Σύνοδος την Ηγετών του ΕΣΚ

Βρυξέλλες, Βέλγιο, 28 Ιουνίου 2012

Γραφείο Γιώργου Α. Παπανδρέου - Δήλωση του Προέδρου της Σοσιαλιστικής Διεθνούς Γιώργου Α. Παπανδρέου στη Σύνοδο των Ηγετών του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος.
"Είναι μια κρίσιμη στιγμή για την Ευρώπη. Βρισκόμαστε σε ένα σταυροδρόμι. Σε όσους λένε ότι δεν θέλουν να συλλογικοποιήσουν το ρίσκο στην Ευρωπαϊκή Ένωση, τους απαντώ ότι ήδη το ρίσκο το έχουμε συλλογικά. Και αν δεν δουλέψουμε μαζί, διαμορφώνοντας θεσμούς, όπως το ευρωομόλογο, μια τραπεζική ένωση, που θα εγγυάται τις καταθέσεις όλων των πολιτών, μια οικονομική, δημοσιονομική ένωση και μια στρατηγική για την ανάπτυξη, θα δούμε ότι το ρίσκο, η έλλειψη εμπιστοσύνης απέναντι στην Ευρώπη, θα μεγεθυνθεί, θα μεγαλώσει στις αγορές, διαμορφώνοντας ένα βαθύ χάσμα, ένα νέο "τείχος του Βερολίνου", μπορεί να πει κανείς, μεταξύ εκείνων των χωρών που έχουν υψηλό ρίσκο και εκείνων των χωρών που έχουν χαμηλό ρίσκο.

Αυτό θα υπονομεύσει όχι μόνο την Ευρωζώνη, αλλά και την ίδια την Ευρώπη. Εμείς οι προοδευτικοί, εμείς οι σοσιαλιστές, ξέρουμε ότι η Ευρώπη μπορεί να είναι παράγοντας καλού, παράγοντας θετικού έργου, όχι μόνο για τους ευρωπαϊκούς λαούς, αλλά και παγκόσμια, σε όλη τη διεθνοποιημένη οικονομία. Όπως και ότι η κρίση θα επηρεάσει όλους παγκοσμίως.

Γι’ αυτό είναι ώρα να ληφθούν σοβαρές αποφάσεις τώρα, όσο γίνεται πιο άμεσα. Για το καλό της Ευρώπης, αλλά και της Ελλάδας.

Σε ό,τι αφορά την Ελλάδα, είναι πολύ εύκολο να δημιουργείται η αίσθηση ενός εξιλαστήριου θύματος, ότι δηλαδή, φταίει η Ελλάδα για τα προβλήματα αυτά. Νομίζω, πια είναι πασιφανές, ότι η Ελλάδα έχει μεν τα προβλήματά της και αυτά είναι που λύνουμε, με δύσκολες αποφάσεις, αναγνωρίζοντας τις δικές μας ευθύνες, αναλαμβάνοντας τις δικές μας ευθύνες, αλλά πρέπει πια να αναλάβει και συλλογικά η Ευρώπη τις ευθύνες της. Να συμπληρώσει την αρχιτεκτονική της Ευρωζώνης. Δεν μπορεί πια -θα ήταν εύκολο- να πει κανείς «η Ελλάδα φταίει», δεν είναι έτσι. Τώρα πια, έχει αποκαλυφθεί ότι το πρόβλημα είναι ευρωπαϊκό και ως Ευρωπαίοι, από κοινού, συλλογικά, πρέπει να προχωρήσουμε.

Ελπίζω ότι αυτές θα είναι οι αποφάσεις αυτές τις ημέρες."

Από: http://www.papandreou.gr/papandreou/content/Document.aspx?d=6&rd=7739474&f=1354&rf=1290836267&m=17812&rm=14279399&l=2

Ζήσε τον μύθο σου

Η Κύπρος λοιπόν ζητά και αυτή λεφτά από την Ευρώπη και οσονούπω θα αποκτήσει το δικό της μνημόνιο (κατάργηση της Αυτόματης Τιμαριθμικής Αναπροσαρμογής, περικοπές στο σύστημα Yγείας, απελευθέρωση κλειστών επαγγελμάτων κοκ). Βέβαια περισπούδαστοι αναλυτές ορκίζονταν μέχρι την τελευταία στιγμή ότι η Κύπρος θα βρει λεφτά στην Ρωσία και την Κίνα και δεν θα πέσει στα νύχια του ευρωπαϊκού Βορρά. Δυστυχώς όμως οι Ρώσοι και οι Κινέζοι δεν διαβάζουν, όλοι τους, ελληνικές και κυπριακές εφημερίδες και έτσι άφησαν αβοήθητο τον σύντροφο Χριστόφια.

Τώρα θα μου πείτε πώς ένα μαρξιστικό λενινιστικό κόμμα, όπως το ΑΚΕΛ, δέχεται η χώρα που κυβερνά, να προσφεύγει σε «μηχανισμούς στήριξης»… Έλα ντε! Πάντως το Ανορθωτικό Κόμμα Εργαζόμενου Λαού, δεν έπεσε αμαχητί. Αρχές του μήνα στην Λεμεσό διοργανώθηκε μεγάλο Κυπρορωσικό φεστιβάλ ενώ οι «προεδρικοί απεσταλμένοι» (ο υπουργός Τουρισμού της μεγαλονήσου μαζί και τραπεζίτες) πηγαινοέρχονταν συνεχώς στο Πεκίνο. Παρ' όλα αυτά οι Ρώσοι και Κινέζοι δεν στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων. Άλλη μια απόδειξη πόσο κακό κάνει στον (Κινέζο και Ρώσο) άνθρωπο η παγκοσμιοποίηση.

Με τόσα που έχουν δει τα μάτια του δεν καταλαβαίνει την αξία του κυπριακού μπάλου, της σεφταλιάς και του χαλουμιού. Η ενίσχυση της Κυπριακής οικονομίας από Ρώσους και Κινέζους αδελφούς, θα ήταν πάντως μια λύση και για τα δικά μας αδιέξοδα. Κυρίως τα ψυχολογικά. Γιατί και λεφτά να μην παίρναμε, θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε να ζούμε με αυτόν τον μύθο. Ότι οι δικοί μας δανειστές είναι κακοί και κάπου, κάπως, κάποτε θα βρεθούν καλοί να μας δανείσουν. Λατινοαμερικάνοι θα είναι αυτοί; Ο Τσάβες ο ίδιος; Ή θα είναι άντρες ψηλοί, χοντροί με κελεμπίες; Ο ΣΥΡΙΖΑ (αλλά και ο Καμμένος) είχε αφήσει ανοιχτά όλα τα ενδεχόμενα. Μιλούσαν για βοήθεια από την Βενεζουέλα, για αραβικά κεφάλαια και κυρίως για Ρώσους και Κινέζους «χορηγούς».

Ακόμη και αυτός ο προσεκτικός, τηρουμένων των αναλογιών, Αλέξης Τσίπρας στην συνέντευξη που μου παραχώρησε δύο μέρες πριν τις εκλογές, μου μίλησε με θαυμασμό για το «αριστερό κυπριακό μοντέλο». Τώρα όμως τι θα κάνουμε που το μοντέλο τρέχει πίσω από τον … Παπανδρέου; Σε ποιόν μύθο να στηριχτούμε; Πόσο να αντέξει μια χώρα (ψυχολογικά πάντα) χωρίς δεξιούς και αριστερούς μύθους;

Βγάλαμε με τα χίλια ζόρια μια κυβέρνηση Σαμαρά γιατί δεν μας άρεσαν οι Πασόκοι και τελικά θα μας εκπροσωπήσει στην σύνοδο Κορυφής της Ευρώπης ένας πρώην υπουργός του Ανδρέα (ο Πρόεδρος Παπούλια) και το δεξί χέρι του Παπακωνσταντίνου (ο υπουργός Ζανιάς). Αυτοί δηλαδή που θα πήγαιναν στις συνόδους κορυφής και το 2010 και το 2011, αν αρρώσταινε ξαφνικά ο Παπανδρέου και ο οικονομικός του υπουργός. Τότε γιατί τον ζήσαμε τον μύθο των εκλογών (εις διπλούν μάλιστα)! Γιαυτό σας λέω. Βρείτε μου ένα μύθο να στηριχτώ. Είμαι σε αδιέξοδο (ψυχολογικό πάντα).

Aπό protagon.gr : http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.8emata&id=16422

16 χρόνια χωρίς τον Ανδρέας μας

Ιούνιος 2011 - Ιούνιος 2012 Αλήθεια αυτός τελικά ήταν ο στόχος των ,,μεγαλοστελεχών,, του ΠΑΣΟΚ;

Πριν ένα χρόνο τα ,,μεγαλοστελέχη,, της παράταξης ξεκίνησαν μια έντονη πίεση στον τότε Πρωθυπουργό για να αναλάβει ,,πρωτοβουλίες,,. Τα μεγαλοστελέχη αυτά στηρίχτηκαν- χωρίς καν να τηρούνται τα προσχήματα- από συγκεκριμένα ΜΜΕ με πρώτο από όλα το ΜEGA.


Η πίεση αυτή κορυφώθηκε τον περασμένο Οκτώβριο, όταν το ένα μετά το άλλο από τα γνωστά μεγαλοστελέχη κουνούσαν με θράσος το δάχτυλο και ζητούσαν την παραίτηση του Παπανδρέου. Η μια δήλωση διαδεχότανε την άλλη και το δάκρυα που προκαλούσε η κοινωνική ευαισθησία των συγκεκριμένων στελεχών δεν είχαν τελειωμό.

Δεν δίστασαν να λένε- σε προεκλογική περίοδο (Λοβέρδος)- ότι είμαστε υποχρεωμένοι να ψηφίσουμε Σαμαρά, αν εκλεγεί πρώτο κόμμα η ΝΔ (σε ποια χώρα του κόσμου ένα κόμμα λέει εκ των προτέρων τι θα πράξει), έτσι ώστε να αναρωτηθεί, λογικά, ο ψηφοφόρος ,,αν είναι να ψηφίσω Σαμαρά μέσω του ΠΑΣΟΚ γιατί να μην ψηφίσω κατευθείαν τη ΝΔ;,,. Αντί δηλαδή, να αυξήσει τα ποσοτά του για να έχει μεγαλύτερο ρόλο στο σχηματισμό κυβέρνησης, εκ των προτέρων δήλωνε ότι θα στήριζε ενα δεξιό σχηματισμό.

Και τέλος, πολλά από τα μεγαλοστελέχη έβλεπαν τον εαυτό τους στην Κυβέρνηση Σαμαρά και έδιναν μάχες, με ότι αυτό σήμαινε για τον εκλογικό αγώνα που διεξήγαγε το κόμμα τους, το ΠΑΣΟΚ. Είναι άλλη συζήτηση το εάν έπρεπε να συμμετέχουν στελέχη του ΠΑΣΟΚ στην Κυβέρνηση και άλλο ότι θα έπρεπε να συμμετέχουν τα συγκεκριμένα.

Μπορεί η σημερινή λύση (κυβέρνηση συνεργασίας) να ήταν η μοναδική ρεαλιστική, τα ερωτήματα όμως που παραμένουν αναπάντητα είναι:
Τελικά τι πέτυχαν τα στελέχη μας αυτά που ξεκίνησαν την ,,επανάσταση,, πέρσι τον Ιούνιο ;
Να ρίξουν τον Παπανδρέου, να διαλύσουν την παράταξη και να φέρουν στην Κυβέρνηση τον Σαμαρά και την ΝΔ.

Δηλαδή, να φέρουν στην κυβέρνηση αυτούς που ,,έβαλαν την φωτιά και όχι αυτούς που με ενδεχόμενα λάθη έδωσαν τιτάνιο αγώνα να την σβήσουν,,.

Για εμάς, ο αγώνας τώρα αρχίζει. Αγώνας για να κατακτήσουμε την Δημοκρατία στο κόμμα και να θέσουμε τέλος στην κυριαρία από όλα αυτά τα στελέχη που με μοναδικό γνώμονα το προσωπικό τους συμφέρον πλήγωσαν και πληγώνουν εκατοντάδες χιλιάδες φίλους της δημοκρατικής παράταξης.


Τώρα ασφαλώς, ΠΑΜΕ-MAZI

MHNYMA ΓΙΩΡΓΟΥ Α. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ

“Αίσθημα απογοήτευσης επικρατεί σήμερα στον Έλληνα και την Ελληνίδα για την πολιτική ζωή στη χώρα μας. Δεν μιλώ για το ποιός κυβερνά ή το τι επαγγέλεται, αλλά για το πρότυπο της εξουσίας που επικρατεί.
…Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Και τελικά τα μέσα διαπαιδαγωγούν, διαμορφώνουν συνειδήσεις και καθορίζουν τον προορισμό μας που τελικά δεν μπορεί να ξεφύγει από τον φαύλο κύκλο του κυνηγητού της εξουσίας. Ολα επιτρεπτά και νόμιμα, εφόσον υπηρετούν τον υπέρτατο σκοπό: της εξουσίας για την εξουσία.
…Ολα υποτάσσονται στις σκοπιμότητες της εξουσίας, της κάθε εξουσίας, που θέλει να διατηρήσει την καρέκλα.
…Οταν ο λαός χάνει την ελπίδα του η συντήρηση, το κατεστημένο, χαίρεται. Και τότε τι αντιπροσωπεύει ο βουλευτής; Γίνεται πιόνι ανάμεσα σε οικονομικά συμφέροντα. Βλέπει το δέντρο του ρουσφετιού και όχι το δάσος των μεγάλων κοινωνικών προβλημάτων.”

Φίλες και φίλοι,

Αυτά έγραφα το 1996, πριν από 16 χρόνια, στο μικρό βιβλίο που εκδόθηκε με την ονομασία “Το Δέντρο και το Δάσος”.

Τα ίδια υπογράμμιζα και το 2009. Δηλαδή την αδίρρητη ανάγκη να εμβαθύνουμε την δημοκρατία, να σπάσουμε το πελατειακό κράτος, που είχε επί δεκαετίες διαβρώσει τη λειτουργία του πολιτικού μας συστήματος και την κοινωνία μας συνολικά.

Να προτάξουμε το συλλογικό συμφέρον μπροστά από το ατομικό ή συντεχνιακό συμφέρον που κατακερμάτισε τις δυνάμεις του Ελληνισμού.

Πίστη μου, ότι έπρεπε να απελευθερωθούμε από τον κρατισμό, που επικράτησε και δημιουργήσε μια παρασιτική οικονομία, τις μεγαλύτερες εξαρτήσεις και τελικά, μια ευάλωτη Ελλάδα.

Ο Βενιζέλος ανήγγειλε,,ανασύσταση της δημοκρατικής παράταξης,, ..μόνο που δεν είπε πως και με ποιον επιθυμεί να την κάνει…..

Ένα σοβαρό, προπάντων όμως, δημοκρατικό κόμμα , θα είχε αποφασίσει στα θεσμικά του όργανα την πολιτική του για την διετία και, επιπλέον, θα είχε ρυθμίσει όλες τις διαδικασίες για την ανασυγκρότηση του κόμματος μετά από μια πολύ δύσκολη κυβερνητική θητεία.

Το ΠΑΣΟΚ, η ηγετική ομάδα του δεν αντέχουν από ότι δείχνουν τα γεγονότα, να λειτουργούν σε τέτοια επίπεδα δημοκρατίας και δεν καταλαβαίνουν ότι από εκεί ξεκινάει το μεγάλο πρόβλημα.

Αλλά ακόμη και να παραδεχτούμε για το ΠΑΣΟΚ τον τρόπο που λειτουργούν, η ,,ανασύσταση της δημοκρατικής παράταξης,, δεν μπορεί να είναι υπόθεση του "ενός" η στην καλύτερη περίπτωση κάποιου επιτελείου. Ενός επιτελείου, μάλιστα, που θυμίζει πολιτικό νηπιαγωγείο.

Η ανασύσταση της δημοκρατικής παράταξης μπορεί να γίνει μόνο μέσα από τα θεσμικά όργανα, το θεσμικό διάλογο που θα καθορίσει το ίδιο το κόμμα.

Ο Πρόεδρος, φυσικά, έχει το δικαίωμα να καταθέσει προτάσεις.Αλλά, στην προκειμένη περίπτωση, ποιόν άκουσε ο Πρόεδρος για να καταλήξει στις προτάσεις του; Τα μέλη, τους φίλους ή μόνο τους 10-15 υπσοτηρικτές του, οι οποίοι το μόνο που επιδιώκουν είναι ένα,,καθαρό,, έως αποστειρωμένο και απόλυτα ελεγχόμενο ΠΑΣΟΚ ; Ή το ΠΑΣΟΚ θα καθορίσει την πορεία του από το ,,φόβο,, του Ζαπείου 2, που αυτή τη φορά φημολογείται έντονα, ότι θα είναι ο Λοβέρδος;

Το ΠΑΣΟΚ μπορεί να ανασυνταχθεί μόνο εάν μπορέσει να λειτουργήσει θεσμικά και δημοκρατικά. Και πρώτα από όλα να ασχοληθεί με τις εκλογές της Κυριακής και όχι με τις προσωπικές πολιτικές της επόμενης μέρας.

ΔΗΛΩΣΗ ΓΙΩΡΓΟΥ Α. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ

Κάθε δημοκράτης πολίτης καταδικάζει με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο τη βία από όπου και αν προέρχεται, εναντίον όποιου και αν εκδηλώνεται.

Παρά τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε, από τα μέσα και τις πρακτικές που χρησιμοποιούμε, κρίνεται η ποιότητα της καθημερινής μας ζωής αλλά και το αποτέλεσμα των προσπαθειών μας.

Όσοι θεωρούν ή και καλλιεργούν τη λογική ότι, ο σκοπός αγιάζει τα μέσα, ότι η χρήση βίας ή και η ανοχή στη χρήση βίας είναι δικαιολογημένη για πολιτικούς λόγους, οδηγούν στην καταπάτηση βασικών δημοκρατικών αξιών, οδηγούν την πολιτική ζωή στον εκφασισμό της.

Η πρόκληση που έχουμε μπροστά μας, είναι να αντιμετωπίσουμε την κρίση με περηφάνια και με την ήρεμη δύναμη της δημοκρατίας. Της δημοκρατίας που αποτελεί το θεμέλιο αξιών που μας ενώνουν, αντί να μας χωρίζουν.

Και είναι η ώρα να ενώσουμε τις δυνάμεις μας, όσο και εάν έχουμε διαφορετικές προσεγγίσεις, ώστε να αναγεννηθεί η χώρα, να μπορέσει η χώρα να σταθεί επιτέλους στα δικά της πόδια, στις δικές της δυνάμεις.

Η χρήση βίας ή η ανοχή σε πρακτικές βίας στην πολιτική ζωή του τόπου, διαιρεί τον λαό, καταργεί την ελεύθερη σκέψη, φοβίζει αντί να επιτρέπει την κριτική ακόμα και αιρετική άποψη, και τελικά, στερεί από τον Ελληνικό λαό τη δυνατότητα ουσιαστικής γνώσης και πραγματικών επιλογών.

Και σήμερα, που οι Έλληνες καταβάλουν μια μεγάλη προσπάθεια για να βγει η χώρα από την κρίση, για να δημιουργήσουμε μια Ελλάδα περήφανη και αυτοδύναμη, δεν χωρούν τραμπουκισμοί, νεοφασισμοί, αυταρχισμοί και βία.

Η οικονομική κρίση που βιώνουμε, είναι μόνο ένα σύμπτωμα μιας γενικότερης κρίσης, που αφορά την κοινωνία, την οικονομία, τους θεσμούς, την πολιτική, τον πολιτισμό.

Σήμερα, το διακύβευμα είναι η Δημοκρατία και η λειτουργία της, στην Ελλάδα, την Ευρώπη, παντού στον κόσμο.

Όμως, την ίδια ώρα, που έχουμε ανάγκη από περισσότερη δημοκρατία, κάποιοι που δήθεν λειτουργούν στο όνομα του λαού, καλλιεργούν την άρνηση, το μίσος, τη βία.

Έτσι, πλήττουν το δημόσιο συμφέρον, ενισχύουν τη δύναμη των ισχυρών και αδικούν ακόμη περισσότερο τους αδύναμους.

Χωρίς τη δημοκρατία οδηγούμαστε στη βαρβαρότητα.

Γι' αυτό, απέναντι σε αυτά τα φαινόμενα, σε αυτές τις πρακτικές, η απουσία και η παραίτηση δεν δικαιολογούνται, η καταγγελία και η καταδίκη δεν αρκούν.

Η αντιμετώπιση της επιχείρησης εκφασισμού της πολιτικής και κοινωνικής ζωής, αφορά όλους μας, απαιτεί την ενεργό συμμετοχή όλων των δημοκρατών πολιτών στη διαμόρφωση της καθημερινής μας ζωής, στον αγώνα για την προάσπιση και εμβάθυνση της Δημοκρατίας.

"Όπου κι αν πάω, η Ελλάδα με πληγώνει"...

Να το πούμε "ελληνική νοοτροπία"; Να το πούμε αποκοτιά ή ωχαδελφισμό; Να το πούμε συνενοχή; Όπως και να ειπωθεί, απεικονίζει την πραγματικότητα. Η εικόνα της ελληνικής κοινωνίας, καταγεγραμμένη από την πέννα ενός νέου ανθρώπου, του Βασίλη Μαχιά, που πήρε των οματιών του και έφυγε μακριά, γιατί δεν θέλησε να συμβιβαστεί με τα εύκολα. Και το ΄κανε νωρίς, πριν τα στραβά και τ΄ανάποδά μας βγουν στη φόρα, από ανάγκη. Δεν θέλησε να γίνει "συνένοχος" στην φραπεδιά, τη τζάμπα μαγκιά και την ανέξοδη "δοσοληψία".

Χρειάστηκε να περάσουν μερικά χρόνια για να επιβεβαιωθεί η ορθότητα της απόφασής του. Έπρεπε να φτάσει η χώρα στο χείλος της καταστροφής, για να επιχειρηθεί μια πρώτη, έστω, προσπάθεια αλλαγής στις συνήθειες χρόνων, που είχαν γίνει πλέον κατεστημένες. Μισήθηκαν αυτοί που ορίστηκαν απ΄την ιστορία, να κόψουν "γόρδιους" δεσμούς. Έβαλαν όμως το θεμέλιο...
Και μας κουνάει το δάχτυλο ο Βασίλης, δεν ανοίγει το χέρι του σε μούντζα... Δεν είναι "μπαχαλάκης". Να "διορθώσει", θέλει, όχι να καταστρέψει! Τί κι αν είναι πλέον μακριά! Η Πατρίδα ακόμα τον "πληγώνει"....

" Εγκατέλειψα την Ελλάδα προ εφταετίας. Τις καλές εποχές δηλαδή. Ολυμπιακοί, ευρωπαϊκό, Eurovision και καφάσια οι άδειες σαμπάνιες στη Μύκονο. «Πού πας;», με ρωτούσαν απορημένοι οι φίλοι μου. «Πουθενά δεν θα βρεις καλύτερα!». Τώρα πια η στάση τους έχει αλλάξει. «Μη τυχόν και γυρίσεις! Καλά είσαι εκεί. Δεν παλεύεται εδώ η κατάσταση.».

ΔΗΛΩΣΗ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΗΣ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΓΙΩΡΓΟΥ Α. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ΣΤΗ ΣΥΝΟΔΟ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ

Ζούμε μια κρίσιμη περίοδο, τόσο για την Ελλάδα όσο και για την Ευρώπη.
Η Ελλάδα έχει σημειώσει μεγάλη πρόοδο. Κάναμε μεγάλες θυσίες, επειδή θέλουμε να υπάρξει μια Ελλάδα με διαφάνεια, μια Ελλάδα ανταγωνιστική, μια Ελλάδα δυναμική, μια Ελλάδα δίκαιη. Και θέλουμε να παραμείνουμε στο ευρώ.
Αλλά επίσης, χρειαζόμαστε χρόνο και κατανόηση. Και πρέπει να καταλάβουμε ότι, αυτή η κρίση είναι ευρύτερη. Οφείλουμε να ξεπεράσουμε τις αλληλοκατηγορίες και την αναζήτηση αποδιοπομπαίων τράγων, πρέπει να ενώσουμε όλοι μαζί τις δυνάμεις μας.
Πρέπει να επενδύσουμε στην Ευρώπη, πρέπει να επενδύσουμε στους νέους μας, για καινούργιες θέσεις εργασίας, πρέπει να επενδύσουμε στη βιώσιμη πράσινη ανάπτυξη, πρέπει να επενδύσουμε στην καινοτομία. Και διαθέτουμε τα μέσα για να το κάνουμε.
Εάν επιβάλουμε έναν φόρο στις χρηματοπιστωτικές συναλλαγές, εάν δημιουργήσουμε το ευρωομόλογο, θα διαθέτουμε τους πόρους για ανάπτυξη, για βιώσιμη ανάπτυξη στην Ευρώπη, για να γίνει η Ευρώπη ανταγωνιστική.
Και κάτι ακόμη. Χρειαζόμαστε μια πιο δημοκρατική Ευρώπη. Η Ευρώπη δεν αφορά μόνο τους προνομιούχους. Η Ευρώπη θα αποτύχει, η δημοκρατία θα αποτύχει και εμείς οι ίδιοι θα διαψεύσουμε τις προσδοκίες των λαών μας, εάν η Ευρώπη δεν υπάρχει για τους λαούς μας, για τους πολίτες μας.
Εμείς, οι προοδευτικοί, πιστεύουμε ότι τώρα είναι ο καιρός, έχουμε τη δυνατότητα, μεγάλων αλλαγών στην Ευρώπη.
Ας μετατρέψουμε αυτή την κρίση σε ευκαιρία.

Δεν μπορεί να πιστεύει κανείς στις αρχές και στην πολιτική του Παπανδρέου και να ψηφίζει Τσίπρα

Το σχόλιο αυτό απευθύνεται στους χιλιάδες φίλους που στήριξαν την πολιτική, την πρακτική, την ιδεολογική και φιλοσοφική προσέγγιση του Γιώργου Παπανδρέου.

Αφορμή για αυτό, υπήρξε η αίσθηση που δημιουργήθηκε ότι η νέα μόδα που τείνει να κυριαρχήσει στην πολιτική μας ζωή, αρχίζει να «ιδεολογικοποιείται» και στον κύκλο μας. Η ψήφος στο ΣΥΡΙΖΑ.

Τι κοινό όμως, μπορεί να έχουμε εμείς, με το ΣΥΡΙΖΑ και τον Τσίπρα;

Ο Παπανδρέου δίδαξε πολιτικό πολιτισμό, με τη συμπεριφορά και τους τρόπους του στην πολιτική αντιπαράθεση. Ο ΣΥΡΙΖΑ του Τσίπρα δίδαξε τη νομιμοποίηση των προσβολών, των προπηλακίσεων και προώθησε στο όνομα των ψήφων μια εμφυλιακού τύπου κατάσταση στη χώρα μας, τα τελευταία 2 χρόνια.

Ο Παπανδρέου είχε όραμα για την Ελλάδα και τόλμησε να πει αλήθειες που του κόστισαν.
Ανέδειξε θέματα που τα συζητούσε μέρος της κοινωνίας, αλλά ποτέ κανείς πολιτικός εξουσίας.

Ο ΣΥΡΙΖΑ για να φανεί αρεστός, έφτασε στο σημείο να δικαιώνει τη στάση ακόμη και εκείνων που κατακρατούσαν το ΦΠΑ, τον οποίο εμείς, ως καταναλωτές πληρώναμε.

Ο Παπανδρέου εφάρμοσε στην πράξη το δικαίωμα στη ζωή των νόμιμων μεταναστών στη χώρα, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ τους χρησιμοποίησε, με κίνδυνο ακόμη την ίδια τους τη ζωή σε στημένες απεργίες πείνας.
Ο Παπανδρέου κατέθεσε συγκεκριμένη πρόταση εκλογικού νόμου για να παταχθεί η αδιαφάνεια, η ρουσφετολογία, και οι πελατειακές σχέσεις.
Ο ΣΥΡΙΖΑ απλά επαναλαμβάνει το στερεότυπο σύνθημα δεκαετιών της απλής αναλογικής που τον βολεύει αριθμητικά να αυξήσει τις έδρες του.

Ο Παπανδρέου προώθησε ουσιαστικά τη συμμετοχική δημοκρατία στη χώρα, με τη ,,δημόσια διαβούλευση,, την ,,διαύγεια,, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ παραμένει σε παραδοσιακά συνθήματα, χωρίς συγκεκριμένο περιεχόμενο.

Ο Παπανδρέου συγκρούστηκε με συντεχνίες και συμφέροντα που κλέβουν τα χρήματα του εργαζόμενου και του συνταξιούχου, την ώρα που ο Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ δικαιολογούσε κάθε συντεχνιακή πρακτική, ακόμα και στην περίπτωση που ήταν κραυγαλέα σιωπούσε.

Ο Παπανδρέου μιλούσε για αλλαγή νοοτροπίας, για σύνδεση της οικολογίας με τη καθημερινότητά μας, την ώρα που ο ΣΥΡΙΖΑ το μόνο που είχε να αντιπαραταχθεί ήταν το ,, δεν πληρώνω,,

Ο Παπανδρέου έδινε σκληρές μάχες στην Ευρώπη και στο κόσμο, με χώρες που κυριαρχούσαν οι συντηρητικές δυνάμεις, κατάφερε να κάνει συμμάχους κόμματα αριστερά και οικολογικά ανά τον κόσμο, την ώρα που ο Τσίπρας ήθελε να επιβιώσει στις 12 τάσεις- συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ

Ο Παπανδρέου πρότεινε δημοψήφισμα για τη δανειακή σύμβαση και ο ΣΥΡΙΖΑ αντέδρασε αντιπροτείνοντας τις εκλογές ως μόνη «πραγματική» αποτύπωση της λαϊκής θέλησης.

Ο Παπανδρέου έδωσε μάχες και κέρδισε. Κατόρθωσε σε μια ανέτοιμη και χωρίς διάθεση Ευρώπη, να φτιάξει το μηχανισμό στήριξης, να γλιτώσει η χώρα από την στάση πληρωμών, να αναδείξει το πρόβλημα σε ευρωπαϊκό και ο ΣΥΡΙΖΑ, απλά, κατέβαζε τον κόσμο στους δρόμους και εμπόδιζε τους τουρίστες να έρθουν στη χώρα.

Τι έγινε τα τελευταία 2 χρόνια, που δεν ήταν μέσα στις δανειακές συμβάσεις; Όπως ο εξορθολογισμός των δαπανών του δημοσίου, η διαφάνεια, η καλλιέργεια φορολογικής συνείδησης, η δικαιοσύνη, η αλλαγή στο χώρο της παιδείας κλπ.

Ποια ήταν η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ. Αντίδραση σ όλα.
Και πολλά άλλα.

Κανείς από εμάς και πολύ περισσότερο, ο Παπανδρέου ο ίδιος, δεν τάχθηκε υπέρ της περικοπής μισθών και συντάξεων. Όμως, στο σημείο που μας είχε οδηγήσει η ΝΔ και η πρακτική και λογική δεκαετιών ολοκλήρου του πολιτικού συστήματος ( δεν εννοούμε μόνο τους πολιτικούς) δεν υπήρχε άλλος δρόμος.

Το ερώτημα λοιπόν είναι:

Σώσαμε την Ελλάδα από την πτώχευση ή την καταστρέψαμε.

Αν την σώσαμε, τότε δεν μπορεί να έχουμε κανένα κοινό με τον Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ, γιατί αν ακολουθούσαμε την δική τους πολιτική θα είχαμε ήδη από καιρό πτωχεύσει.

Αν όμως, το σημείο αιχμής που προσελκύει τον κόσμο είναι η αναδιαπραγμάτευση της δανειακής σύμβασης, τότε δυο σημεία πρέπει να αναφερθούν.

1. Ποιος έδωσε τις μάχες για ένα καλύτερο μνημόνιο. Αυτός που τις έδινε στην πράξη ή αυτός που καθότανε στα κλειστά κομματικά γραφεία στην Αθήνα;

2. Σήμερα δεν είναι 2010. Η αλλαγή στην Γαλλία, ο κίνδυνος καταποντισμού της Μέρκελ στις επόμενες εκλογές , η επέκταση του προβλήματος και σε άλλες χώρες (μην ξεχνάμε ότι ο Παπανδρέου είχε βρει κλειστές πόρτες όταν μίλησε για συμμαχία με Ισπανία και Πορτογαλία, γιατί εκείνοι τότε θεωρούσαν ότι δεν τους αφορά το πρόβλημα), αφήνουν προοπτική αλλαγών. Θα ήταν αφελής αν πίστευε κανείς ότι η Μέρκελ φοβήθηκε τον Τσίπρα, τον οποίο απέφυγε διπλωματικά να συναντήσει, όπως και ο Ολάντ.

Ολοκληρώνοντας, όποιος σήμερα θεωρεί κάτι ιδιαίτερο τη ρητορική Τσίπρα και ΣΥΡΙΖΑ αρκεί να δει την επιστολή του στους ευρωπαίους ηγέτες. Θα μπορούσε να ήταν ένα κείμενο ευχών του Μητροπολίτη πάσης Ελλάδας Ιερώνυμου. Δεν θα βρείτε πουθενά την πολεμική διάθεση όπως όταν μίλαγε στο εσωτερικό με τους χαρακτηρισμούς δωσίλογοι, Τσολάκογλου, Πινοσέτ.

Ο Γιώργος Παπανδρέου θα δικαιωθεί πολύ γρηγορότερα από ότι υπολόγιζε. Ήδη στις 17 Ιουνίου οδηγούμαστε στην ουσία σε δημοψήφισμα για τη δανειακή σύμβαση (γιατί περί αυτού πρόκειται), το οποίο με πάθος πολέμησαν μέχρι και οι εντολοδόχοι των συμφερόντων βουλευτές του ΠΑΣΟΚ.

Ο Γιώργος Παπανδρέου μπορεί να επιστρέψει πιο ενεργός στην εσωτερική πολιτική σκηνή, μπορεί και όχι. Η δική μας λειτουργία δεν ήταν στάση προσωπολατρίας και συμπαράταξης απλά στο όνομα Παπανδρέου. Αλλά στήριξη των δικών του προσεγγίσεων, πολιτικών επιλογών, της δική του φιλοσοφίας για την πολιτική και την καθημερινότητα.

Θα αποδειχτεί πολύ επιφανειακή και απολιτική η συμπεριφορά μας, αν στις εκλογές επιλέξουμε τον Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ.