ασφαλιστικές εισφορές(υπολογίζονται στα 6 δις ετησίως).


3. Διοχέτευση ρευστότητας στην αγορά από τις ανακεφαλαιοποιημένες τράπεζες και ειδικά από εκείνες που το Δημόσιο έχει κυρίαρχο ρόλο, αφού τα χρήματα προέρχονται από το δάνειο που πληρώνουν οι Έλληνες φορολογούμενοι και κυρίως οι εύκολοι στόχοι της κρίσης.

● Θυμίζουμε ότι, οι τράπεζες ενώ έλαβαν δεκάδες δισεκατομμύρια ευρώ από τους φορολογούμενους, αρνήθηκαν σε μεγάλο βαθμό τον δημόσιο έλεγχό τους μέσω των κοινών μετοχών και ακόμη και σήμερα αρνούνται να διοχετεύσουν ρευστότητα στην πραγματική οικονομία.
Καλούμε τις τράπεζες που ανακεφαλαιοποιήθηκαν με χρήματα του Έλληνα φορολογούμενου, ακόμη και τώρα, να μας πουν πόσα χρήματα εξ αυτών έχουν διαθέσει στην πραγματική οικονομία και πόσα προγραμματίζουν να διατεθούν το επόμενο διάστημα. Έχουν υποχρέωση να προχωρούν σε κουρέματα δανείων και σε συνεχείς ρυθμίσεις.

Είναι αδιανόητο να δέχονται να πουλήσουν τα «κόκκινα» δάνεια, στο 30% της αξίας τους, σε distress funds του εξωτερικού και να μην κάνουν κούρεμα χρεών στους Έλληνες δανειολήπτες (νοικοκυριά και επιχειρήσεις) που θα καθιστά το υπόλοιπο των μη διαγραφέντων οφειλών βιώσιμο και διαχειρίσιμο.

● Το τραπεζικό σύστημα επιμένει επί μακρόν σε διαδικασίες απομόχλευσης.
Το ζήτημα της ρευστότητας καθίσταται κορυφαίο για την προοπτική της ελληνικής οικονομίας και τη δημιουργία ελπίδας στην ελληνική κοινωνία και ιδιαίτερα τους νέους. Το πιθανότερο είναι, το τραπεζικό σύστημα να επιμείνει σε στρατηγική απομόχλευσης. Καθίσταται, λοιπόν, αναγκαίο και εθνικά επιτακτικό να διασφαλιστεί η διοχέτευση στην αγορά νέας χρηματοδότησης με τη δημιουργία νέων χρηματοδοτικών φορέων.

Όχι ασφαλώς με τη δημιουργία νέων τραπεζών, αλλά νέων ευέλικτων χρηματοδοτικών φορέων, σε εθνική και περιφερειακή εμβέλεια, οι οποίοι θα πρέπει να διοχετεύσουν στην αγορά, σε νέες παραγωγικές και εξαγωγικές δραστηριότητες, κεφάλαια τουλάχιστον 20 δις ευρώ για την επόμενη τριετία, με στόχο τη δημιουργία 150.000 μικρών και μεσαίων νέων επιχειρήσεων, που θα μπορούσαν να δημιουργήσουν τουλάχιστον 500.000 θέσεις εργασίας. Επομένως, η κυβέρνηση οφείλει, κατά απόλυτη προτεραιότητα, να εξασφαλίσει το 50% του ποσού (10 δις ευρώ) από διεκδίκηση πρόσθετων κεφαλαίων για τον Ευρωπαϊκό Νότο ή το νέο ΕΣΠΑ.

4. Επείγουσα διαδικασία άντλησης των στοιχείων του συνολικού καταλόγου των 700.000 καταθετών που εξήγαγαν τα τελευταία 12 χρόνια στο εξωτερικό ποσά μεγαλύτερα των 100.000 ευρώ.

Έλεγχος από τις αναιτιολογήτως αδρανείς φορολογικές αρχές και Τράπεζες και φορολόγηση όσων εξ αυτών δεν έχουν φορολογηθεί, σύμφωνα με τα όσα προβλέπει η νομοθεσία της κυβέρνησης Παπανδρέου (2011) περί άρσης τραπεζικού απορρήτου. Σύμφωνα με μετριοπαθείς εκδοχές κάτι τέτοιο θα μπορούσε να επιφέρει εφάπαξ αύξηση των εσόδων μέχρι και 40 δις, δεδομένου ότι οι αφορολόγητες καταθέσεις εξωτερικού υπολογίζονται πως ξεπερνούν τα 300 δις ευρώ.

Τα περισσότερα από τα πολλές εκατοντάδες δισεκατομμύρια, βρίσκονται σε φορολογικούς παραδείσους και σε διάφορες Ευρωπαϊκές και Αμερικάνικες τράπεζες παραμένοντας αφορολόγητα μέχρι σήμερα.

«Αντί να διατίθενται νέα κονδύλια από χρήματα γερμανών και ευρωπαίων φορολογουμένων η Ελλάδα χρειάζεται πρώτα μια εσωτερική κατανομή των βαρών», δήλωσε ο πρόεδρος του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος της Γερμανίας Ζίγκμαρ Γκάμπριελ και πρόσθεσε ότι «δεν είναι δυνατόν οι σούπερ πλούσιοι Έλληνες να μην συμβάλουν καθόλου στη σωτηρία της χώρας, αν και πολλοί από αυτούς την έχουν καταληστέψει».

Οφείλει η Κυβέρνηση και ο Υπουργός Οικονομικών, να ζητήσει κατεπειγόντως την παράδοση από την Τράπεζα της Ελλάδος, του συνόλου του ηλεκτρονικού της αρχείου, με όλες τις αποστολές κεφαλαίων (εμβασμάτων) άνω των 100.000 ευρώ στο εξωτερικό, από το 2002 και μετά που τηρεί ηλεκτρονικά όλα τα αυτά τα δεδομένα. Πρόκειται για δεκάδες χιλιάδες μεγαλοκαταθέτες εξωτερικού, που τα κεφάλαια τους διοχετεύθηκαν εκτός Ελλάδας, χωρίς πριν να έχουν ελεγχθεί αν είναι φορολογημένα ή όχι.

Υπολογίζεται ότι, τουλάχιστον τα μισά από αυτά τα διαφυγόντα κεφάλαια, είναι αφορολόγητα εν όλω ή εν μέρει. Άμεσα δε, να διασταυρωθεί αυτό το αρχείο με το ηλεκτρονικό αρχείο που τηρεί η Γενική Γραμματεία Πληροφοριακών Συστημάτων του Υπουργείου Οικονομικών, με online διασύνδεση των δύο συστημάτων και άμεση πρόσβαση σε αυτά των πιστοποιημένων υπαλλήλων. Σε περίπτωση ελλείψεως προσωπικού να αξιοποιηθούν στον προέλεγχο πιστοποιημένα λογιστικά γραφεία Α΄ τάξης.

● Η Επιτροπή του Άρθρου 70Α για υποθέσεις με διαφορές σε πρόστιμα και φόρους άνω των 300.000 ευρώ, περιέργως καταργήθηκε προ διμήνου, τη ίδια στιγμή που επιβάλλονται επιπλέον φόροι στα ίδια φορολογικά υποζύγια. Το αποτέλεσμα είναι να μπουν στο απυρόβλητο υποθέσεις για απόδοση φόρων ύψους 2,5 δις ευρώ. Καταγγέλλουμε αυτή την ιδιότυπη φορολογική αμνηστία και ζητάμε να ανασυσταθούν περιφερειακές επιτροπές με πρόεδρο δικαστικό, ανάλογα με την εισροή υποθέσεων.

● Να ολοκληρωθούν οι έλεγχοι για τα 500.000 πλαστά και εικονικά τιμολόγια αξίας 4,5 δις ευρώ, που μόνο από το ΦΠΑ θα αποδώσουν 1 δις επιπλέον φόρους.

● Χιλιάδες φορτία σε φορτηγά εισέρχονται από τις πύλες εισόδου του Έβρου, με υψηλής δασμολογικής κλάσης εμπορεύματα, τα οποία εκτελωνίζονται σε δασμολογικές κλίμακες χαμηλότερες, όπως προκύπτει από ελέγχους του ΣΔΟΕ. Τι κάνει το αρμόδιο υπουργείο για να σταματήσει αυτή η φάμπρικα που κοστίζει έσοδα πολλών εκατομμυρίων στο ελληνικό κράτος ;

5. Νέο φορολογικό σύστημα, απλό και σταθερό, με βάση το περιουσιολόγιο, που να στηρίζει τις επενδύσεις.
Ειδική Δράση κατά των τριγωνικών συναλλαγών και του λαθρεμπορίου.

Η χώρα χρειάζεται ένα αποφασιστικά δίκαιο και αναλογικό φορολογικό σύστημα, ώστε οι Έλληνες επιτέλους να πληρώνουν ανάλογα με τα πραγματικά τους εισοδήματα.

6. Ως προς την γρήγορη απονομή δικαιοσύνης για τις υποθέσεις αναπτυξιακού χαρακτήρα:
Πρωτοβουλίες για την άμεση εκδίκαση (εντός εξαμήνου ή έστω έτους) των εκατοντάδων χιλιάδων υποθέσεων (οικονομικών, φορολογικών, απαλλοτριώσεων δημοσίων έργων, αναπτυξιακών–επενδυτικών) που αφορούν μεγάλα ποσά και που εκκρεμούν στα δικαστήρια, κατά αποκλειστική προτεραιότητα.

Δεν μπορεί σε τρία χρόνια να έχουν κοπεί δισεκατομμύρια από την κοινωνική πολιτική και να μην αναλαμβάνονται πρωτοβουλίες ενός διαρκούς διαλόγου με την ηγεσία της ελληνικής δικαιοσύνης για να εκκαθαρίστουν οι εκκρεμούσες υποθέσεις.

Η εκκαθάριση αυτή θα δημιουργήσει ανάχωμα στην αφαίμαξη των εύκολων στόχων και εκτίναξη της πολυπόθητης ανάπτυξης.

Κείμενα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής επιβεβαιώνουν τις αιχμές μας.

Ο εγωισμός του Βενιζέλου κατάπιε απόψε ότι είχε απομείνει από το ΠΑΣΟΚ -

Η αποψινή ομιλία του Βαγγέλη Βενιζέλου, η «απάντηση» στους «ευτελείς κλακαδόρους» και στον Γιώργο Παπανδρέου προσωπικά αποτελεί ορόσημο για την μετέπειτα πορεία του ΠΑΣΟΚ, μιας και ο Βενιζέλος αποφάσισε να συγκροτήσει, από κοινού με τον Σημίτη, την δική τους κεντροαριστερά, προσπαθώντας, 7 χρόνια μετά, να πάρουν ρεβάνς για την ήττα του 2007, μια ομιλία ωστόσο χωρίς καμιά αναφορά στο μέλλον, άγονη, δίχως σταγόνα οράματος.

Επίσης αυτή η ομιλία αποτελεί μνημείο παραχάραξης της ιστορικής αλήθειας και του συγκεκριμένου ρόλου που διαδράματισε ο Βενιζέλος, ως ο εντολοδόχος του κατεστημένου για να ανατρέψει τον Παπανδρέου από την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ. Παραχάραξε το Ζάππειο, λέγοντας ότι κράτησε, άκουσον άκουσον, την ενότητα του κόμματος, όταν ο ίδιος βγήκε το βράδυ των εκλογών του 2007 και δήλωσε παρών στην ίδια αίθουσα, με τη σημαία της ΟΝΝΕΔ να κυματίζει πίσω του. Ο Βενιζέλος δεν μίλησε για τον εκφασισμό αποπομπής του Παπανδρέου από τα μιντιακά συμφέροντα, με τις στημένες δημοσκοπήσεις, τους απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς στο πρόσωπο του Παπανδρέου. Επειδή το θράσος δεν έχει όρια, ας θυμηθούμε την βραδιά των εκλογών του 2007.

Μετά ο Βενιζέλος είπε το εξής ανήκουστο, ότι απέτρεψε το φλέρτ της χώρας με το ΔΝΤ τον Οκτώβριο του 2009. Με άλλα λόγια ο Βενιζέλος, συντάχθηκε πλήρως με τη ρητορική των ψεκασμένων και των Καραμανλικών, υπονοώντας επί της ουσίας τι, ότι ο Παπανδρέου ήθελε να φέρει το ΔΝΤ στη χώρα. Αλήθεια, μιας και έκανε πολλές αναφορές στον Κώστα Σημίτη, μήπως να θυμηθούμε τι έλεγε ο πρώην πρωθυπουργός για τον κίνδυνο προσφυγής της χώρας στο ΔΝΤ στα χρόνια διακυβέρνησης του Καραμανλή, στα τέλη του 2008.

Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ο Βενιζέλος τοποθετήθηκε και για τα γεγονότα του 2011, τόσο του Ιουνίου, όσο και του Νοεμβρίου. Επί της ουσίας δεν είπε τίποτα για τους αγανακτισμένους, αλλά και την ανατροπή του Παπανδρέου, χαρακτηρίζοντας μάλιστα όλα όσα έχουν δημοσιευτεί ως «συνωμοσιολογία». Δεν βρήκε να εξηγήσει τίποτε, καλύπτοντας την γύμνια των γεγονότων με τον πληθωρισμό των λόγων.

Μάλιστα ο Βενιζέλος για πρώτη φορά παρουσιάστηκε υπέρμαχος των εκλογών, είτε πριν την υπογραφή του πρώτου μνημονίου, είτε τον Νοέμβρη του 2011, αφού όμως κατηγόρησε τον Σαμαρά ότι έσυρε την χώρα στις διπλές εκλογές του 2012!! Δηλαδή ο Βαγγέλης απέτρεψε το δημοψήφισμα για να μην βγει η χώρα από το ευρώ, αλλά από την άλλη ήθελε εκλογές για να επικρατήσει ο αντιμνημονιακός τότε Σαμαράς! Αυτό κι αν αποτελεί ομολογία ότι ο Βενιζέλος ήθελε εκλογές, για να τις χάσει ο Παπανδρέου, με τον τρόπο που τις έχασε το 2007 προφανώς, για να μπορέσει μετά να γίνει αυτός πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ και να επωφεληθεί των εξελίξεων. Τώρα πώς γίνεται να γλυτώνεις την χώρα από το δημοψήφισμα, αλλά να θέλεις να την πας σε εκλογές σε συνθήκες ανωμαλίας, είναι κάτι που θα απαντήσει ο ιστορικός του μέλλοντος. Πάντως κανένα δικό του στέλεχος εκείνη την εποχή δεν ζήτησε εκλογές από τον Παπανδρέου, αντίθετα όλα ζητούσαν την παραίτηση του..

Και πάμε στο άλλο το φοβερό. Κατηγόρησε ευθέως τον Παπανδρέου ότι φλέρταρε με την ΔΗΜΑΡ, αφήνοντας να εννοηθεί ότι το γραφείο Παπανδρέου κινητοποιούσε κόσμο να ψηφίσει ΔΗΜΑΡ και όχι Ελιά. Μάλιστα ο ίδιος χρησιμοποίησε τον βερμπαλιστικό όρο «λεηλασία». Ποια λεηλασία ρε συ Βαγγέλη, που η ΔΗΜΑΡ πήρε 1,2%; Αστεία πράγματα, δείγμα της απώλειας ψυχραιμίας του.

Για το τέλος φυλούσε και το καλύτερο: Σε έξαλλους τόνους, που θα τους ζήλευε και ο Πάνος Καμμένος, δημοφιλέστερος εξάλλου του Βαγγέλη στις δημοσκοπήσεις, έθεσε ως προϋπόθεση της ενότητας η ψήφος στο ΠΑΣΟΚ. Κοιτάξτε αντίφαση: Ο άνθρωπος αυτός θέλει συσπείρωση και συστράτευση της δημοκρατικής παράταξης, δηλαδή υπέρβαση του ιστορικού χαμηλού του 8% στις ευρωεκλογές, αποκλείοντας όμως αυτούς που ψήφισαν ΔΗΜΑΡ ή ΣΥΡΙΖΑ. Αλήθεια, πώς μπορεί να γίνει αυτό; Σωστά, με το να φιλήσουν όλοι το χέρι του Σημίτη και να δηλώσουν υποταγή στον Βενιζέλο. Μιλά για φασισμό, ζητώντας ο ίδιος πιστοποιητικό εκλογικό φρονημάτων, το οποίο άραγε πώς μπορεί να διακριβωθεί ρεαλιστικά;

Καταληκτικά: Η ομιλία αυτή απέδειξε ότι ο Βενιζέλος έχει βαθιά απωθημένα, και ενδεχομένως ενοχές, τις οποίες κρύβει κάτω από την ρητορική του αυτόκλητου καθήκοντος που πιστεύει ότι έχει για τον εαυτό του. Ναι, ο Βενιζέλος δεν έκανε καριέρα στο ΠΑΣΟΚ, αλλά στα υπουργεία που του χάρισε το ΠΑΣΟΚ, οκτώ τον αριθμό, όταν ο «γόνος» Παπανδρέου πέρασε μόλις από 2 και ήταν πρωθυπουργός για 2 χρόνια, την ίδια ώρα που ο Βενιζέλος «σώζει» την χώρα ως αντιπρόεδρος 3 πρωθυπουργών και παραμονής στην κυβέρνηση στα 4 από τα 5 χρόνια της κρίσης. Και στο κάτω κάτω, αφού θεωρεί ότι ο Παπανδρέου «παρέδωσε» το ΠΑΣΟΚ στη Δεξιά, γιατί εκείνος δεν σκέφτηκε ποτέ να παραιτηθεί; Που να παραιτηθεί, από την βουλιμία της εξουσίας;

Ο Βενιζέλος στην αποψινή του ομιλία «κατάπιε» το ΠΑΣΟΚ στον μνησίκακο εγωισμό του, οι κραυγές του οποίου ήταν πολύ πιο θορυβώδης από τα χλιαρά χειροκροτήματα των υποχρεωμένων να χειροκροτήσουν απόψε. Κανένας παλμός, καμιά δυναμική, μόνο μια αρένα για τον Βενιζέλο, η οποία δεν κατάφερε να χωρέσει την υπερχειλίζουσα εγωπάθειά του. Ο Βενιζέλος τυφλώθηκε από την «άτη» της εκδίκησης και φρόντισε με το δάχτυλο να καταδικάσει τους απλούς ΠΑΣΟΚους που βρέθηκαν στο Ζάππειο δύο ημέρες πριν. Αφού επί μια ώρα καθύβριζε τον κάθε διαφωνούντα και τον κατέτασσε στην αντιμνημονιακή αντιπολίτευση και στην γκρίζα ρητορική του ΣΥΡΙΖΑ, στη συνέχεια μιλούσε για ενότητα και συστράτευση, με όρους υποτέλειας και αποδοχής της αυθεντίας του.

Φαίνεται λοιπόν ότι ο Βενιζέλος δεν ξεπέρασε την ήττα του 2007 και φρόντισε να το δείξει απόψε με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο, με την ευγενική χορηγία του Κώστα Σημίτη. Ο Βενιζέλος απόψε πήρε διαζύγιο με το DNA του ΠΑΣΟΚ και κάλεσε τους παριστάμενους να συστρατευθούν σε μια Δημοκρατική Παράταξη βολική για εκείνον, αποκομμένη από τον «μολυσματικό Παπανδρέου και τον κόσμο του. Ούτε ένα σύνθημα δεν ακούστηκε από την βάση του ΠΑΣΟΚ απόψε στο Ζάππειο. Μα τι λέω και γω, η βάση του ΠΑΣΟΚ ήταν παρούσα δύο μέρες πριν, σε μια παραδίπλα αίθουσα, η οποία πλέον δεν ανέχεται, αλλά και ούτε αντέχει, αλλά διψά για όραμα και πραγματική αλλαγή..

- See more at: http://www.epikairo.gr

Ο λαϊκισμός του Κώστα Σημίτη για το «λεφτά υπάρχουν».

Τη χθεσινή ομιλία του Κώστα Σημίτη στο Ζάππειο μπορείτε να τη διαβάσετε εδώ. Εξ αφορμής και το συγκεκριμένο ποστ.

Τον Κώστα Σημίτη τον ψήφισα και τον στήριξα με όλες μου τις δυνάμεις κατά την περίοδο της οκταετίας που κυβέρνησε τη χώρα. Προφανώς δεν τον θεωρώ ως έναν πολιτικό του διαμετρήματος του Βενιζέλου αλλά έναν σοβαρό και υπεύθυνο πρωθυπουργό που εκσυγχρόνισε σε ένα βαθμό τις δομές αλλά και τις αντιλήψεις της χώρας...

Μάλιστα, δεν έχω αρθρογραφήσει εναντίον του, ούτε του έχω ασκήσει την ελάχιστη κριτική, μέχρι και την περίφημη περσινή του ομιλία στο ΙΣΤΑΜΕ, στην οποία έκανε την πρώτη του συνεδρία αποσυμφόρησης θυμού, αφιερώνοντας αρκετό χρόνο στο να κατηγορεί τον Παπανδρέου. Μίλησε απαξιωτιά για το σύνθημα ''λεφτά υπάρχουν'' και το παρουσίασε ως την καταστροφή του κόμματος και της χώρας, αναφέρθηκε σε όλες τις εκλογικές νίκες του ΠΑΣΟΚ και πήδηξε αυτή του 2009 (ούτε οι κυράτσες τέτοια συμπεριφορά) ενώ χαρακτήρισε το όραμα του Γιώργου Παπανδρέου ως φαντασίωση!

Επρόκειτο για μία ομιλία που περιείχε κόμπλεξ, θυμό, κακία και πιθανώς είχε ως αφετηρία τη διαγραφή του από τον Γιώργο Παπανδρέου το 2008, με την οποία και γω δε συμφώνησα. Εντούτοις, ο ηγέτης δε δικαιούται να άγεται και να φέρεται από το συναισθηματικό του κόσμο, ούτε τα δικά μας αυτιά έχουν τη διάθεση να συμμετέχουν στην ψυχοθεραπεία του ηγέτη! Aντίστοιχα, ο Γιώργος Παπανδρέου θα έπρεπε να κατηγορεί επί μερόνυχτα τον Σημίτη που ''την έκανε με ελαφρά πηδηματάκια'' και του χρέωσε την ήττα του 2004 όπως και τον Βενιζέλο που τον ανέτρεψε -δεν το έκανε. Παρ΄ όλα αυτά, ο πρώην πρωθυπουργός δικαιούται και τις κακές του -ανθρώπινες- στιγμές, οπότε το αφήσαμε και μεις να περάσει μήπως και του περάσει.

Δυστυχώς, φαίνεται ότι το κακό ρίζωσε βαθιά στον εσωτερικό κόσμο του Κώστα Σημίτη και έχτισε μία ολόκληρη επιχειρηματολογία τον τελευταίο χρόνο, βασιζόμενη στη φράση του ΓΑΠ ''λεφτά υπάρχουν''. Χρησιμοποίησε την επιχειρηματολογία του αυτή ακόμη και στο πρόσφατο άρθρο του που αφορούσε στην αποτίμησή του για τη μεταπολίτευση: ''Ο Γ. Παπανδρέου διαβεβαίωσε πριν από τις εκλογές του 2009 ότι λεφτά υπάρχουν. Καθυστέρησε να πάρει μέτρα. Αποτέλεσμα ήταν η επέμβαση της Ευρωζώνης''. Το έκανε και χθες, για ακόμη μία φορά.

Ο κύριος Σημίτης, ο οποίος αναφέρεται συχνά πυκνά στον λαϊκισμό, θα πρέπει πρώτα να πάψει ο ίδιος να τον χρησιμοποιεί κατά το δοκούν διότι η κυβέρνηση Παπανδρέου, όχι μόνο δεν πήρε μέτρα εξαιτίας του λεφτά υπάρχουν, αλλά πήρε 3 φορές μέτρα [5/11/2009 ανακοινώθηκαν τα πρώτα μέτρα], ξεκινώντας άμεσα και αφότου μετρήθηκε το πραγματικό έλλειμμα. Μάλιστα, τα μέτρα αυτά ήταν ύψους 4 δις, όσα δηλαδή και αυτά που πάρθηκαν στο 1ο μνημόνιο [λινκ]. Ακόμη πιο αισχρός γίνεται ο λαϊκισμός όταν υποστηρίζεται ότι τα μέτρα που θα μπορούσαν να παρθούν στο τέλος του 2009, θα μπορούσαν να αποτρέψουν το μνημόνιο. Μάλιστα, αντιφάσκει και με τη δική του πρόβλεψη για το ΔΝΤ, περίπου ένα χρόνο πριν. Μακάρι να ήταν τόσο εύκολο, με λίγα ή πολλά επώδυνα μέτρα, να αποφύγουμε το μνημόνιο.

Επί της πολιτικής ουσίας, τώρα, έχουμε επανειλημμένως εξηγήσει ότι το συγκεκριμένο σύνθημα δεν αφορούσε σε παροχές αλλά σε εξορθολογισμό δαπανών. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτού που εννοούσε ο Παπανδρέου μπορείτε να διαβάσετε εδώ. Αλλά ακόμη και αν υποθέσουμε ότι το σύνθημα αφορούσε σε παροχές, ακόμη και αν μπούμε σε αυτή την παράδοξη λογική, η αλήθεια είναι ότι δεν δόθηκε ούτε 1 ευρώ σε παροχές. Μάλιστα, το μισό επίδομα αλληλεγγύης που δόθηκε, ύψους 500 εκ., ήταν από το άπαξ χαράτσι σε μεγαλοεισοδηματίες, από τους οποίους εισπράχθηκαν 700 εκ. ευρώ, δηλαδή το ταμείο του κράτους βγήκε και κερδισμένο κατά 200 εκ. ευρώ. Οπότε, αρκετά με την υποκρισία.

Και επειδή ήρθε η ώρα να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους, ας μιλήσουμε για τις πραγματικές προεκλογικές παροχές:

Το 2003, σε μία περίοδο εκλογών και ολυμπιακών αγώνων, από το βήμα της ΔΕΘ, ο τότε πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης εξαγγέλλει το μεγαλύτερο πακέτο παροχών όλων των εποχών ύψους 1,7 δισ. ευρώ. Για την ιστορία, οι δημοσκοπήσεις των τελευταίων μηνών του 2003 έδειχναν μεγάλο προβάδισμα Καραμανλή έναντι του Σημίτη. Ο Σημίτης ο οποίος ήθελε να συνεχίσει για ακόμη μία θητεία στην πρωθυπουργία της χώρας, κάλεσε στο γραφείο του τον Χριστοδουλάκη και του ζήτησε να επεξεργαστεί ένα γενναίο κοινωνικό πακέτο, λαμβάνοντας υπόψη και τον προϋπολογισμό του 2004. Ο Χριστοδουλάκης επιστρέφει με ένα πακέτο των 1,2 δις € το οποίο τελικά φτάνει τα 1,7 δις. Αξίζει να διαβάσετε και τι έλεγε ο τύπος εκείνη την εποχή. Επί παραδείγματι, θυμίζω την Καθημερινή -> 1,5 δισ. ευρώ για τις εκλογές με τα ταμεία άδεια - H κυβέρνηση τα δίνει όλα στη μάχη για την εξουσία.

Το κοινωνικό πακέτο δε στάθηκε αρκετό για να μικρύνει την ψαλίδα ανάμεσα στη Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ. Οι δημοσκοπήσεις του Οκτωβρίου του 2003 βρίσκουν τη διαφορά παγιωμένη μεταξύ των δύο κομμάτων και είναι η στιγμή που ο Σημίτης αποφασίζει να εγκαταλείψει την προεδρία του ΠΑΣΟΚ. Από τον περίγυρό του διαρρέει ο τρόπος με τον οποίο ο Σημίτης αντιμετώπιζε το ενδεχόμενο της ήττας λέγοντας «σιγά μην καθήσω να χάσω από τον Καραμανλή».

Ο Σημίτης *παραδίδει* την προεδρία του κόμματος στον Γιώργο Παπανδρέου, ο οποίος ήταν ο πλέον επιτυχημένος υπουργός της κυβέρνησής του [ένταξη Κύπρου στην Ε.Ε., σύγκλιση με Τουρκία] και ο πλέον δημοφιλής Έλληνας πολιτικός [άγγιζε το 80% στις δημοσκοπήσεις]. Τελικά, αυτές οι παράμετροι δεν έφταναν για τον Παπανδρέου να καλύψει τη διαφορά καθώς το πέπλο της διαφθοράς δεν έφυγε πάνω από το ΠΑΣΟΚ, έστω και αν οι Σημίτης-Παπανδρέου προχώρησαν σε πράξεις όπως τη διαγραφή 10 βουλευτών με την υπόθεση Πόρτο Καρράς και την εμπλοκή του Πάχτα.

Αυτά, για την αποκατάσταση της αλήθειας και για να κοιταχθούν κάποιοι ξανά στον καθρέφτη.

Σήμερα, ο Σημίτης μας καλεί εκ νέου σε μία νέα αρχή. Έγινε μία με την «ελιά», απέτυχε, αλλά γιατί να μην κάνουμε ακόμη μία;
Αλήθεια, τι εννοεί ο ποιητής με τη συμμετοχή όλων στη νέα αρχή; Να φωνάξουμε τον Τσουκάτο, τον Παπαντωνίου και τον Μαντέλη; Να ξανακάνουμε Υπουργό Αμύνης τον Άκη; Να δοκιμάσουμε να ξαναμεταρρυθμίσουμε την υγεία [Aλέκος Παπαδόπουλος], την παιδεία [Αρσένης] και το ασφαλιστικό [Γιαννίτσης], το λεγόμενο τρίπτυχο του κοινωνικού κράτους που αποτύχαμε όχι μόνο να το μεταρρυθμίσουμε αλλά και να το εκσυγχρονίσουμε στο ελάχιστο; Να γυρίσουμε στον Καποδίστρια, τότε που «κολλούσαμε» τα χωριά όπου μας βόλευε στο μοίρασμα των δήμων για να βαφτούν στον πολιτικό χάρτη οι μεγάλοι δήμοι πράσινοι; Να πούμε ότι το χρηματιστήριο είναι ο καθρέφτης της οικονομίας μας, να πάμε το δείκτη στις 6 χιλιάδες και να εξαφανίσουμε όλη την ιδιωτική εθνική αποταμίευση [βίαιη ανακατανομή πλούτου-μεταφορά κεφαλαίων στο εξωτερικό]; Να ξανακάνουμε λάστιχο το ΑΣΕΠ με τα stage, τις μοριοδοτήσεις και τις κατευθυνόμενες προκηρύξεις [το γύρισε σε γαλάζια συνέντευξη στο κατόπι ο Καραμανλής]; Να επαναφέρουμε πίσω τα *νόμιμα* ποσοστά απ' τα μεγάλα έργα; Να ξαναπροσλάβουμε σύμβουλο τον Πανταγιά που έσβηνε χρέη στο ΣΔΟΕ κατά παραγγελία; -να συνεχίσω;

Τότε, ο Κώστας Σημίτης έλεγε 'Όποιος έχει στοιχεία, στον εισαγγελέα'', για τα όργια φημών περί οικονομικών ατασθαλιών στενών του συνεργατών. Όπως φαίνεται στην περίπτωση της Siemens, 2 εκ των πλέον στενών συνεργατών του Σημίτη, οι Τσουκάτος-Μαντέλης, δωροδοκήθηκαν με ποσά του 1 εκ. και των 450 χιλ ευρώ αντίστοιχα. Σκιές διαφθοράς και διαπλοκής υπάρχουν σε όλο σχεδόν το στενό κύκλο του Κώστα Σημίτη και η τετραετία του 2000-2004 χαρακτηρίζεται ως ο πολιτικός παράδεισος των μεγαλοκαναλαρχών, μεγαλοεργολάβων, μεγαλοεπενδυτών και χρηματιστηριακών προσωπικοτήτων εντός και εκτός χώρας. Θυμάμαι δε, παραπολιτικά σχόλια τα οποία σχολίαζαν και τα ποσοστά της μίζας στις αναθέσεις δημοσίων έργων, 15% έλεγαν οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ. 

Τα κραταιά μίντια, οι μεγαλοεργολάβοι, οι χρηματιστές και γενικότερα το κεφάλαιο απόλαυσαν μία πολιτική στα μέτρα τους, και ο Σημίτης, παρά τη μη ίδια συμμετοχή, υποστήριξε με τη σιωπή του τους αυλικούς του. Το σύνθημα ''όλοι μαζί μπορούμε περισσότερα'' αντικαταστάθηκε από το ''όποιος έχει στοιχεία να πάει στον εισαγγελέα'' και η αδυναμία του να προχωρήσει στις διαρθρωτικές αλλαγές ειπώθηκε ως ''αυτή είναι η Ελλάδα'', και μάλιστα το κοτσάρουν περήφανα στους τοίχους τους ακόμη και σήμερα οι νεώτεροι εκσυγχρονιστές, ενώ το πεσσιμιστικό νόημα της φράσης είναι ''αποτύχαμε, όχι γιατί εμείς δε θέλαμε, οι Έλληνες δεν ήθελαν (ή δε μπορούσαν)''.

 Η κυβέρνηση Σημίτη έμεινε τελικά στην ιστορία για την οικονομική σύγκλιση με την Ε.Ε. και τα μεγάλα έργα.

Όμως, για να αποκαταστήσουμε την αλήθεια σε όλο της το φάσμα, όσον αφορά στο ΠΑΣΟΚ και τα οικονομικά του, ο πιο επιτυχημένος υπουργός οικονομικών βάσει στοιχείων ήταν ο Αλέκος Παπαδόπουλος, την περίοδο 1994-1996 επί πρωθυπουργίας Ανδρέα Παπανδρέου, ο οποίος παρέδωσε υποδειγματικούς προϋπολογισμούς, δημιούργησε τις προϋποθέσεις σύγκλισης, εγκατέστησε τη μακροοικονομική σταθερότητα και προχώρησε σε μία σειρά από διαρθρωτικές αλλαγές και μεταρρυθμίσεις [ίδρυσε το Σώμα Δίωξης Οικονομικού Εγκλήματος (ΣΔΟΕ), το Εθνικό και τα Περιφερειακά Ελεγκτικά Κέντρα και τη Σχολή του Υπουργείου Οικονομικών για την επιμόρφωση των υπαλλήλων σε νέα συστήματα διοίκησης. Επιπλέον, ανέπτυξε το Ολοκληρωμένο Πληροφοριακό Σύστημα Φορολόγησης TAXIS, σύστησε τους Οικονομικούς Επιθεωρητές του Κράτους κ.α.]

Όσο για τα μεγάλα έργα, πράγματι, αυτά έγιναν. Και είμαστε υπερήφανοι. Όπως βέβαια έγιναν και επί χούντας. Αν ένας σοσιαλιστής πρωθυπουργός έχει μείνει στην ιστορία, όχι για το κοινωνικό κράτος, τις αλλαγές σε υγεία-παιδεία-ασφάλιση, στο θέμα των ατομικών ελευθεριών ή της περισσότερης συμμετοχής του λαού στις λήψεις αποφάσεων, αλλά ως ο πρωθυπουργός των μεγάλων έργων, τότε, την ιδεολογία και το όραμα μπορεί να τα βρει κανείς ως φαντασίωση ανάμεσα σε τούβλα και μπετά.

http://www.epikairo.gr

Γ.Παπανδρέου :Κοινή δράση για το ευρωπαικό όραμα

Αναφερόμενος στις γεωπολιτικές εξελίξεις ανατολικά και νότια της Ευρώπης, ο πρώην πρωθυπουργός τις συνέδεσε με τον τρόπο που η Ευρώπη αντιμετώπισε την δημοσιονομική κρίση, τονίζοντας πως ο τρόπος που αντιμετωπίζουμε ως Ευρώπη τα εσωτερικά μας ζητήματα, είχε αντίκτυπο και στις εξωτερικές μας σχέσεις. Υποστήριξε άλλωστε ότι απωλέσαμε έτσι, την ‘ήπια ισχύ’ της Ευρώπης και τη δυνατότητά μας να ανταποκριθούμε άμεσα και αποτελεσματικά στις εξελίξεις στην Ουκρανία και τη Μέση Ανατολή.

«Αντιμετωπίζοντας τα προβλήματά μας με ένα στενό, εθνικό ή εθνικιστικό τρόπο, αγνοώντας πως οι εξελίξεις γύρω μας, σύντομα θα επηρεάσουν τα πραγματικά μας εθνικά συμφέροντα», σημείωσε χαρακτηριστικά.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον είχε το κομμάτι της ομιλίας του Γιώργου Παπανδρέου, γύρω από τις εμπειρίες που πρέπει να έχει αποκομίσει η Ευρώπη από τη διαχείριση της κρίσης. Σε αυτές, συμπεριέλαβε τις εξής:
- Προτεραιότητα στις μεταρρυθμίσεις, όχι στη δογματική λιτότητα.
- Συλλογικές απαντήσεις ώστε να μετριάζουμε τις επιπτώσεις των κρίσεων. «Ο καθένας μόνος του, δεν γίνεται, πολύ περισσότερο σε περιβάλλον παγκοσμιοποίησης», υποστήριξε ο πρώην πρωθυπουργός.
- Δημιουργία ευρύτερων συναινέσεων για αλλαγές στις κοινωνίες μας. Αυτό βεβαίως, προϋποθέτει την ύπαρξη του απαραίτητου χρόνου.

Ιδιαίτερη και αναλυτική αναφορά, έκανε στα επιτεύγματα της προσπάθειας των Ελλήνων τα τελευταία χρόνια, επισημαίνοντας ότι, μπορούν και πρέπει όσοι λόγω και της κρίσης είχαν επιφυλάξεις έναντι της Ελλάδας, να την βλέπουν με εμπιστοσύνη.

Όσον αφορά, στο ερώτημα: «Που πάμε τώρα;», ο Γιώργος Παπανδρέου, παρατήρησε ότι στην Ευρώπη συνεχίζουν να υπάρχουν ανισορροπίες. Υποστηρίζοντας πως ένα κοινό νόμισμα δεν μπορεί να συνεχίσει να υπάρχει μέσα σε πολλαπλές αγορές ομολόγων, με διαφορετικά επιτόκια, δίχως μια κανονική τραπεζική ένωση και παρατηρώντας ότι η πραγματική οικονομία παραμένει στεγνή από την έλλειψη ρευστότητας, ο πρώην πρωθυπουργός υποστήριξε ότι η Κεντρική Ευρωπαϊκή Τράπεζα μπορεί να προχωρήσει σε μία ποσοτική χαλάρωση, αλλά ο μηχανισμός μετάδοσης αυτών των μέτρων είναι προβληματικός και οι διάφορες ευρωπαϊκές επιχειρήσεις εντός της Ευρωζώνης, δεν θα έχουν ενιαία επιτόκια. Ακόμα και οι ίδιες οι Τράπεζες, είναι πιθανό να κοιτάξουν περισσότερο το δικό τους ισοζύγιο παρά την δανειοδότηση επιχειρήσεων, παρατήρησε, ενώ δεν λησμόνησε να αναφερθεί στην ανεργία που παραμένει το μεγάλο εμπόδιο, όχι μόνο για τις κοινωνίες αλλά και τις ίδιες τις τράπεζες, οι οποίες είναι αντιμέτωπες με όλο και περισσότερα μη εξυπηρετούμενα δάνεια.

Απαντώντας στα ερωτήματα «Τι πρέπει να κάνουμε; Τι πρέπει να γίνει πλέον στην Ευρώπη;», ο Γιώργος Παπανδρέου σημείωσε πως «το τι πρέπει να γίνει, δεν είναι πλέον οικονομικό ζήτημα. Είναι πολιτικό. Και η πρόκληση είναι, αν είμαστε έτοιμοι να αποτελέσουμε μία πραγματική συλλογική δύναμη ή θα πορευτούμε ο καθένας μόνος του, χωρισμένοι σε δόγματα, θρησκείες και σύνορα.

σύμφωνα με τον πρώην πρωθυπουργό, η Ευρώπη θα μπορούσε και θα έπρεπε να είναι το μοντέλο μιας παγκόσμιας διακυβέρνησης και αντιμετώπισης κοινών απειλών. Παρά τις εθνοτικές και πολιτισμικές διαφορές βρήκε τρόπους συνεργασίας, μιας συνεργασίας βασισμένης σε αξίες και συμφέροντα που ξεπερνούσαν τα έθνη. «Βασιστήκαμε στο κοινό καλό», είπε. «Πρέπει σήμερα και πάλι να λάβουμε τολμηρές πολιτικές αποφάσεις».

Επιχειρώντας να δώσει απάντηση στο ερώτημα «Περισσότερη ή λιγότερη Ευρώπη;», δήλωσε ότι επιθυμεί περισσότερη Ευρώπη. «Επιθυμώ μια τραπεζική ένωση. Συντονισμό των δημοσιονομικών πολιτικών. Ευρωομόλογα για την αντιμετώπιση και των επιμέρους χρεών αλλά και την ανάπτυξη ιδιωτικών επενδύσεων. Η Ευρώπη μπορεί να γίνει υπόδειγμα Πράσινης Ανάπτυξης κι αυτό έχει τη δική του ξεχωριστή γεωπολιτική σημασία σήμερα. Χρειαζόμαστε συντονισμένη κοινωνική πολιτική για την ανεργία. Για παράδειγμα, ένα Erasmus για τους άνεργους. Χρειαζόμαστε κοινή Άμυνα – κοινό ευρωπαϊκό στρατό. Κοινή φορολογική πολιτική, αντιμετώπιση της φοροαποφυγής και φοροδιαφυγής», είπε, προειδοποιώντας όμως ότι δεν πρέπει να «τα φορτώσουμε όλα αυτά σε μία Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα», ούτε πρέπει η «περισσότερη Ευρώπη» να μεταφραστεί σε περισσότερη ισχύ στη γραφειοκρατία των Βρυξελλών ή σ’ ένα ευρωπαϊκό διευθυντήριο.

«Μπορούμε να έχουμε Δημοκρατία, πέρα από τα σύνορα.
Μπορούμε να είμαστε ξανά καινοτόμοι, δημιουργώντας έναν Ευρωπαϊκό «Δήμο» με κοινωνικό και πολιτικό χώρο για συμμετοχική δράση πέρα από σύνορα.
Γιατί όχι άμεση εκλογή του Προέδρου της ΕΕ από τους Ευρωπαίους πολίτες;
Γιατί όχι δημοψηφίσματα σε όλη την Ευρώπη;
Γιατί όχι κοινές πολιτικές μετανάστευσης, δίνοντας πανευρωπαϊκά δικαιώματα στους ανθρώπους αυτούς.
Γιατί όχι μια κοινή πολιτική ιθαγένειας;
Γιατί να μην χρησιμοποιήσουμε τις νέες τεχνολογίες για διαβούλευση πάνω στις πολιτικές μας;», ήταν κάποιες από τις προτάσεις του, δηλώνοντας ότι ξέρει πως πηγαίνει «κόντρα στο ρεύμα» με αυτά.

«Όμως, ή θα δράσουμε από κοινού και θα ενώσουμε δυνάμεις ή θα αντιμετωπίσουμε τη διάλυση του Ευρωπαϊκού μας οράματος. Από εμάς εξαρτάται», φέρεται ειπών.

Σε συνάντησή τους, χθες το απόγευμα, στο πλαίσιο του Συνεδρίου, ο Γιώργος Παπανδρέου και ο πρώην Πρωθυπουργός της Ιταλίας, Μάριο Μόντι, συζήτησαν ενώπιον των συμμετεχόντων τις προοπτικές για την Ευρώπη. Η συζήτηση έγινε, αφού είχαν γίνει γνωστές οι αποφάσεις της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και του Μάριο Ντράγκι, με τους δύο άνδρες να χαρακτηρίζουν θετικές τις αποφάσεις. Επισημάνθηκε ωστόσο, ότι θα μπορούσαν να έχουν ληφθεί πολύ νωρίτερα.

Ο Γιώργος Παπανδρέου, υποστήριξε επίσης - και ο Μάριο Μόντι εξέφρασε την συμφωνία του- ότι είναι αναγκαίο να συνοδευτούν από αποφάσεις που θα ενισχύουν μια κοινή πολιτική δημοσίων επενδύσεων, ιδιαιτέρως για την πράσινη - βιώσιμη ανάπτυξη, όπως για παράδειγμα στην ενέργεια, ώστε και να ενισχύεται η αποτελεσματικότητα των υποδομών για το κοινό καλό σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της ΕΕ και να δημιουργούνται θέσεις εργασίας, κάτι που αποτελεί μείζον ζητούμενο και να καταστεί η Ευρώπη ανταγωνιστική εκεί που μπορεί να έχει την υπεροχή, έναντι των αναδυόμενων αγορών.

Αυτό το τελευταίο, χαιρετίστηκε ιδιαίτερως από τους συμμετέχοντες, καθώς οι επενδυτές που σήμερα προβληματίζονται λόγω του γενικότερου ασταθούς περιβάλλοντος, θα μπορούσαν να βρουν μια διέξοδο για τις επενδύσεις τους - κάτι που βεβαίως, θα σήμαινε πολλαπλά οφέλη για όλη την Ευρώπη.

“Επιστροφή στην πολιτική” από το Γ.Παπανδρέου στο Λονδίνο

Πολιτική παρέμβαση επάνω στο κοινό παρόν και μέλλον(;) της ευρωπαικής προοπτικής, χαρακτηρίστηκε η ομιλία του πρώην Πρωθυπουργού στο Λονδίνο. Η συζήτηση με Μόντι

“Η κρίση, οι επιπτώσεις της και οι προοπτικές για την Ευρώπη σήμερα” ήταν το θέμα του Συνεδρίου όπου είχε δεσμευτεί να μιλήσει ο πρώην Πρωθυπουργός και έγινε η αιτία ανταλλαγής “σχολίων” με αφορμή την απουσία του από την επίσημη εκδήλωση της Χαριλάου Τρικούπη για τα 40 χρόνια ΠΑΣΟΚ.

“Επιστροφή στην πολιτική” ήταν ο πυρήνας της τοποθέτησης του Γ.Παπανδρέου σε ότι έχει να κάνει με την ευρωπαική προοπτική μεμονωμένα αλλά και συλλογικά, των λαών της Ένωσης.

Αναφερόμενος στις γεωπολιτικές εξελίξεις ανατολικά και νότια της Ευρώπης, ο πρώην πρωθυπουργός τις συνέδεσε με τον τρόπο που η Ευρώπη αντιμετώπισε την δημοσιονομική κρίση, τονίζοντας πως ο τρόπος που αντιμετωπίζουμε ως Ευρώπη τα εσωτερικά μας ζητήματα, είχε αντίκτυπο και στις εξωτερικές μας σχέσεις. Υποστήριξε άλλωστε ότι απωλέσαμε έτσι, την ‘ήπια ισχύ’ της Ευρώπης και τη δυνατότητά μας να ανταποκριθούμε άμεσα και αποτελεσματικά στις εξελίξεις στην Ουκρανία και τη Μέση Ανατολή.

«Αντιμετωπίζοντας τα προβλήματά μας με ένα στενό, εθνικό ή εθνικιστικό τρόπο, αγνοώντας πως οι εξελίξεις γύρω μας, σύντομα θα επηρεάσουν τα πραγματικά μας εθνικά συμφέροντα», σημείωσε χαρακτηριστικά.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον είχε το κομμάτι της ομιλίας του Γιώργου Παπανδρέου, γύρω από τις εμπειρίες που πρέπει να έχει αποκομίσει η Ευρώπη από τη διαχείριση της κρίσης. Σε αυτές, συμπεριέλαβε τις εξής:
- Προτεραιότητα στις μεταρρυθμίσεις, όχι στη δογματική λιτότητα.
- Συλλογικές απαντήσεις ώστε να μετριάζουμε τις επιπτώσεις των κρίσεων. «Ο καθένας μόνος του, δεν γίνεται, πολύ περισσότερο σε περιβάλλον παγκοσμιοποίησης», υποστήριξε ο πρώην πρωθυπουργός.
- Δημιουργία ευρύτερων συναινέσεων για αλλαγές στις κοινωνίες μας. Αυτό βεβαίως, προϋποθέτει την ύπαρξη του απαραίτητου χρόνου.

Ιδιαίτερη και αναλυτική αναφορά, έκανε στα επιτεύγματα της προσπάθειας των Ελλήνων τα τελευταία χρόνια, επισημαίνοντας ότι, μπορούν και πρέπει όσοι λόγω και της κρίσης είχαν επιφυλάξεις έναντι της Ελλάδας, να την βλέπουν με εμπιστοσύνη.

Όσον αφορά, στο ερώτημα: «Που πάμε τώρα;», ο Γιώργος Παπανδρέου, παρατήρησε ότι στην Ευρώπη συνεχίζουν να υπάρχουν ανισορροπίες. Υποστηρίζοντας πως ένα κοινό νόμισμα δεν μπορεί να συνεχίσει να υπάρχει μέσα σε πολλαπλές αγορές ομολόγων, με διαφορετικά επιτόκια, δίχως μια κανονική τραπεζική ένωση και παρατηρώντας ότι η πραγματική οικονομία παραμένει στεγνή από την έλλειψη ρευστότητας, ο πρώην πρωθυπουργός υποστήριξε ότι η Κεντρική Ευρωπαϊκή Τράπεζα μπορεί να προχωρήσει σε μία ποσοτική χαλάρωση, αλλά ο μηχανισμός μετάδοσης αυτών των μέτρων είναι προβληματικός και οι διάφορες ευρωπαϊκές επιχειρήσεις εντός της Ευρωζώνης, δεν θα έχουν ενιαία επιτόκια. Ακόμα και οι ίδιες οι Τράπεζες, είναι πιθανό να κοιτάξουν περισσότερο το δικό τους ισοζύγιο παρά την δανειοδότηση επιχειρήσεων, παρατήρησε, ενώ δεν λησμόνησε να αναφερθεί στην ανεργία που παραμένει το μεγάλο εμπόδιο, όχι μόνο για τις κοινωνίες αλλά και τις ίδιες τις τράπεζες, οι οποίες είναι αντιμέτωπες με όλο και περισσότερα μη εξυπηρετούμενα δάνεια.

Απαντώντας στα ερωτήματα «Τι πρέπει να κάνουμε; Τι πρέπει να γίνει πλέον στην Ευρώπη;», ο Γιώργος Παπανδρέου σημείωσε πως «το τι πρέπει να γίνει, δεν είναι πλέον οικονομικό ζήτημα. Είναι πολιτικό. Και η πρόκληση είναι, αν είμαστε έτοιμοι να αποτελέσουμε μία πραγματική συλλογική δύναμη ή θα πορευτούμε ο καθένας μόνος του, χωρισμένοι σε δόγματα, θρησκείες και σύνορα.

Σύμφωνα με τον πρώην πρωθυπουργό, η Ευρώπη θα μπορούσε και θα έπρεπε να είναι το μοντέλο μιας παγκόσμιας διακυβέρνησης και αντιμετώπισης κοινών απειλών. Παρά τις εθνοτικές και πολιτισμικές διαφορές βρήκε τρόπους συνεργασίας, μιας συνεργασίας βασισμένης σε αξίες και συμφέροντα που ξεπερνούσαν τα έθνη. «Βασιστήκαμε στο κοινό καλό», είπε. «Πρέπει σήμερα και πάλι να λάβουμε τολμηρές πολιτικές αποφάσεις».

Επιχειρώντας να δώσει απάντηση στο ερώτημα «Περισσότερη ή λιγότερη Ευρώπη;», δήλωσε ότι επιθυμεί περισσότερη Ευρώπη.

«Επιθυμώ μια τραπεζική ένωση. Συντονισμό των δημοσιονομικών πολιτικών.Ευρωομόλογα για την αντιμετώπιση και των επιμέρους χρεών αλλά και την ανάπτυξη ιδιωτικών επενδύσεων. Η Ευρώπη μπορεί να γίνει υπόδειγμα Πράσινης Ανάπτυξης κι αυτό έχει τη δική του ξεχωριστή γεωπολιτική σημασία σήμερα. Χρειαζόμαστε συντονισμένη κοινωνική πολιτική για την ανεργία. Για παράδειγμα, ένα Erasmus για τους άνεργους. Χρειαζόμαστε κοινή Άμυνα – κοινό ευρωπαϊκό στρατό. Κοινή φορολογική πολιτική, αντιμετώπιση της φοροαποφυγής και φοροδιαφυγής», είπε, προειδοποιώντας όμως ότι δεν πρέπει να «τα φορτώσουμε όλα αυτά σε μία Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα», ούτε πρέπει η «περισσότερη Ευρώπη» να μεταφραστεί σε περισσότερη ισχύ στη γραφειοκρατία των Βρυξελλών ή σ’ ένα ευρωπαϊκό διευθυντήριο.

«Μπορούμε να έχουμε Δημοκρατία, πέρα από τα σύνορα.
Μπορούμε να είμαστε ξανά καινοτόμοι, δημιουργώντας έναν Ευρωπαϊκό «Δήμο» με κοινωνικό και πολιτικό χώρο για συμμετοχική δράση πέρα από σύνορα.
Γιατί όχι άμεση εκλογή του Προέδρου της ΕΕ από τους Ευρωπαίους πολίτες;
Γιατί όχι δημοψηφίσματα σε όλη την Ευρώπη;
Γιατί όχι κοινές πολιτικές μετανάστευσης, δίνοντας πανευρωπαϊκά δικαιώματα στους ανθρώπους αυτούς.
Γιατί όχι μια κοινή πολιτική ιθαγένειας;
Γιατί να μην χρησιμοποιήσουμε τις νέες τεχνολογίες για διαβούλευση πάνω στις πολιτικές μας;», ήταν κάποιες από τις προτάσεις του, δηλώνοντας ότι ξέρει πως πηγαίνει «κόντρα στο ρεύμα» με αυτά.

«Όμως, ή θα δράσουμε από κοινού και θα ενώσουμε δυνάμεις ή θα αντιμετωπίσουμε τη διάλυση του Ευρωπαϊκού μας οράματος. Από εμάς εξαρτάται», φέρεται ειπών.

Σε συνάντησή τους, χθες το απόγευμα, στο πλαίσιο του Συνεδρίου, ο Γιώργος Παπανδρέου και ο πρώην Πρωθυπουργός της Ιταλίας, Μάριο Μόντι, συζήτησαν ενώπιον των συμμετεχόντων τις προοπτικές για την Ευρώπη. Η συζήτηση έγινε, αφού είχαν γίνει γνωστές οι αποφάσεις της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και του Μάριο Ντράγκι, με τους δύο άνδρες να χαρακτηρίζουν θετικές τις αποφάσεις. Επισημάνθηκε ωστόσο, ότι θα μπορούσαν να έχουν ληφθεί πολύ νωρίτερα.

Ο Γιώργος Παπανδρέου, υποστήριξε επίσης – και ο Μάριο Μόντι εξέφρασε την συμφωνία του- ότι είναι αναγκαίο να συνοδευτούν από αποφάσεις που θα ενισχύουν μια κοινή πολιτική δημοσίων επενδύσεων, ιδιαιτέρως για την πράσινη – βιώσιμη ανάπτυξη, όπως για παράδειγμα στην ενέργεια, ώστε και να ενισχύεται η αποτελεσματικότητα των υποδομών για το κοινό καλό σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της ΕΕ και να δημιουργούνται θέσεις εργασίας, κάτι που αποτελεί μείζον ζητούμενο και να καταστεί η Ευρώπη ανταγωνιστική εκεί που μπορεί να έχει την υπεροχή, έναντι των αναδυόμενων αγορών.

http://www.7imeres.gr

Μιχ. Καρχιμάκης: Ο πρωθυπουργός βάφτισε την αφαίμαξη σε κοινωνική πολιτική

Ο Σαμαρας στην (ΔΕΘ)Θεσσαλονίκη επιχείρησε να πουλήσει εκδούλευση στα μόνιμα θυματα και τα υποζύγια της κρίσης .

Θύμισε κάποιον που υφάρπασε το πορτοφόλι κάποιου άλλου και αφού τον αντιλήφθηκαν,επέστρεψε μέρος του περιεχομένου.

Αφού λοιπόν επέστρεψε μέρος του περιεχομένου ζητούσε να του πουν και ευχαριστώ.
Να του εχουν υποχρέωση.

Αυτό λοιπόν κάνει ο πρωθυπουργός.
Ζητά να του εχουν υποχρέωση,γιατί πιθανόν θα επιστρέψει στα θυματα της κρίσης μέρος της ιδιοκτησίας τους που καθολοκληριαν επιχείρησε να αφαιρέσει.

Αυτό λοιπόν βαπτίζεται,οδικός χάρτης για κοινωνική πολιτική ,παίζοντας με την νοημοσύνη του κόσμου.

Τα πορτοφόλια των καρχαριοειδών,ομως ειναι εκτός ρυθμιστικού πλαισίου αντιμετώπισης της κρίσης,η εντός ευνοϊκού πλαισίου.

Η αφαιμαξη μονο απο το υστέρημα των πολλών.

Γ. Παπανδρέου: Κανένας αγώνας δε δικαιώνεται αμέσως. Μεσολαβούν ήττες, πισωγυρίσματα, λοιδωρίες, λιποψυχίες, προδοσίες.

Θριαμβευτική ήταν η υποδοχή που ετοίμασαν στον Γιώργο Παπανδρέου στελέχη και φίλοι του ΠΑΣΟΚ, στην ομιλία του στο Ζάππειο και στο πλαίσιο της εκδήλωσης του ιδρύματος Ανδρέα Παπανδρέου ''από τον ανένδοτο στην αλλαγή''. Παραθέτουμε ολόκληρη την ομιλία του Παπανδρέου, η οποία είναι ίσως η καλύτερη των τελευταίων ετών, με έντονη πολιτική χροιά, πλήρη περιγραφή των προβλημάτων αλλά και των πολιτικών αξόνων στους οποίους χρειάζεται να επενδύσει η χώρα. Ο Γιώργος Παπανδρέου περιγράφει τις διεξόδους της κρίσης πιο καθαρά από ποτέ και ορίζει τα μέτωπα με τα οποία ο προοδευτισμός καλείται να δώσει τη μάχη, μία μάχη κόντρα στο ρεύμα, μία μάχη δύσκολη αλλά μονόδρομο για τον δημοκρατικό προσανατολισμό της χώρας:

Κυρίες και κύριοι,

Φίλες και Φίλοι,

Σας ευχαριστώ όλους για τη σημερινή σας παρουσία.

Είναι τιμή για όλους μας να βρισκόμαστε σήμερα εδώ.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους όσους δούλεψαν για να γίνει πραγματικότητα η σημερινή έκθεση.

Ξεκινώ τις σκέψεις μου με ένα ερώτημα: Γιατί αυτή η Έκθεση;

Είχαμε τη φιλοδοξία, να αποτελέσει αυτή η Έκθεση τον ελάχιστο φόρο τιμής στην Ελλάδα που αντιστέκεται, στην Ελλάδα που θέλει να αλλάξει.

Μέσα από δύο ιστορικές προσωπικότητες,
τον Γεώργιο Παπανδρέου - τον Γέρο της Δημοκρατίας,
και τον Ανδρέα Παπανδρέου,
να παρουσιάσουμε τους αγώνες μιας Παράταξης, ενός λαού.

Για περισσότερη Δημοκρατία, Δικαιοσύνη, Αλληλεγγύη, Αξιοπρέπεια.

Αγώνες στους οποίους συμμετείχαν τα δυναμικότερα τμήματα του Ελληνικού λαού και εκφράστηκαν μέσα από αυτούς.

Αγώνες με πρόσημο προοδευτικό, αισιόδοξο, με οράματα με απαιτήσεις.

Για μια Ελλάδα, που μέσα μας, ξέραμε ότι υπήρχε, ότι μπορούσε.

Για μια υπόθεση που ξέραμε ότι ήταν εφικτή - όχι ουτοπική.


Είχαμε τη φιλοδοξία, αυτή η Έκθεση να αποτελέσει ένα προσκλητήριο μνήμης, για παλιούς και νέους, αλλά και μια απάντηση σε όσους συνειδητά θέλουν να ξεχάσουν, να υποτιμήσουν, να αλλοιώσουν τη σημασία αυτών των αγώνων.


Στον διάβα αυτής της ιστορικής πορείας και λάθη έχουν γίνει - κανένας μας αλάθητος - πρώτος το ομολογώ.

Αλλά όσοι θέλουν να απαξιώσουν τις τεράστιες προσπάθειες για δημοκρατία και αλλαγή, την ιστορία αυτού του λαϊκού κινήματος, τους αγώνες που άλλαξαν την χώρα, απλά - πολύ απλά, θέλουν έναν λαό, έναν πολίτη, ηττοπαθή, ένα πολίτη που δεν πιστεύει στον εαυτό του, παραιτημένο.



Φίλες και φίλοι,

Οι επέτειοι, ποτέ δεν χάνουν την αξία τους, αλλά η σημασία τους πάντα έτσι επανα- καθορίζεται.

Αυτό που θέλαμε να πούμε με αυτή την έκθεση είναι ένα “ΟΧΙ”.

Στην απαξίωση και στην ηττοπάθεια.



Και ένα ΝΑΙ.
ΝΑΙ μπορούμε.
Μπορούμε να είμαστε περήφανοι για την ιστορία αυτού του Κινήματος.



Να πούμε ότι, στην πρόσφατη κρίση, οι θυσίες, οι σκληρές αποφάσεις που μας πόνεσαν όλους, όσο και αν ήταν απαραίτητες δεν μας ήταν αρεστές.



Μας έκαναν πιο σοφούς και πιο ταπεινούς
αλλά η ιστορία μας δεν θα ακυρωθεί,
τα όνειρά μας δεν θα ταπεινωθούν
ούτε θα χαθεί η πίστη μας στις δυνατότητες της χώρας.




Aυτές είναι οι προσδοκίες μας για αυτή την έκθεση.


Τόσο απλά. Τόσο αληθινά.

Όμως η δική μας φιλοδοξία, ξεπεράστηκε από την δική σας ανταπόκριση.

Όχι μόνο η παρουσία σας, αλλά το ενδιαφέρον που προκάλεσε, οι προσδοκίες που δημιούργησε, ξεπέρασαν κατά πολύ τις δικές μας επιδιώξεις.



Το γεγονός αυτό, το ερμηνεύω απλά.
Αναζητά ο κόσμος μας μια νέα αρχή.
Εκφράζει το αίτημα και την ελπίδα για ένα καινούργιο ξεκίνημα. Μια αναγέννηση του Κινήματός μας.



Θα προσπαθήσω να υπηρετήσω αυτή την απαίτηση, όσο πιο σωστά μπορώ, όσο πιο απλά, όσο πιο ενωτικά, έχοντας συνείδηση της ιστορίας, της πορείας, της ευθύνης που μου αναλογεί.



Τι σημαίνει όμως, νέα αρχή, νέο ξεκίνημα;

Σημαίνει ότι η πορεία μας, δεν μπορεί παρά να εδράζεται σε στέρεες βάσεις.

Πρώτα απ’όλα - και σε αυτό θα συμβάλλει η Έκθεση αυτή - στις αλήθειες και τα διδάγματα από το παρελθόν μας.

Από τους αγώνες, το έργο και την προσφορά της Παράταξής μας στη χώρα και το λαό.

Τους αγώνες του Γεωργίου Παπανδρέου, για τη Δημοκρατία και την Παιδεία.

Τους αγώνες του Ανδρέα Παπανδρέου, για την αντιμετώπιση των ανισοτήτων και των αδικιών.


Και αργότερα, του Κώστα Σημίτη για τα μεγάλα έργα και την είσοδό μας στο ΕΥΡΩ.




Επιδίωξή μου είναι, περιδιαβαίνοντας την ιστορία μας, να συμβάλλουμε ώστε να πραγματοποιηθεί ένας "ανοιχτός" δημόσιος διάλογος για τα μεγάλα διακυβεύματα του καιρού μας και τις πραγματικές ανάγκες της χώρας.

Του σήμερα και του αύριο των Ελλήνων.

Και αν σήμερα υπάρχει ένα κοινό χαρακτηριστικό με τις δεκαετίες του '50, του '60 και του '70, δεν είναι άλλο από τη μάχη απέναντι στην εξάρτηση της χώρας.

Τότε, από τα ανάκτορα και τις ξένες δυνάμεις, ακόμη και τη βία μιας δικτατορίας.

Σήμερα, από τα πάσης φύσεως κατεστημένα, εντός ή εκτός Ελλάδας, που δημιούργησαν και συντήρησαν δομές εξάρτησης μέσα από το πελατειακό κράτος.



Τα διδάγματα πολλά.

Όπως και από την τελευταία, τιτάνια προσπάθεια για τη σωτηρία της χώρας.

Την προσπάθεια, που σήμερα επιτρέπει σε κάποιους να συνεχίζουν να μιλούν για εύκολες λύσεις πάνω στις δικές μας πλάτες, αλλά επιβάλλει σε μας να βρισκόμαστε εδώ, για να μιλάμε για το μέλλον μας.

Σε κρίσιμες περιόδους για τη χώρα, πάντα η Παράταξή μας βρέθηκε αντιμέτωπη με την Ιστορία.

Κληθήκαμε - πάντα βαλλόμενοι - να σηκώσουμε μεγάλα βάρη, να βγάλουμε τη χώρα από τα αδιέξοδα και τα δεινά που προκαλούσε η συντήρηση.

Να δούμε τι κοινά έχουμε με παλαιότερους αγώνες, ή τι πρέπει να αλλάξουμε στην προσέγγισή μας.



Ας μιλήσουμε για όλα αυτά - αλλά και για τα λάθη μας.


Ναι λάθη - αλλά όχι το λάθος να μείνουμε αδρανείς μπροστά στα προβλήματα της χώρας, όχι το λάθος να συμβιβαστούμε, να ενσωματωθούμε, όχι το λάθος να αποφύγουμε να σηκώσουμε το βάρος της σωτηρίας της χώρας, έστω και εάν δεν μας αναλογούσε.

Η Ελλάδα, πόσο μάλλον το Κίνημά μας, δεν μπορούν να πάνε μπροστά, αν δεν πατήσουμε γερά επάνω σε στέρεες αλήθειες.

Πολλά ψέματα, στρεβλώσεις και συνωμοσιολογίες, έχουν ακούσει οι δημοκράτες πολίτες – ειδικά για την πρόσφατη κρίση.

Όμως η αλήθεια είναι μία - το 2009, αποκαλύφθηκε το πραγματικό μέγεθος της δημοσιονομικής εκτροπής.

Υπονομεύτηκε η αξιοπιστία της χώρας εξαιτίας της συνειδητής αλλοίωσης των στατιστικών της στοιχείων.

Η χώρα βρέθηκε τότε στο επίκεντρο μιας πρωτοφανούς κερδοσκοπικής επίθεσης σε βάρος της.

Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ σήκωσε το βάρος αυτής της προσπάθειας.

Μόνοι μας βρεθήκαμε σε αχαρτογράφητα νερά, παλέψαμε σκληρά και αποτρέψαμε μια εθνική καταστροφή.

Έδωσα προσωπικό αγώνα μαζί με το οικονομικό μας επιτελείο.

Αλλά ήμασταν μόνοι. Μόνοι στο εξωτερικό.

Αντιμέτωποι με το σύνολο των Ευρωπαίων, τους λέγαμε ότι, το πρόβλημα δεν είναι Ελληνικό μόνο, αλλά και ευρωπαϊκό.

Δεν μας έδιναν ούτε τον χρόνο που ζητήσαμε.



Μόνοι στην Ελλάδα.


Έχοντας απέναντι όλους να λοιδορούν, παριστάνοντας με ευκολία τους μάγκες, ενώ η χώρα ήταν ετοιμόρροπη.

Τελικά τα καταφέραμε.
Διασφαλίσαμε ένα οικονομικό πρόγραμμα στήριξης.

Αυτό χρηματοδότησε τις ανάγκες μας προκειμένου η χώρα να μη χρεοκοπήσει.

Να μη βρεθεί εκεί που βρίσκεται σήμερα η Αργεντινή.



Σήμερα κάποιοι σκόπιμα αποσιωπούν ότι τα όσα στη συνέχεια πέτυχε η χώρα, ακόμα και η σημερινή συζήτηση για την εκ νέου αναδιάρθρωση του χρέους,

οφείλονται σε αυτούς που ξεκίνησαν την προσπάθεια και έπεισαν τους Ευρωπαίους να στηρίξουν την Ελλάδα.

Σήμερα βρίσκονται στο στόχαστρο - και διώκονται ακόμη, γιατί όταν χρειάστηκε έκαναν αυτό που έπρεπε για τη χώρα, για τους Έλληνες.

Φαίνεται ότι είναι αρκετοί εκείνοι που θα ήθελαν να ξαναγυρίσουμε στις παλιές μας συνήθειες.

Θα έχετε ακούσει πολλούς να μιλάνε για επιστροφή στην "ομαλότητα" μετά από την περιπέτεια του Μνημονίου - και την ταυτίζουν με μια δήθεν "κανονικότητα".

Ναι, την επιστροφή στα κακώς κείμενα.

Επιστροφή στα τερατώδη ελλείμματα, τα αισχρά μαγειρέματα, το ρουσφέτι, που είχε γονατίσει το δημόσιο. Την αδιαφάνεια στις προμήθειες.

Τα χατίρια σε συμφέροντα, τραπεζίτες και μίντια - την αιχμαλωσία της πολιτικής ζωής του τόπου.

Όλα όσα δημιούργησαν τη φούσκα του 2009, ένα έγκλημα σε βάρος της Ελλάδας και των παιδιών της.




Συντάσσομαι με εκείνους που λένε ότι δεν υπάρχει καμία τέτοια «κανονικότητα» στην οποία πρέπει να επιστρέψουμε.

Η Ελλάδα, παρά τους αγώνες δύο δεκαετιών, για να μην πω δύο αιώνων, έχει ακόμη υστερήσεις και αγκυλώσεις μεγάλες.

Για αυτό χρειάζεται μια επανάσταση. Την επανάσταση του αυτονόητου.



Τώρα είναι η ευκαιρία να γίνουμε μια σύγχρονη δημοκρατία, με θεσμούς και αξιοπιστία, που συνομιλεί ισότιμα με όλους γιατί είναι άξια σεβασμού από όλους.

Πιστεύω ότι θα ήταν έγκλημα, μετά από τόσες θυσίες, να επιστρέψουμε σε μια κατάσταση, όπου θα κυριαρχεί η προ του 2009 δήθεν “κανονικότητα”.

Γιατί έτσι μένουν ορθάνοιχτες οι πόρτες μιας νέας κρίσης - μόνο που αυτή τη φορά θα είναι πραγματική τραγωδία.

Θα το επαναλάβω με όλη τη δύναμη της ψυχής μου: η οριστική σωτηρία της χώρας απαιτεί την οριστική και εκ βάθρων αλλαγή της χώρας.

Θυμηθείτε, η Διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη, ξεκινά με τη φράση: "η τραγωδία της Κύπρου".

Η παράταξή μας, μόνοι μας, αποτρέψαμε άλλη μία εθνική τραγωδία.

Παράλληλα υλοποιήσαμε το 90% της αναγκαίας προσαρμογής στα δύο χρόνια της κυβέρνησής μας.

Και ευτυχώς δεν χρειάστηκε - και ας μην χρειαστεί ποτέ πια, να υπάρξει κάποια διακήρυξη που να ξεκινά από τα δεινά μιας εθνικής τραγωδίας.



Φίλες και φίλοι,

Ο Ανένδοτος, η Αλλαγή, ήταν έννοιες που σηματοδότησαν εποχές ολόκληρες.


Χωρίς πράξεις όμως, συγκεκριμένο περιεχόμενο, δεν θα τις θυμόταν κανείς.

Ό,τι και να λέει ένας πολιτικός, οι πράξεις μετράνε.

Και αν κάτι μας διδάσκει η ιστορία που εκτίθεται στην Έκθεση αυτή, είναι ότι, οι πράξεις καθοδηγούνται από αξίες, από αρχές – ή από την απουσία αξιών και αρχών.

Οι Αρχές και οι αξίες της δημοκρατίας και του σοσιαλισμού αποτελούν την διαχρονική σταθερά για το Κίνημά μας.

Οι προοδευτικές αρχές ενώνουν προσωπικές πορείες σε κοινή δράση, κινητοποιούν, συσπειρώνουν δυνάμεις του λαού, δεν διαιρούν.

Πραγματώνουν ζωτικές αλλαγές και συλλογικά οράματα.

Η δίψα για Δημοκρατία, η αυτονόητη απαίτηση να μην ψηφίζουν και οι... πεθαμένοι, κινητοποίησε τις δυνάμεις του Ανένδοτου.

Η βούλησή μας να ορίζουμε εμείς τις τύχες της χώρας μας, με μία συμμετοχική κοινωνία δικαίου, χωρίς δίωξη φρονημάτων, φακελώματα και περιθώριο, μας ένωσε στον αγώνα για την Αλλαγή.

Σήμερα μας ενώνει η απαίτηση για δημοκρατία, διαφάνεια, ισονομία, ισότητα, κοινωνική δικαιοσύνη, κράτος δικαίου, για μια Ελλάδα της ανάπτυξης και των αξιών.

Σε κάθε περίπτωση, με την όποια έκφρασή τους οι αρχές αυτές παραμένουν όπως και τότε, απειλή για τα κάθε λογής κατεστημένα που συγκεντρώνουν εξουσία.

Εμείς παλεύουμε για την ισχύ του δικαίου έναντι του ισχυρού.

Την υπεράσπιση των ανθρωπίνων και πολιτικών δικαιωμάτων.

Την αντιμετώπιση των ανισοτήτων και των αδικιών.


Μιλάμε για περισσότερη δημοκρατία.


Γιατί η δημοκρατική λειτουργία ελέγχει την εξουσία, περιορίζει την συγκέντρωσή της σε χέρια λίγων.

Δίνει λόγο και δύναμη στον αδύναμο.
Παλεύουμε για την αξία της Δημοκρατίας και του διαλόγου απέναντι στη βία.

Στεκόμαστε ακράδαντα απέναντι στην βία που προκαλούν οι αποκλεισμοί, των υμνητών του φασισμού και του ρατσισμού.

Για μας τους σοσιαλιστές, το συλλογικό συμφέρον εμπεριέχει τον σεβασμό στην ατομικότητα του καθενός, τα δικαιώματά του.

Η ατομική αρετή και διάνοια του καθενός, δίνει δημιουργία και εξέλιξη.

Μέσα όμως, από θεσμούς που υπηρετούν το κοινό καλό.

Παλεύουμε για τις αρχές μας και τις αξίες μας, για αξιοκρατία, ξεκάθαρους κανόνες, για όλους - χωρίς εξαιρέσεις.

Τη διαφάνεια στο δημόσιο βίο, την σωστή αξιοποίηση του δημόσιου πλούτου, τη χρηστή διαχείριση του δημοσίου χρήματος και του κοινού μας πλούτου - το περιβάλλον, τον πολιτισμό.

Όλα αυτά παραπέμπουν σε μια διαφορετική αντίληψη για το Κράτος, σε μια διαφορετική σχέση με την εξουσία που μας διαφοροποιεί από τη συντήρηση.

Χωρίς αρχές η εξουσία γίνεται αυτοσκοπός, οδηγεί στην αλαζονεία και στον συμβιβασμό, στην εξάρτηση από κατεστημένες δομές.

Υπηρετώντας αρχές, απομυθοποιεί κανείς την εξουσία, μπορεί να συγκρούεται με τις δομές της και να βλέπει την εξουσία μόνο ως ένα μέσο - ένα μόνο - για την πραγμάτωση κάτι πολύ μεγαλύτερου, που προσδιορίζεται ως το κοινό μας συμφέρον.



Αυτά μας δίδαξε το δημοκρατικό κίνημα στην χώρα μας.


Όταν τον Ιούνιο του 2011, είπα ότι θα έκανα κάθε προσωπική θυσία για να εγγυηθώ ευρύτατες συναινέσεις - για να κρατηθεί όρθια η χώρα, κάποιοι το παρουσίασαν ως αδυναμία.

Πιστεύαν ότι έτσι θα έπλητταν καίρια εμένα και ό,τι εκπροσωπούσα.

Δεν μπορούν να αντιληφθούν ότι ο λαός περιμένει πρώτα από εμάς αυτοθυσία, τόλμη, αυταπάρνηση.

Ξεχνούν ότι στα δύσκολα δοκιμαζόμαστε. Πάντα στα δύσκολα.

Αυτά μου έμαθαν. Αυτά μας έμαθαν.



Φίλες και φίλοι,

Δεν είναι τυχαίο, ότι οι συντηρητικοί αριστερά και δεξιά, θέτουν το κυβερνητικό τους δίλημμα, μιλώντας και οι δύο για την «Έξοδο από το Μνημόνιο» και τη «Μεταμνημονιακή Ελλάδα».

Διαγωνίζονται σε μια δήθεν φιλολαϊκή ρητορική.

Αρνούμαι να μπω στο δίλημμα αυτό.
Είναι οι δύο όψεις του ίδιου συντηρητικού νομίσματος. Μιλούν για την μεταβατική περίοδο.
Δεν μιλούν για το που θα μεταβούμε.

Στην ουσία και οι μεν και οι δε, πράττουν ότι και με το δημοψήφισμα του 2011.

Θέτουν ένα ψευτοδίλημμα.


Κρύβονται από τα πραγματικά προβλήματα.


Γιατί;

Μήπως γιατί τους βολεύει το γνωστό πελατειακό παιχνίδι;

Αυτό της νομής της εξουσίας, αντί της αλλαγής;

Εμείς θέλουμε να μιλήσουμε για τη «Μεταπελατειακή Ελλάδα». Για την Ελλάδα των αξιών.

Γιατί η «έξοδος» που έχει σημασία, αν δεν θέλουμε να κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας είναι μία:

Η «έξοδος» από όσα μας οδήγησαν στο Μνημόνιο.

Έχουμε πολύ δουλειά μπροστά μας.
Να ξαναπιάσουμε το νήμα από εκεί που το αφήσαμε και να το πάμε στο μέλλον.

Κάθε τι στην Έκθεση αυτή, μας υπενθυμίζει ένα πολύ βασικό πράγμα:

Ότι ο αγώνας για περισσότερη Δημοκρατία, Δικαιοσύνη, Αλληλεγγύη, Αξιοκρατία, δεν έχει ημερομηνία λήξης.

Κάποιοι θέτουν ένα ερώτημα:
Είναι τελικά μονόδρομος οι νεοσυντηρητικές συνταγές;

Μέσα στο πλαίσιο μιας συντηρητικής ευρωπαϊκής πολιτικής, και σε ένα διεθνές περιβάλλον όπου δεσπόζουν οι τραπεζίτες, το κεφάλαιο, η αγορά χωρίς ρυθμίσεις, δεν είναι εύκολο να ακολουθήσει κανείς τον δικό του εθνικό αυτόνομο δρόμο.

Βλέπουμε ότι και η ισχυρή Γαλλία δυσκολεύεται να ακολουθήσει έναν άλλο δρόμο.


Αυτό όμως είναι που επιβάλλει να οικοδομηθούν νέες συμμαχίες και να αγωνιστεί κανείς ακόμη πιο έντονα και αποφασιστικά για μια αλλαγή - και στην ευρωπαϊκή πολιτική.

Αναβάθμιση του ρόλου του Ευρωκοινοβουλίου.
Άμεση εκλογή του Προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου.
Ευρωπαϊκά Δημοψηφίσματα, διαβούλευση, χρησιμοποιώντας τα social media.

Πρώτος και νωρίς μίλησα, για ευρωομόλογα,

φόρο Tobin επί των χρηματοπιστωτικών συναλλαγών,

διαφάνεια για τους φορολογικούς παραδείσους και τις ofγορές και τους οίκους αξιολόγησης.

Πρότεινα κοινές πολιτικές για την ανάπτυξη, την απασχόληση και την αντιμετώπιση της ανεργίας, πράσινη ενεργειακή πολιτική, παιδεία, έρευνα καινοτομία.

Επένδυση στον άνθρωπο.

Με άκουγαν αλλά με καχυποψία.


Έλεγαν – "πάλι η Ελλάδα θέλει να ξεφύγει από τις υποχρεώσεις της". Άλλοι έλεγαν - "μήπως τους χρειάζεται ένα μάθημα, μια τιμωρία;"

Αυτά αντιμετωπίσαμε.
Σήμερα, τα δεδομένα έχουν αλλάξει.
Μετά από τεράστιες θυσίες και μια χωρίς προηγούμενο προσαρμογή.

Σήμερα, είμαστε σε πολύ καλύτερη θέση διαπραγμάτευσης. Η πολιτική λιτότητας παντού αρχίζει και αμφισβητείται.

Όλο και περισσότεροι κατανοούν ότι, προτεραιότητα της ΕΕ έπρεπε να είναι οι μεταρρυθμίσεις και η ανάπτυξη - έναντι της σκληρής προσαρμογής.



Φίλες και φίλοι,

Είναι προφανές ότι, πρώτη προτεραιότητα, είναι η ολοκλήρωση της πορείας εξόδου της χώρας από την κρίση.


Αλλά άλλο τόσο προφανές είναι ότι, αυτή η πορεία δεν μπορεί να ολοκληρωθεί όσο παραμένουν παρούσες οι αιτίες της κρίσης.

Καθώς μάλιστα, θα γίνει μια νέα διευθέτηση για το χρέος - θα μας ζητήσουν νέες δεσμεύσεις, αυτές δεν μπορεί να είναι νέα οικονομικά βάρη για τους μεσαίους και χαμηλόμισθους.

Αντιθέτως, προτεραιότητα πρέπει να δοθεί στις θεσμικές αλλαγές, για ένα ευνομούμενο κράτος.

Από το φορολογικό σύστημα, μέχρι την παιδεία, από τον τρόπο αντιμετώπισης του ανέργου, μέχρι την εμπέδωση κανόνων αξιοκρατίας και διαφάνειας.

Όλα όσα θα απελευθερώσουν δυνάμεις ανάπτυξης και δημιουργίας.

Το μήνυμα, είναι απλό.

Μπορούμε και πρέπει να αξιοποιήσουμε τη συγκυρία.

Τις μεγάλες θυσίες του Ελληνικού λαού με δυνατή φωνή.

Και μαζί, να δείξουμε με κάθε τρόπο την αποφασιστικότητα μας να αλλάξουμε.

Γιατί, όσο και αν θέλουμε να ρίξουμε και δικαίως ευθύνες και σε άλλους, στους εταίρους, στο κεφάλαιο, αυτό που πρέπει να κάνουμε - και μπορούμε -, είναι να φτιάξουμε το σπίτι μας.

Ας ρίξουμε δίπλα μας μια ματιά.

Οι γείτονές μας στα ανατολικά και τα νότια, από τις παρυφές της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, μέχρι και τα βάθη της Αφρικής, ταλανίζονται από συγκρούσεις και ανθρωπιστικές κρίσεις.


Κοινωνίες χωρίς δημοκρατία, κοινωνίες διαιρεμένες, χωρίς κοινές αξίες που να ενώνουν, δείχνουν ότι το διακύβευμα σήμερα είναι, οι προοδευτικές αξίες να γίνουν πανανθρώπινες. Και να πάρουν σάρκα και οστά σε κράτη δημοκρατίας και δικαίου.

Αλλά και η Ευρώπη θα έπρεπε να αποτελέσει παράδειγμα για την συνεργασία των λαών.

Παράδειγμα αλληλεγγύης και εμβάθυνσης της δημοκρατίας.

Όμως έδειξε αδυναμίες και λάθη στην αντιμετώπιση της κρίσης. Έδειξε και το δημοκρατικό της έλλειμμα. Μπήκε στην δίνη των εύκολων αποδιοπομπαίων τράγων, αντί των καινοτόμων λύσεων. Και σήμερα αγκομαχά υπό το βάρος των εγγενών αδυναμιών.

Αποδυνάμωσε την ισχύ της στην περιοχή σε μια κρίσιμη ιστορική φάση.

Όλα αυτά επιβεβαιώνουν - για ακόμη μια φορά, την αδήριτη ανάγκη της ριζικής αλλαγής από την οποία εξαρτάται το μέλλον της χώρας και του λαού.

Αλλά υποδεικνύουν και την στόχευσή μας: να δράσουμε για τα μεγάλα προβλήματα της ύφεσης, της ανεργίας, της έξαρσης των κοινωνικών ανισοτήτων, που δεν αντιμετωπίζονται αποτελεσματικά ούτε σε επίπεδο Ευρώπης ούτε και στην Ελλάδα.

Για να προωθήσουμε τη βιώσιμη, τη διατηρήσιμη - όχι την πελατειακή ανάπτυξη, που δημιουργεί υγιείς και όχι πελατειακές θέσεις εργασίας, που μειώνει τις κοινωνικές ανισότητες, οι οποίες εντάθηκαν κατά την περίοδο της κρίσης.

Γιατί η Μεταπελατειακή Ελλάδα, η Ελλάδα των αξιών, είναι και στόχος και καθημερινή υπόθεση.



Φίλες και φίλοι,

Η επανάπαυση, ο εφησυχασμός, ο ωχαδελφισμός ή ακόμα και η εύκολη μεταφορά ευθυνών σε καλούς ή κακούς προστάτες, είναι ο μεγαλύτερος εχθρός των αρχών και των αξιών μας.

Αν δείτε την Έκθεση, θα διαπιστώσετε κάτι που συνταράσει.


Με αγώνες δεκαετιών, εδραιώθηκε στην Ελλάδα η Δημοκρατία. Και μετά;

Επανάπαυση.

Οι εχθροί της Δημοκρατίας αυτό θα ήθελαν. Ποια είναι η γάγγραινα;

Είναι η εντύπωση πως η Δημοκρατία λειτουργεί για να διασφαλίζει προνόμια λίγων - όχι δικαιώματα για όλους.


Ότι οι θεσμοί απαξιώνονται.

Αποθαρρύνουν τον λαό.

Η δυσαρέσκεια για τη λειτουργία της Δημοκρατίας μεγαλώνει.

Ποια είναι η αιτία;

Παρέμειναν σχεδόν ανέγγιχτες δομές που επέτρεψαν την άνθηση ενός παρασιτικού συστήματος εξυπηρετήσεων και προνομίων.

Με αγώνες δεκαετιών έγιναν βήματα πραγματικής Δικαιοσύνης και κοινωνικής απελευθέρωσης.

Αλλά μετά; Εφησυχασμός.

Η αδικία και η ανομία είναι ακόμα ο κανόνας.
Η υγιής επιχειρηματικότητα ακόμα ασφυκτιά.
Το δίκιο του ισχυρού συνθλίβει την ισχύ του δικαίου.

Το έχω ξαναπεί: Στη Διακήρυξη του ΠΑΣΟΚ, τη Διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη του 1974, προσδιορίσαμε ως «ρίζα της συμφοράς» για το Ελληνισμό την εξάρτηση από ξένα κέντρα.


Σήμερα, "ρίζα της συμφοράς" είναι ένας πελατειακός καπιταλισμός.


Δομές εξάρτησης που έφτιαξε ένα πελατειακό κράτος που συντηρεί την συγκέντρωση πλούτου, προνομίων και εξουσίας.

Στερώντας από τη χώρα τη δυνατότητα να σχεδιάζει σοβαρά και υπεύθυνα μια βιώσιμη αναπτυξιακή πορεία.

Όλα τα βήματα που κάναμε την περίοδο 2009-2011 προς αυτή την κατεύθυνση, με κάποιες εξαιρέσεις, αποδομούνται ή βάλλονται.

Από την αποκέντρωση, μέχρι την διαφάνεια και την αξιοκρατία.
Από την διαβούλευση στη Βουλή, μέχρι την συμμετοχική διαδικασία στην κοινωνία.

Γι' αυτό ο δρόμος για την πραγμάτωση των αξιών, δεν τελειώνει ποτέ.

Μπροστά στις πολύ μεγάλες και νέες προκλήσεις, από την ελευθερία στο διαδίκτυο μέχρι την κλιματική αλλαγή, από την αντικατάσταση της εργασίας απο ρομπότ μέχρι και την δραματική αύξηση της ανισότητας, σταθερά για μας, είναι και πρέπει να παραμείνουν οι αξίες του σοσιαλιστικού και δημοκρατικού μας κινήματος.

Και για κάθε αλλαγή μας προαπαιτείται να ξέρουμε ποιο είναι το πρόσημο, ποιες αξίες εκφράζουμε, ποιους εκφράζουμε τελικά.

Και γι' αυτό εξέφρασα και την αντίθεσή μου προ μηνών στις οβιδιακού τύπου μεταλλάξεις του Κινήματος, που μόνο σύγχυση και καχυποψία προκαλούν στους πολίτες.

Ούτε η Παράταξη αλλάζει έτσι, ούτε βεβαίως η χώρα.

Μόνο αποτέλεσμα, να θολώνει το πραγματικό διακύβευμα.

Ο δρόμος για την πραγμάτωση των αξιών είναι δύσκολος.

Είναι ανηφορικός. Θα γίνουν και λάθη.


Έχει ήττες, έχει πισώπλατα μαχαιρώματα, έχει και προδοσίες.

Έχει και Σειρήνες, σε κάθε σπιθαμή της ανηφόρας, να μιλάνε για τον εύκολο δρόμο:

Να σου λένε «Μην συγκρούεσαι, το κεφάλι σου θα φας, γιατί να σηκώνεις ευθύνες άλλων; Άσε τη χώρα, σκέψου το δικό σου πολιτικό μέλλον»

Να σου λένε «Στην Ελλάδα αυτά δεν γίνονται. Τι το παλεύεις;»

Τι σημαίνει αυτό;
Κάποιοι βολεύονται με έναν λαό ηττοπαθή.

Όχι εμείς!

Πολλές φορές τα βρήκα αυτά μπροστά μου.

Όμως, θυμάμαι τι λέγαμε στο ΠΑΚ: "Όταν ένας λαός πιστέψει στον εαυτό του κανείς δεν τον σταματά".

Η αλλαγή που οραματιζόμαστε, αφορά πρώτα εμάς.

Τον κάθε έναν από εμάς - αλλά και την Παράταξή μας.

Και η αλήθεια είναι, ότι κάναμε σπουδαία βήματα προς αυτή την κατεύθυνση.

Όπως για παράδειγμα για τη διαφάνεια στη λειτουργία του κράτους - το πρώτο μεγάλο βήμα για την εμπέδωση της αμοιβαίας εμπιστοσύνης.

Θεσπίσαμε τη Διαύγεια.

Θεσμοθετήσαμε μια πραγματικά ανεξάρτητη στατιστική αρχή - πάψαμε να είμαστε ανέκδοτο διεθνώς.

Θέσαμε τις βάσεις για την ηλεκτρονική συνταγογράφηση.

Δημιουργήσαμε το opengov. Δεν επιβράβευσε όμως ημέτερους γι’ αυτό και εγκαταλείφθηκε.


Κάναμε μεγάλο βήμα αποκέντρωσης με τον Καλλικράτη. Δεν μπορεί να σταματήσει.

Καταστήσαμε το ΑΣΕΠ μοναδικό και καθολικό κριτή της εισόδου στο Δημόσιο. Ξεκάθαροι κανόνες, που αποδυναμώνουν τους επίδοξους επαγγελματίες “προστάτες” του λαού.

Και παράλληλα,

Θεσπίσαμε ένα νέο πλαίσιο λειτουργίας των ΑΕΙ και ΤΕΙ. Δυστυχώς είχαμε πισωγύρισμα και σ’ αυτό.
Κάποιοι αποφάσισαν να κλείσουν το μάτι στις συντεχνίες.

Φέραμε το πιο προοδευτικό πλαίσιο για τη μετανάστευση.

Είχαμε απέναντί μας όλη τη συντήρηση, που εξέθρεψε τη μισαλλοδοξία. Εκπροσωπούνται “επάξια” στη Βουλή αλλά και στην Ευρωβουλή σήμερα.

Οι αλλαγές, όταν θέλουμε, γίνονται.
Το αποδείξαμε.
Αλλά θέλουν συνεχή αγώνα και βούληση.

Συνεχή προσπάθεια.

Πολύ περισσότερο, που η κυβερνητική συνεργασία, στερείται ενός πραγματικά προοδευτικού προγραμματικού πλαισίου - το οποίο και έχει απόλυτη ανάγκη η χώρα.

Πραγματικές δομικές αλλαγές και μεγάλες μεταρρυθμίσεις με δημοκρατικό και προοδευτικό πρόσημο, που θα αλλάξουν για πάντα τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί το κράτος, δεν γίνονται.

Ακόμα χειρότερα: Στα μάτια των πολιτών, οι μεταρρυθμίσεις κατέστησαν ισοδύναμες των μέτρων δημοσιονομικού χαρακτήρα, καταστροφικές.

Υπονομεύεται έτσι το βασικό εργαλείο αλλαγής της δημόσιας διοίκησης, της τοπικής αυτοδιοίκησης, του παραγωγικού μοντέλου και βεβαίως, του πολιτικού συστήματος.


Και μαζί, η μεταρρυθμιστική πνοή που έχει ζωτική ανάγκη η χώρα.

Αντίθετα, οι διευθετήσεις συμφερόντων δίνουν και παίρνουν.

Παρακολούθησα στενά, αν και δεν ήμουν μέλος των πρώτων θερινών τμημάτων της Βουλής, ευεργετικές ρυθμίσεις για τραπεζικούς και μιντιακούς ομίλους.

Όπως και ρυθμίσεις για δάση, αιγιαλούς και χωροταξικούς σχεδιασμούς, ρυθμίσεις ευκολίας, όχι αξιοποίησης του δημόσιου πλούτου.

Ευτυχώς, η κοινωνία των πολιτών αντέδρασε έντονα και σταμάτησε ή άλλαξε πολλά από αυτά.

Αλλά τα συμφέροντα που επιδιώκουν να λεηλατήσουν τον δημόσιο πλούτο, καιροφυλακτούν.

Για αυτό και δεν μπορεί κανείς να εφησυχάζει.



Φίλες και φίλοι,

Η μεγάλη πληγή, επαναλαμβάνω, η ρίζα του κακού στον τόπο μας, είναι ο πελατειακός καπιταλισμός.

Η χαριστική, προνομιακή συμπεριφορά του κράτους απέναντι σε ισχυρές ομάδες συμφερόντων που έχουν τις κατάλληλες προσβάσεις σε αυτό.

Και σήμερα βλέπουμε ότι συνεχίζεται αυτή η πρακτική, η οποία αποβαίνει σε βάρος των πολλών, που σηκώνουν ήδη δυσανάλογα τα βάρη της προσαρμογής.

Σε αντίθεση - επειδή πολλοί υπαινίσσονται ότι σήμερα συνεχίζεται απλώς αναγκαστικά η πολιτική της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ -, με όσα προσπαθήσαμε εμείς να κάνουμε μέσα στο δύσκολο περιβάλλον εκείνης της εποχής.


Παλέψαμε και δείξαμε έμπρακτα την αντίθεσή μας με αυτές τις πρακτικές.


Δεν φοβηθήκαμε και αναλάβαμε το κόστος αυτής της σύγκρουσης.

Ενδεικτικά αναφέρω - γιατί υπάρχουν πολλά - κάποια παραδείγματα.

Ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών με κοινές μετοχές και δημόσιο έλεγχο μέχρι να εξυγιανθούν και να ιδιωτικοποιηθούν και πάλι - έτσι ώστε η πολιτεία να πάρει πίσω όσα έβαλε και ένα κέρδος επιπλέον, επιστρέφοντας τες στον ιδιωτικό τομέα.



Που φτάσαμε τελικά;

Πρόσφατα, επιχειρήθηκε και πάλι απαλλαγή των τραπεζών από την υποχρέωση καταβολής φόρου ακινήτων, όταν όλες οι υπόλοιπες επιχειρήσεις της χώρας και οι πολίτες καλούνται να καταβάλλουν το σχετικό φόρο.



Γιατί;

Από το 2011 είχαμε ολοκληρώσει τη νομοθεσία για το λαθρεμπόριο καυσίμων. Κλείναμε μία διαρκή οικονομική αιμορραγία.

Τι έγινε από τότε μέχρι σήμερα; Γιατί δεν ολοκληρώθηκε αυτή η προσπάθεια;

Συγκεκριμένες επιλογές της κυβέρνησής μας, που αναδεικνύουν έμπρακτα στα μάτια των πολιτών και τις τεράστιες διάφορες που μας χωρίζουν από τη συντήρηση.

Για όλα αυτά η Παράταξή μας θα έπρεπε να αποτελεί τον σταθερό παράγοντα προοδευτικής πλεύσης της χώρας, εμπροσθοφυλακή του δημοσίου συμφέροντος και προμαχώνα των αλλαγών και των μεταρρυθμίσεων, που έχουν ανάγκη ο τόπος, ο Ελληνικός λαός.

Για να μπει ένα τέλος στα δημοσιονομικά μέτρα που φορτώνονται οι πολλοί - ενώ διατηρούν προνόμια ορισμένοι.




Φίλες και φίλοι,


Είναι τώρα η ώρα, οι προοδευτικές δυνάμεις να σπάσουν τον ομφάλιο λώρο με την πελατειακή Ελλάδα και να ορίσουν τον δρόμο για την Ελλάδα των αξιών.

Η συνάντηση όλων αυτών των δυνάμεων και η ενότητά τους στη βάση των κοινών αρχών και των αξιών μας, είναι ο μοναδικός αξιόπιστος δρόμος για να μπορέσουμε να οικοδομήσουμε μια δύναμη πραγματικής προοδευτικής διακυβέρνησης για τον τόπο.

Μια προοδευτική πρόταση διακυβέρνησης που θα συσπειρώνει γύρω της, με πολιτικούς και όχι άλλους όρους, όλες τις προοδευτικές δημοκρατικές, σοσιαλιστικές και αριστερές δυνάμεις.

Αυτή η προσπάθεια, είναι που έχει αξία και σημασία.

Για αυτήν, αξίζει κάθε πρωτοβουλία.

Και αυτό θα πράξω.

Είμαι διατεθειμένος να συζητήσω με κάθε πολίτη σε κάθε γωνιά της χώρας.

Να οργανώσουμε άμεσα, με όρους αξιακούς, όρους αλήθειας και εμπιστοσύνης, ανοιχτές συζητήσεις για τη Δημοκρατία, τους θεσμούς, το κράτος, την αυτοδιοίκηση, το παραγωγικό μοντέλο και την ανάπτυξη, την παιδεία, την υγεία, τις νέες τεχνολογίες, το περιβάλλον, αλλά και την ευνομία, την αξιοκρατία, τη λογοδοσία.

Όπως κάναμε φέτος στο Συμπόσιο με νέους από όλη την Ελλάδα.

Να αναζητήσουμε μια κοινή, οραματική, δημιουργική, αλλά ρεαλιστική και αποτελεσματική πορεία.

Γιατί μόνον έτσι θα καταφέρουμε πραγματικά να οικοδομήσουμε μια πολιτεία αντάξια των οραμάτων μας, μια κοινωνία δικαιοσύνης και αξιοπρέπειας, ένα κράτος δικαίου, για τη δημιουργία του οποίου κάθε Έλληνας θα έχει βάλει το δικό του λιθαράκι.


Θα είναι πραγματικά το δικό μας οικοδόμημα.


Δική μας δημιουργία.

Ας μιλήσουν επιτέλους και οι πολίτες, η κοινωνική και πολιτική συμμαχία των προοδευτικών, των δημιουργικών δυνάμεων, για να αποφασίσουμε όλοι, από κοινού, το δρόμο που θα ακολουθήσουμε.

Ας εκφράσουν όλοι τις απόψεις τους και τις θέσεις τους, όχι μόνον στο πλαίσιο μιας διαβούλευσης, αλλά και συμμετοχικά με δημοψηφίσματα, συμβουλευτικά, ακόμη και δεσμευτικά όπου χρειαστεί.

Να αξιοποιήσουμε τη γνώση και τη δεξιότητα του καθενός.

Για την Παράταξη - για τις προοδευτικές δυνάμεις του σοσιαλισμού και της αριστεράς, για τη χώρα.

Να γίνει υπόθεση όλων μας, δική μας υπόθεση.

Η σημερινή έκθεση θέλουμε να αποτελέσει έναυσμα για να συζητήσουμε με τους πολίτες και σε άλλες πόλεις της χώρας, όσα αφορούν το μέλλον.

Παράλληλα, θέλουμε να διοργανώσουμε εργαστήρια κατά τα πρότυπα που εισάγαμε φέτος στο Συμπόσιο της Σύμης και σε άλλες περιοχές.

Διαβουλευτικά εργαστήρια που συνδυάζουν την μορφωτική διαδικασία με νέες προτάσεις για τον τόπο.

Ώστε νέοι άνθρωποι να μπορέσουν να συμμετάσχουν σε αυτήν την νέα εμπειρία και να προσφέρουν και από τη πλευρά τους με τις ιδέες τους και τις προτάσεις τους για την Ελλάδα που οραματίζονται. Να πάψουν να είναι άβουλοι θεατές των εξελίξεων.



Φίλες και Φίλοι,

Είναι φανερό ότι, ο δρόμος των αξιών, ο δρόμος των αρχών, μας καλεί και πάλι.


Η εκ βάθρων αλλαγή της χώρας, είναι το δύσκολο μεν αλλά απολύτως αναγκαίο έργο που οφείλουν να φέρουν σε πέρας οι προοδευτικές δυνάμεις του τόπου.

Αν κάτι μας καθιστά διαφορετικούς από τη συντήρηση, είναι ότι, εμπιστευόμαστε τους Έλληνες, εμπιστευόμαστε τον πολίτη, αρκεί να του δοθεί η δυνατότητα, η ευκαιρία, γνώση, λόγος και σωστό πλαίσιο αρχών και κανόνων.

Και γι' αυτό αγωνιζόμαστε για τα δικαιώματά τους, απέναντι στα προνόμια των λίγων, που ακυρώνουν τα δικαιώματα των πολλών και υπονομεύουν την ανεξαρτησία της χώρας.

Αν κάτι μας καθιστά διαφορετικούς από τη συντήρηση, είναι ότι αποτελούμε σάρκα από τη σάρκα των υγιών παραγωγικών και δημιουργικών δυνάμεων του τόπου, όλων εκείνων των Ελλήνων που αγωνίστηκαν επί δεκαετίες για να καταστήσουν την Ελλάδα ανεξάρτητη και δημιουργική.

Αν κάτι μας καθιστά διαφορετικούς από τη συντήρηση, είναι ότι, ποτέ δεν θα σηκώσουμε σημαία ευκαιρίας. Ούτε ευτελίσαμε, ούτε προσβάλαμε το εθνικό σύμβολο, σηκώνοντας τη γαλανόλευκη ως σημαία ευκαιρίας για μικροκομματικές επιδιώξεις.

Γι' αυτό, η διαφορά μας από τη συντήρηση, δεν είναι ο βαθμός μιας δήθεν φιλολαϊκής ατζέντας, που πρακτικά διευθετεί μικρά ή μεγάλα συμφέροντα, αλλά η πραγματική σύγκρουση για την υπεράσπιση του δημοσίου συμφέροντος, των αρχών και των αξιών της δημοκρατίας και του σοσιαλισμού.

Στην Ελλάδα, την Ευρώπη, παντού.



Σας ευχαριστώ.



Πηγή: smartpost

Πεταλωτής: Ο Παπανδρέου δεν είναι Καραμανλής να λέει ανεκδοτάκια για να περνάμε καλά

Ο πρώην κυβερνητικός εκπρόσωπος και πρώην υπουργός Γιώργος Πεταλωτής τα είπε πολύ ωραία χθες στον «ΑΘΗΝΑ 9.84» για τη μόδα που απαιτεί τους πρώην πρωθυπουργούς να παριστάνουν τους μουγκούς.

Ο κ. Πεταλωτής ανέφερε χαρακτηριστικά:

Δεν πρέπει να μιλάει ο Γ. Παπανδρέου, για να μην εκληφθεί από όλους μας ότι θέλει να επιστρέψει ξανά, ως πρόεδρος του ΠαΣοΚ ή ότι θα φτιάξει ένα καινούργιο κόμμα, όπως διαδιδόταν τελείως ανυπόστατα το τελευταίο διάστημα; Πιστεύω ότι ο Γ. Παπανδρέου είναι ο μοναδικός πολιτικός ηγέτης, ο οποίος μιλάει με βάση αξίες και αρχές και πολλές φορές κατακρίνεται γι' αυτό, ότι μιλάει θεωρητικά και ότι η πράξη είναι διαφορετική από την θεωρία.

Είναι επιβεβλημένο να ακολουθούν όλοι το παράδειγμα Καραμανλή, να λέμε ανεκδοτάκια στις γαλαρίες των εδράνων της Βουλής, για να είμαστε καλά με όλους και να μην θίγεται η σημερινή ηγεσία των κομμάτων, στα οποία συμμετέχουν οι πρώην πρωθυπουργοί;.





www.parapolitiki.com