Δεν είναι πάντα η καλύτερη λύση πάνω στο τραπέζι

Ο νεαρός συνάδελφος ξεκίνησε την ιατρική του ειδικότητα και μπήκε στο πρόγραμμα εφημεριών. Συμπαθής, δυναμικός, με ενδιαφέρον για τα κοινά. Ο ίδιος αυτοχαρακτηρίζεται ως αντιμνημονιακός, συριζαίος κατά βάση με λίγο ανακατεμένο εθνικισμό από αυτόν που οικιοποιούνται οι ΑΝΕΛ, δίνει το δικό του αγώνα για τη λεφτεριά στις συζητήσεις που κάνουμε στις κοινές μας εφημερίες...

Με διασκεδάζει η παρέα του, του έβγαλα και παρατσούκλι *ψεκασμένος* και συζητάμε αναλυτικά για τις επιλογές που είχαμε ως κράτος το 2009, δηλαδή το έτος της χρεοκοπίας. Παρά την προσπάθεια, δε μπορέσαμε καν να οριοθετήσουμε τις επιλογές αλλά αυτό παραμένει κάτι πολύ δύσκολο σε κάθε πολιτικό τραπέζι συζήτησης ανά την Ελλάδα.

Οι πρώτες του εφημερίες ήταν καλές κατά τη διάρκεια της νύχτας. Υπήρχαν τα κλασικά ελαφριά περιστατικά, υπήρχε ροή που δεν τον άφηνε να ξεκουραστεί, όμως έλειπε το βαρύ περιστατικό, εκείνο που σου σμπαριαλάζει την ψυχοσύνθεση. Παρ᾽ όλα αυτά, στον πρωινό καφέ διαρκώς γκρίνιαζε για τη δύσκολη εφημερία που είχε. Του έλεγα χαρακτηριστικά ''πέθανε κανείς στα χέρια σου''; Μου απαντούσε όχι, μα παρέμενε κατσουφιασμένος.

Την εφημερία σου μπορείς να την περάσεις με τρεις τρόπους: 1) Με ελάχιστα περιστατικά ή σπάνια χωρίς περιστατικό 2) Με πολλά ελαφριά περιστατικά 3) με βαρύ ή βαριά επείγοντα περιστατικά.

Σήμερα το πρωί, έφτασα στις 09:00 να τον αλλάξω. Εφημέρευα Καθαρά Δευτέρα και κείνος Κυριακή. Με περίμενε σχεδόν στην πόρτα. Ήταν έντρομος, χλωμός, με τα μάτια γουρλωμένα. Ρώτησα τι συνέβη, γιατί είναι σα να τον πάτησε τρένο και μου εξιστόρησε την εφημερία του.

Στις 02:00 ήρθε ένα βαρύ εγκεφαλικό, ένας νεαρός 34 χρονών με παράλυση στο δεξί άνω και κάτω άκρο. Βαριά κατάσταση, ο νεαρός αποπροσανατολισμένος σε χώρο και χρόνο.

Στις 03:30 ήρθε ένα έμφραγμα το οποίο έκανε ανακοπή με το που μπήκε στα επείγοντα. ΚΑΡΠΑ, Αδρεναλίνη, απινίδωση, πήρε μπρος στα 4 λεπτά και μεταφέρθηκε για στεφανιογραφία -σώθηκε.

Στις 07:00 το πρωί ήρθε μία κοπέλα 44 χρονών με ανακοπή, έξω, στον προαύλειο χώρο. Οι κόρνες τον τρόμαξαν, βγήκε έξω, φώναξε για φορείο. Την κουβάλησαν στα επείγοντα, ανεβοκατέβαζε τα χέρια του στο στήθος της για πάνω από μισή ώρα, η καρδιά δεν έλεγε να πάρει μπρος, την πρόδωσε, τον πρόδωσε. Η κοπέλα ήταν τόσο γλυκιά, τόσο όμορφη, ακόμη και πάλλευκη, κρύα, νεκρή. Ήταν τόσο έντονη η περιγραφή του που δεν ήθελα να τον διακόψω. Τελείωσε μουρμουρίζοντάς μου το όνομά της. ''Χριστίνα την έλεγαν, Χριστίνα'', μού είπε και έφυγε. Τον περίμενε η γυναίκα του και ο μικρός του γιος να πετάξουν το χαρταετό.

Είμαι πια βέβαιος πως δε θα γκρινιάξει πια για μία εφημερία με ελαφριά περιστατικά και συνεχή ροή. Αυτό που θα εύχεται είναι να μην ξανακούσει κόρνα, να μην ξαναδεί με τα μάτια του το θάνατο. Θα ξαναγίνει. Αυτή είναι η δουλειά μας. Ποτέ όμως δεν παύεις να εύχεσαι. Μπήκα στο γραφείο και είδα τη μπουγάτσα του και τον καφέ άθικτα. Κάθισα, και, καθώς έτρωγα τη μπουγάτσα του και έπινα τον καφέ του, σκεφτόμουν πόσο βοηθάει η βιωματική εμπειρία να κατανοήσεις αυτά που δε δεχόσουν ως περιγραφή, ακόμη και από κάποιον που τα έζησε.

Η Ελλάδα το 2009 χρεοκόπησε. Αυτό είναι ένα γεγονός. Η πρώτη επιλογή, αυτή της ευημερίας έπαψε να υφίσταται. Είχαμε να διαλέξουμε μεταξύ της δεύτερης επιλογής που ήταν το μνημόνιο και της τρίτης επιλογής που ήταν η πλέον ολέθρια για τη χώρα, άτακτη χρεοκοπία. Επιλέξαμε το μνημόνιο. Δυστυχώς όμως δε συνειδοτοποίησαμε ότι είχαμε 2 επιλογές αλλά συγκρίναμε το μνημόνιο με την ευημερία. Γιατί; Επειδή δε βιώσαμε την άτακτη χρεοκοπία. Όταν κάποιος δε γνωρίζει τα γιατί μίας επιλογής και συνεχίζει να πιστεύει σε ανύπαρκτες εναλλακτικές, δε μπορεί να συνδιαμορφώσει και να δημιουργήσει τις κατάλληλες προϋποθέσεις για να δικαιολογήσει και στην πορεία να δικαιώσει και να δικαιωθεί για την επιλογή αυτή. Όταν συνεχώς κοιτάζεις πίσω, νιώθεις ανασφαλής, αισθάνεσαι ότι δεν κάνεις αυτό που πιστεύεις, όχι επειδή είναι δύσκολο αλλά επειδή θεωρείς ότι ίσως υπήρχε κάτι πιο ανώδυνο, τότε βιώνεις μία συνεχή δυναμική αποτυχία. Όταν δε βλέπεις το πρόβλημα κατάματα αλλά ψάχνεις διαρκώς ενόχους, τότε δε μπορείς καν να κοντέψεις στη λύση παρά μόνο στέκεσαι να περιγράφεις το δράμα που βιώνεις.

Ο συνάδελφος κατάλαβε ότι η τρίτη επιλογή ήταν η πλέον δύσκολη. Το κατάλαβε καλά όταν δε μπορούσε καν να γελάσει με το γιο του που μπέρδευε τα πόδια του στην ουρά του χαρταετού. Το μυαλό του ήταν στη Χριστίνα.

Η Ελλάδα δεν είχε την ευκαιρία να μάθει ποια θα ήταν τα αποτελέσματα μίας άτακτης χρεοκοπίας μέσα από μία βιωματική εμπειρία. Να δει, να ζήσει, να νιώσει, έτσι ώστε να γυρίσει σε όποιο μνημόνιο της δοθεί και πέρα από τη λιτότητα να προχωρήσει με συνεργασία πολλών εκ των πολιτικών δυνάμεων στις αλλαγές που θα παραμερίσουν τις αιτίες που τη χρεοκόπησαν, θα τολμήσει μεταρρυθμίσεις σε όλα τα επίπεδα, θα αλλάξει. Η Ελλάδα και κάθε Ελλάδα δεν έχει την πολυτέλεια να βιώσει καμία χρεοκοπία. Διότι η Ελλάδα δεν είναι ένας συνάδελφός μου, είναι ένας ολόκληρος λαός και το λάθος στην προκειμένη περίπτωση δεν παραδειγματίζει και συνετίζει,ούτε δίνει δεύτερη ή τρίτη ευκαιρία. Δε χρειάζεται να ζήσουμε κάτι για να καταλάβουμε ότι αποτελεί τη χείριστη επιλογή. Δεν είναι πάντα η καλύτερη λύση πάνω στο τραπέζι.


- See more at: http://www.epikairo.gr

Πως μπορεί να υπάρξει πολιτική σταθερότητα με κοινωνική αστάθεια;

Του Χάρη Τσιοκα 

Μια πολιτική παρέμβαση μπορεί να χαρακτηρισθεί νέα και να έχει κοινωνικό , παραγωγικό και οικονομικό ενδιαφέρον , όταν επιχειρεί η να στηρίξει ,συμπληρώσει η να αλλάξει το περιεχόμενο των ασκούμενων πολιτικών! Όταν δηλαδή δεν δημιουργεί συνθήκες κοινωνικής σύγχυσης στα διλλήματα πολιτικής και αναπτυξιακής διεξόδου! Αλλιώς ..δεν την σώζουν οι 58 "μάστορες- κατασκευαστές" με τελική κατάληξη να την παίρνει το...."ποτάμι" των πραματευτάδων του εντυπωσιασμού! 

Πολιτική παρέμβαση με … «ολίγον απ όλα» δεν λέγεται "καινούργια" και αν δεν είναι υποκριτική ,είναι τουλάχιστον αδιάφορη γιατί: —αν δημιουργείται για να στηρίξει την σημερινή «πολιτική σταθερότητα» μέσα από την διαιώνιση μιας πολυκερματισμενης κοινωνικής ρευστότητας ώστε να μην εξελιχθεί σε εναλλακτικό πολιτικό ριζοσπαστισμό , τότε αυτό παράγει κοινωνική και παραγωγική αστάθεια! Αλλά πως μπορεί να υπάρξει πολιτική σταθερότητα με κοινωνική αστάθεια; 

Όμως σ αυτη τη περιπτωση ,όταν δηλαδή διαχωρίζεται η κοινωνία από την πολιτική, μπορεί αυτή η "παρέμβαση" να ονομαζεται νέα , κεντρώα , η αριστερή; Και στο τέλος , γιατί χρειάζεται μια «δοτή» κεντροαριστερά αν το ζητούμενο είναι ένας ανταγωνισμός που στοχευει σε μια καλλίτερη η χειρότερη διαχείριση της νεοφιλελεύθερης επέλασης !στο ονομα ενος "μονόδρομου" εξόδου από την κρίση. Αλλά και σ αυτη την εκδοχη , γιατί να μην ερμηνευθεί ότι τα «νέα πρόσωπα και σχήματα» , δεν είναι τίποτα άλλο παρά πίστωση πολιτικού χρόνου για την συνέχιση των ιδίων πολιτικών? —αν γίνεται πάλι, προκειμένου να συμβάλουν στη διαμόρφωση μιας άλλης προοδευτικής κυβερνητικής πλειοψηφείας, προκειμένου το σχέδιο εξόδου από την κρίση να συγκλίνει με το ευρωπαϊκό κοινωνικό και οικονομικό μοντέλο, με δικαιοσύνη και αλληλεγγύη , τότε οι εμπνευστες οφείλουν καθαρά να διατυπώσουν οτι βούληση τους ειναι να κλείσει ο κύκλος του συντηρητικού συμβιβασμού γιατι ειναι αδιέξοδος! 

Επειδή λοιπόν οι πολιτικές και κοινωνικές διεργασίες κορυφώνονται, με συσσώρευση της κοινωνικής αμφισβήτησης ,και επειδή το πολιτικό-οικονομικό αδιέξοδο καταγράφεται και εσωτερικά και διεθνώς, παρεμβάσεις περί κέντρου η αριστεράς , για να γίνουν πιστευτές πρέπει να ταυτιστούν όχι με την «κορυφή» αλλά την κοινωνική διεργασία! Να εξηγήσουν δηλαδή πως συμβάλλουν και με ποιους στην ενδυνάμωση μιας νέας εναλλακτικής κοινωνικής και πολίτικης πλειοψηφείας! Να πείσουν ότι ο ανταγωνιστικός πολιτικός λόγος και δράση , έχει ένα μέτωπο , τον επιζήμιο παραγωγικά και κοινωνικά νεοφιλελευθερισμό ! Και ότι το εναλλακτικό εγχείρημα έχει σαφή στρατηγική συνεργασιών, χωρίς αποκλεισμούς και προοδευτικό πρόσημο! Αλλιώς εύλογα, θα περισσέψουν οι ερμηνείες που θα καταλογίζουν στα "παραποτάμια" εγχειρήματα , με η χωρίς τους " κατασκευαστές" τους , την πρόθεση μιας ύστατης προσπάθειας διατήρησης του πολιτικού status με το συμπληρωματικό εφεύρημα… «ολίγον ..κέντρον και ολίγον ..αριστεραν»! Αλλά τότε τι χρειάζονται οι πατημασιές… της αρκούδας…και όχι η ιδία που έχει και ονοματεπώνυμο και διεύθυνση .? 

Ο Χ Τσιοκας είναι μέλος της Κ,Ε και πρώτος σε ψήφους υπ βουλευτής Θεσσαλονίκης στις τελευταίες εκλογές

Τα υπέρογκα οφελήματα στα ΕΛΠΕ(ελληνικά πετρέλαια ) εν μέσω κρίσης για την θέση του προέδρου τα γνωρίζετε;

ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΡΧΙΜΑΚΗΣ

Τα υπέρογκα οφελήματα στα ΕΛΠΕ(ελληνικά πετρέλαια ) εν μέσω κρίσης για την θέση του προέδρου τα γνωρίζετε;

Τον μισθό των 220.000 χιλιάδων ευρω συν μπόνους συν πιστωτικές κάρτες απεριόριστου η υψηλότατου ορίου και αλλα πολλά που τα πάτε ;;;

Η απόλυτη επιβράβευση για εκείνους που μας οδήγησαν να αναμετρηθούμε με την ιστορία μας την ψυχή μας την διαδρομή μας τους ανθρώπους που μας στήριξαν επι τέσσερις δεκαετίες ...

Η απόλυτη επιβράβευση για την δυςκολη καταςταςη εκατομμυρίων ανθρώπων που δοκιμάζονται απο την καταστροφική διακυβέρνηση 2004-2009 .

Η μούγγα (ΣΥΡΙΖΑ), η στρούγγα (ΔΗΜΑΡ) ως δεκανίκι της δεξιάς αφήγησης της χρεοκοπίας #Papathanasiou_ELPE

Τα παρακάτω δύο screenshots είναι από τα τις επίσημες ιστοσελίδες των ΣΥΡΙΖΑ-ΔΗΜΑΡ. Όπως θα παρατηρήσετε, ακόμα και τώρα που γράφεται από το πόστ, δεν έχει γίνει η ΠΑΡΑΜΙΚΡΗ ΑΝΑΦΟΡΑ για την αλητεία πρόσληψης του υπαιτίου της χρεοκοπίας της χώρας Γιάννη Παπαθανασίου, υπουργού του δραπέτη Καραμανλή.


Βλέπετε το επίσημα site του ΣΥΡΙΖΑ (syriza.gr)

Ενώ εδώ βλέπετε και το αντίστοιχο site της ΔΗΜΑΡ (www.dimokratikiaristera.gr)

Τα δύο κόμματα της Αριστεράς, τα οποία στις τελευταίες εκλογές έλαβαν αθροιστικά το 33% των ψήφων θεωρούν ήσσονος σημασίας απ' ότι φαίνεται τον διορισμό Παπαθανασίου και καταπιάνονται ναι μεν με άλλα σοβαρά θέματα, αφήνοντας ωστόσο ελεύθερο το παιχνίδι στη ΝΔ του Σαμαρά, η οποία έχει μια προφανή στόχευση:



Την αθώωση της περιόδου Καραμανλή και την μη σύνδεση της με την χρεοκοπία της χώρας. Ποιο ήταν το κυρίαρχο αφήγημα; Ότι ο Παπανδρέου και η κυβέρνησή του "χρεοκόπησαν" την χώρα με την υπογραφή του πρώτου μνημονίου και όχι ο Καραμανλής και η κυβέρνηση των Λιάπηδων, Αλογοσκούφηδων, Βουλγαράκηδων, Παπαθανασίου, Στυλιανίδηδων κλπ κλπ.



Για ακόμη μια φορά εμφανίζεται ο "κομπλεξισμός" της Αριστεράς, ανεύθυνης και υπεύθυνης. Τι νοιάζει τον ΣΥΡΙΖΑ; Μα φυσικά η εξαφάνιση του ΠΑΣΟΚ, το οποίο ευτυχώς σ' αυτό το αίτημα, της αποπομπής Παπαθανασίου εμφανίζεται ενωμένο (βλέπε εδώ τις τοποθετήσεις τόσο των στενών συνεργατών του Βενιζέλου Κωνσταντινόπουλου-Αλ Σάλεχ-Δερβένη , όσο και υπουργών της κυβέρνησης Παπανδρέου Ραγκούση-Πεταλωτή εδώ και εδώ). Γι αυτό και δεν ψελλίζει τίποτα για το μείζον θέμα. Είναι αήθες η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ να δέχεται την δεξιά αφήγηση της ιστορίας, γιατί αν αποδειχθεί ότι το μνημόνιο ήταν η μόνη επιλογή, με βάση την εγκληματική διαχείριση Καραμανλή, τότε ο ΣΥΡΙΖΑ θα πάψει να έχει λόγω ύπαρξης.



Από την άλλη η "υπεύθυνη" ΔΗΜΑΡ αγγίζει τα όρια της πολιτικής αλητείας. Δεν μπορεί να προσεγγίζεις στελέχη του λεγόμενο "παπανδρεϊκού" μπλοκ και να μην λες τίποτα για τους υπουργούς που το ΠΑΣΟΚ έδωσε μάχη όταν ήταν στην αντιπολίτευση. Με άλλα λόγια και η ΔΗΜΑΡ συνιστά δεκανίκι της δεξιάς αφήγησης, κλείνοντας το μάτι ότι τώρα που μας έκατσε το μνημόνιο, λόγω του Παπανδρέου, μην ξεχνιόμαστε, ας το εφαρμόσουμε, γιατί διαφορετικά θα βγούμε από το ευρώ (υπενθυμίζουμε ότι η ΔΗΜΑΡ που τότε ήταν εντός του ΣΥΡΙΖΑ είχε καταψηφίσει το πρώτο μνημόνιο, δηλαδή μαζί με τον Σαμαρά είχαν ψηφίσει τον μάη του 2010 την χρεοκοπία της χώρας).



Πόσο κοστολογείται η αλήθεια; Με πρωτιά στις ευρωεκλογές (ΣΥΡΙΖΑ) ή εκλογή ενός ευρωβουλευτή (ΔΗΜΑΡ);


Πόσο ζυγίζει το πολιτικό ήθος; Με το να γίνεσαι συνένοχος της δεξιάς, παίζοντας το μικροπολιτικό παιχνίδι της ad hoc αντιπολίτευσης;

Πόσο ζυγίζει η πολιτική ακεραιότητα; Με το να θέλεις τους ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ να σε στέλνουν αξιωματική αντιπολίτευση και στην Βουλή, να μπορεί αύριο μεθαύριο να σε εκλέξουν κυβέρνηση, αλλά να μην καταγγέλλεις τις πρακτικές που έδωσαν στο ΠΑΣΟΚ του 2009 το 44%;

Επειδή γνωρίζουμε ότι θα βγουν κάποια ψελλίσματα και θα ανασυρθούν δηλώσεις στελεχών που έγιναν στο Καφενείο της Βουλής ή στο αποχωρητήριο της τάδε τηλεοπτικής εκπομπής, ακόμα και η ετεροχρονισμένη επίσημη κομματική αντίδραση δεν αθωώνουν ΣΥΡΙΖΑ και ΔΗΜΑΡ. Βέβαια η σελίδα στο facebook που τρέχει ήδη και συμμετέχουν απλοί πολίτες ("βγάλτε τον άνθρωπο που χρεοκόπησε τη χώρα από τα ΕΛΠΕ") μπορεί και πρέπει να φιλοξενήσει όλους όσους ασπάζονται την αλήθεια από το χώρο της αριστεράς: ότι δηλαδή ο Καραμανλής και η κυβέρνησή του χρεοκόπησαν την χώρα.

Είναι όργιλο για τον ΣΥΡΙΖΑ να χαριεντίζεται με την καραμανλική ΝΔ ή να συζητά για συγκυβέρνηση με τον Καμμένο, που πέρα από ψεκασμένος ήταν και υπουργός-βουλευτής του Καραμανλή. Είναι επίσης όργιλο για τη ΔΗΜΑΡ να διακονεύει στήριξη από το "παπανδρεϊκό" ΠΑΣΟΚ, αλλά μια χαρά να συνεργάζεται με το Σαμαρά ένα χρόνο και μια χαρά να στέλνει τον Παπακωνσταντίνου στο Ειδικό Δικαστήριο.

Το ψέμα και το έλλειμμα αξιοπιστίας δεν πρέπει να κουκουλώνονται για μικροκομματικές σκοπιμότητες. Να σταματήσει η κατάποση καμιλών από την ελληνική Αριστερά επιτέλους


- See more at: http://www.epikairo.gr

Ραγκούσης: «Ως εδώ και μη παρέκει : Εξεταστική τώρα για το πως φτάσαμε στην χρεοκοπία του 2009»

Πρέπει ο ελληνικός λαός στου οποίου τη ζωή ήρθαν ξαφνικά τα "πάνω κάτω" να μάθει όλη την αντικειμενική κι επιστημονική αλήθεια.

Πρέπει η ελληνική κοινωνία που παρακολουθεί εμβρόντητη "το διαρκές ξέπλυμα" αυτών που διαχρονικά μας χρεοκόπησαν - Πρωθυπουργών, Υπουργών, Προέδρων ΔΕΚΟ, λ.χ. στα ΕΛΠΕ - να μάθει την σύγχρονη ιστορία της ώστε να κατανοήσει τις αιτίες της οικονομικής τραγωδίας που ζει .

Πρέπει η ελληνική νέα γενιά να μάθει όλη την αλήθεια για να συνειδητοποιήσει πόσο βαθύ και σύνθετο είναι το εθνικό μας πρόβλημα καθώς και πόση επίπονη και κυρίως ομαδική δουλειά απαιτεί η επίλυσή του.

Πρέπει όσοι κυβέρνησαν την Ελλάδα πριν το 2009 να αναλάβουν τις ατομικές και συλλογικές τους ευθύνες.

Πρέπει οι κατά καιρούς υπεύθυνοι στην ΕΕ για την τήρηση των ευρωπαϊκών συνθηκών να έρθουν αντιμέτωποι με τις δικές τους απαράγραπτες ευθύνες.

Πρέπει οι κατά καιρούς αρμόδιοι κρατικοί και πολιτικοί αξιωματούχοι να απολογηθούν για τα Greek Statistics που φαλκίδευσαν το μέλλον της σημερινής νέας γενιάς.

Πρέπει ως έθνος και πολίτες να δούμε αληθινά οτι μας συνέβη προκειμένου να μην αφήσουμε να μας ξανασυμβεί.

Πρέπει να ξεμπερδεύουμε με το παρελθόν για να πάμε μπροστά. Πραγματικά κι όχι εικονικά μπροστά !

Υ.Γ. Προφανώς να ερευνηθούν τα πάντα. Αν υπήρχε εναλλακτική λύση το 2010. Πως οι ποταποί πολιτικοί τσαμπουκάδες στη Βουλή, οι κυβερνητικές αβελτηρίες όπως και τα Ζάππεια και οι πλατείες βούλιαξαν τη χώρα σε έναν παρατεταμένο φόβο επικείμενης χρεοκοπίας.

Σε κάθε περίπτωση, να γνωρίζουν, όσοι έχουν λόγους να φοβούνται, οτι αυτήν την ιστορικής και εθνικής σημασίας εξεταστική επιτροπή δεν θα την αποφύγουν
Αργά ή γρήγορα θα πραγματοποιηθεί...

Γερουλάνος: Πρέπει να ξεχρεώσουμε τις επόμενες γενιές ώστε να μπορέσουμε να επενδύσουμε σε αυτές

Του Παύλου Γερουλάνου: 

Η πολιτική συζήτηση σήμερα στην Ελλάδα αφορά το Μνημόνιο, αποκλειστικά. Το σύνολο του πολιτικού κόσμου εξαντλείται σε μία ατέρμονη αντιπαράθεση για τους αστερίσκους του σχεδίου, χωρίς να παρουσιάζει – ούτε καν να επεξεργάζεται – μια ουσιαστική αντιπρόταση...

Αν το μέγεθος της κρίσης, η πίεση του χρόνου και η αναξιοπιστία του πολιτικού κόσμου το 2009 μας απέτρεψαν από το να δημιουργήσουμε ένα εναλλακτικό σχέδιο που θα έπαιρνε την έγκριση της Ευρώπης, αυτό δεν εξηγεί γιατί η πολιτική αντιπαράθεση σήμερα στην Ελλάδα δεν αφορά την ημέρα μετά: δηλαδή ποια Ελλάδα θέλουμε και πως θα τη δημιουργήσουμε.

Η θέση μου είναι ότι χρειαζόμαστε ένα Ελληνικό σχέδιο για την Ελλάδα του δικού μας αύριο. Ένα σχέδιο που θα αγκαλιάσουν οι Έλληνες πολίτες. Που θα σέβεται, θα αναδεικνύει και θα αξιοποιεί τα συγκριτικά πλεονεκτήματα της χώρας μας. Και που θα περιγράφει μια Ελλάδα για την οποία όλοι θέλουμε να αγωνιστούμε και όλοι μπορούμε να είμαστε περήφανοι. Με λίγα λόγια χρειαζόμαστε ένα σχέδιο για την ημέρα μετά, που θα λέει τι εμείς θέλουμε και πως εμείς θα το πετύχουμε.

Τι πρέπει να περιλαμβάνει ένα τέτοιο σχέδιο;



Πρώτον, άποψη για το ρόλο και τη θέση της Ελλάδας στον κόσμο. Τι εκπροσωπεί και τι πρεσβεύει.

Δεύτερον, πως θέλουμε να λειτουργεί η δημοκρατία μας και πως θα ενισχυθούν οι δομές της.

Τρίτον, πως θα απελευθερωθούν οι δημιουργικές δυνάμεις του τόπου που σήμερα είναι εγκλωβισμένες κάτω από το βάρος μιας αναχρονιστικής κρατικής γραφειοκρατίας, ενός ξεπερασμένου τραπεζικού συστήματος, μιας δυσλειτουργικής αγοράς, μιας εξαντλημένης δικαστικής εξουσίας.

Τέταρτον, σε τι θέλουμε να επενδύσουμε. Ποιες είναι οι δυνάμεις που μπορούν να οδηγήσουν την ανάπτυξη και τι δικαιώματα και υπηρεσίες είμαστε έτοιμοι να τους παρέχουμε για να δημιουργηθούν θέσεις εργασίας και προϊόντα για τα οποία μπορούμε να είμαστε περήφανοι.

Πέμπτον, και πιο σημαντικό: τι κράτος θέλουμε; Θέλουμε ένα κράτος μικρό, αναιμικό που αφήνει την αγορά να αποφασίσει που θα πάει; Ένα μεγάλο κράτος που σχεδιάζει και εκτελεί; Ένα κράτος που παρέχει υπηρεσίες και ελέγχους ή ένα πελατειακό κράτος όπως έχουμε σήμερα.



Θεωρώ ότι ένα Ελληνικό σχέδιο δεν μπορεί να εξαντλείται στους χρηματοοικονομικούς στόχους του μνημονίου.

Πρέπει να περιλαμβάνει ρεαλιστικούς χρηματοοικονομικούς στόχους που οδηγούν στη βιώσιμη αύξηση του πλεονάσματος και τη μείωση του χρέους.

Γιατί;

Πρώτον, διότι αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για την Εθνική μας Ανεξαρτησία.

Δεύτερον, διότι αφορά στην αξιοπιστία της χώρας μας.

Και τρίτον, διότι πρέπει να ξεχρεώσουμε τις επόμενες γενιές ώστε να μπορέσουμε να επενδύσουμε σε αυτές.

Καμία συζήτηση με οικονομικές προεκτάσεις δεν μπορεί να γίνει εκτός πολιτικής και καμία πολιτική άποψη δεν μπορεί να αγνοεί τις οικονομικές επιπτώσεις που παράγει. Οι δύο αυτοί κόσμοι είναι απολύτως αλληλένδετοι.

Αν εκφράζω το αυτονόητο συγχωρέστε με. Αλλά σε μια χώρα που η κοινωνία λειτουργεί στο περιθώριο ενός οικονομικού σχεδίου, το αυτονόητο έχει γίνει ζητούμενο.

Για αυτό η συζήτηση αφορά τους Έλληνες και οι απαντήσεις θα πρέπει να δοθούν από εμάς τους Έλληνες μέσα από μια ουσιαστική πολιτική διαδικασία. Σε αυτή τη συζήτηση οι Ευρωπαίοι γραφειοκράτες, λογιστές και τεχνοκράτες μπορούν να μας βοηθήσουν να εκτιμήσουμε το οικονομικό αποτέλεσμα των πολιτικών μας επιλογών. Η βοήθειά τους είναι απαραίτητη. Δεν μπορούν όμως και δεν θέλουμε να σχεδιάσουν το δικό μας μέλλον.

Γιατί;

Πρώτον, αποδείχθηκαν βαθύτατα συντηρητικοί. Προτάσσουν την ποσότητα της οικονομίας, όχι την ποιότητά της.

Δεύτερον, αγνοούν τα συγκριτικά πλεονεκτήματα της Ελλάδας.

Και τρίτον, δεν πιστεύουν στους Έλληνες.

Την επόμενη μέρα της Ελλάδας θα τη σχεδιάσουν εκείνοι που αγαπούν, νοιάζονται και πιστεύουν στην Πατρίδα τους. Και αυτοί είμαστε εμείς: οι ίδιοι οι Έλληνες.

Η πρώτη αντίληψη που πρέπει να ανατρέψουμε; Ο πολιτικός μας κόσμος και κατ' επέκταση οι εταίροι μας έχουν υποτιμήσει τη γνώση και τη διάθεση για αλλαγές με προοπτική που υπάρχουν σήμερα στην Ελληνική κοινωνία.

Να γίνω πρακτικός με ένα παράδειγμα για να εξηγήσω πως πρέπει να πορευτούμε.



Αν το 2009 ήταν μια κακή χρονιά για τον τουρισμό, για το 2010 προβλεπόταν η «Τέλεια Καταιγίδα». Η Αγγλία και η Γερμανία, που εκπροσωπούσαν το 60% του τουρισμού στην Ελλάδα μείωσαν κατά 10% τις κρατήσεις. Στο ξεκίνημα της τουριστικής περιόδου οι σημαντικότεροι tour operators της Ευρώπης και της Αμερικής προχώρησαν σε χιλιάδες ακυρώσεις λόγο των ταραχών στην Αθήνα. Η διάλυση της εικόνας της Ελλάδας απειλούσε περαιτέρω την οικονομία η οποία είχε ήδη βυθιστεί στη δική της κρίση. Για όσους δεν γνωρίζουν τη σημασία του Ελληνικού τουρισμού: εκπροσωπεί περίπου το 16% της Ελληνικής οικονομίας και η εικόνα της Ελλάδας ως τουριστικός προορισμός καθοδηγεί σε μεγάλο βαθμό την εικόνα της Ελλάδας στο εξωτερικό. Η κρίση στον τουρισμό ήταν μια μικρογραφία της σημερινής γενικευμένης κρίσης. Όπως επιβάλλεται σήμερα, έπρεπε να κινηθούμε άμεσα. Έπρεπε να πάρουμε ταχύτατες αποφάσεις γνωρίζοντας ότι κάθε επιλογή θα είχε μακρόχρονες επιπτώσεις στον τουρισμό και στη χώρα. Η πολιτική απόφαση που αφορά στο πρώτο ζητούμενο της Ελληνικής οικονομίας είναι το «τι». Τι τουρισμό θέλουμε; Λόγο της κρίσης, προτεραιότητα αναδείχθηκε η αύξηση των αφίξεων.

Σαν πολιτικός που ήθελα να αφιερωθώ στην ποιότητα του τουριστικού προϊόντος, η επιλογή δεν ήταν της δικής μου προτίμησης. Όμως η πολιτική διαδικασία που θα περιγράψω ανέδειξε την επιλογή που είχε ανάγκη η χώρα μου. Την υιοθέτησα και την υπηρέτησα με όλες μου τις δυνάμεις. Η πολιτική απόφαση που αφορά στο δεύτερο ζητούμενο της οικονομίας είναι «με ποιους». Ποιών τη γνώμη, τη γνώση και την εμπειρία ακούμε και με ποιους πορευόμαστε. Η επιλογή του ποιος κάθεται στο τραπέζι των αποφάσεων είναι πολιτική και αφορά στην ποιότητα της δημοκρατίας. Ο πολιτικός κόσμος και οι άμεσα εμπλεκόμενοι προτιμούν κλειστά συστήματα αποφάσεων, συνήθως για λόγους ταχύτητας. Όμως η πολιτική αντιπαράθεση προσφέρει ιδέες, δημιουργεί συνέργειες και εμπνέει υπευθυνότητα. Είναι τρία μεγάλα προτερήματα της δημοκρατίας.

 Πρόγραμμα

 Μόνιμος σύνδεσμος

 Τοποθεσία

 Επιλογές

Για πρώτη φορά στην ιστορία του Ελληνικού τουρισμού καθίσαμε όλοι γύρω από το ίδιο τραπέζι. Κράτος, επιχειρηματίες, συνδικαλιστές, κόμματα και τοπική αυτοδιοίκηση, ανεξάρτητοι φορείς και ΜΚΟ. Αποφασίσαμε να δώσουμε έμφαση εκεί που μπορούσαμε να έχουμε άμεσα αποτελέσματα: δουλέψαμε με τους tour operators της Αγγλίας και τις Γερμανίας να σταματήσουμε την από εκεί αιμορραγία. Δουλέψαμε με το Υπουργείο Εξωτερικών για να απεγκλωβίσουμε τις χιλιάδες βίζες που εκκρεμούσαν από τη Ρωσία και την Τουρκία. Αξιοποιήσαμε την προσέγγιση με το Ισραήλ για να προσελκύσουμε τουρίστες από εκεί. Το 2010 παρά τη σημαντική μείωση των αφίξεων από την Αγγλία και τη Γερμανία κλείσαμε τη χρονιά καλύτερα από το 2009. Οριακά αποφύγαμε την κατάρρευση και βάλαμε τις βάσεις για την ανάπτυξη. Το 2011 μόλις ένα χρόνο μετά σπάσαμε όλα τα ρεκόρ. Η επιτυχία ήταν συλλογική.

Η αύξηση των αριθμών ανέδειξε ένα άλλο πρόβλημα του κόσμου του τουρισμού. Την καθυστέρηση στην αδειοδότηση τουριστικών επενδύσεων. Αυτή η διαδικασία αφορά στο τρίτο ζητούμενο της Ελληνικής οικονομίας: την απελευθέρωση των δημιουργικών δυνάμεων της χώρας. Ξεκινήσαμε μια χρονοβόρα διαδικασία που αφορούσε τρία υπουργεία, δύο κρατικούς φορείς, και τον ιδιωτικό τομέα. Όχι μόνο ανακαλύψαμε ότι μπορούσαμε να απλοποιήσαμε τις διαδικασίες χωρίς να αφαιρέσουμε κανέναν έλεγχο ασφάλειας ή ποιότητας αλλά ότι οι απλές διαδικασίες διευκόλυναν τον έλεγχο. Δουλεύοντας όλοι μαζί, οι προτάσεις που καταθέσαμε μείωναν τις διαδικασίες για την αδειοδότηση κατά 70%. Την επαναδειοδότηση κατά 90%. Σε αυτή τη διαδικασία, η συμβολή των δημοσίων υπαλλήλων ήταν παραδειγματική. Το υπογραμμίζω διότι αν θέλουμε να πάει η χώρα μπροστά είναι ώρα να σταματήσουμε να εγκλωβιζόμαστε σε στερεότυπα και να χωρίζουμε τους Έλληνες σε καλούς και κακούς. Το τέταρτο ζητούμενο της Ελληνική οικονομίας αφορά στο «πως». Με τι κριτήρια επιλέγεις που θα επενδύσεις. Εμείς, αποφασίσαμε να επενδύσουμε σε όποιον ήταν έτοιμος. Σε εκείνον που μπορούσε να φέρει αποτελέσματα πιο γρήγορα. Επιλέξαμε την ιστιοπλοΐα, όχι το βουνό. Επιλέξαμε τις κορεσμένες περιοχές, όχι τον εναλλακτικό τουρισμό. Επιλέξαμε τις τουριστικές κατοικίες, αφήσαμε τις παραθεριστικές. Αυτές ήταν αποφάσεις που επηρέασαν ζωές ανθρώπων. Παρόλο που διαφωνήσαμε, όλοι γνώριζαν το σκεπτικό με το οποίο τις πήραμε. Και για αυτό τις υπηρετήσαμε. Παρόλο που οι αποφάσεις που χρειάστηκε να πάρω ήταν συχνά επίπονες, τις πήρα με τη σιγουριά ότι είχα τη στήριξη των ανθρώπων που είχαν συμμετάσχει στη διαδικασία. Σε αυτή την απλή λογική βασίζεται η δύναμη της δημοκρατίας και η σημασία της πολιτικής. Και για να μην είμαι άδικος με τους «τεχνοκράτες», εταιρία συμβούλων μας βοήθησε να αξιολογήσουμε και να ιεραρχήσουμε τις επιλογές μας.

Τέλος, κάθε πολιτική απόφαση αφορά στην ερώτηση «Τι κράτος θέλουμε;». Η επιλογή αφορά στο που το κράτος ηγείται, που ακολουθεί και που βγαίνει από τη μέση. Ο ελληνικός πολιτικός κόσμος, ανεξαρτήτου απόχρωσης θεωρεί ότι έχει μόνο την πρώτη επιλογή. Και αυτό έχει προεκτάσεις:

Πρώτον, συγκεντρώνει τις ευθύνες αντί να τις μοιράζει.

Δεύτερον, αναλώνει τις δυνάμεις του κράτους σε ενέργειες στις οποίες δεν θα έπρεπε να συμμετέχει και σε ελέγχους που άλλοι μπορούν να κάνουν πιο αποτελεσματικά.

Και τελικά οδηγεί σε μια νοοτροπία που αντιμετωπίζει τον πολίτη σαν άβουλο ή ένοχο αντί να τον αντιμετωπίζει σαν ελεύθερη δύναμη δημιουργίας που μπορεί να αναλάβει ευθύνες και να παράξει έργο.

Σε ό,τι αφορούσε την εικόνα της Ελλάδας στο εξωτερικό και την εκπροσώπησή μας στο διεθνές στερέωμα κρατήσαμε τα ηνία. Επίσης κρατήσαμε τα ηνία όπου θέλαμε η ανάπτυξη να γίνει ισορροπημένα και με σεβασμό στα δικαιώματα του πολίτη. Εκεί που η ιδιωτική πρωτοβουλία μπορούσε να έχει καλύτερα αποτελέσματα από το κράτος (όπως στην ανάδειξη τουριστικών εμπειριών και στην αξιολόγηση τουριστικών καταλυμάτων) διευρύναμε τη συνεργασία μας. Μια τέτοια διαδικασία είναι επίπονη και χρονοβόρα. Δημιουργεί τριβές. Όμως είναι μια διαδικασία που ενώνει. Διότι αναδεικνύει ότι μαζί μπορούμε να δημιουργήσουμε κάτι μεγαλύτερο από αυτά στα οποία διαφωνούσαμε. Δεν είναι τυχαίο ότι σήμερα οι Έλληνες κοιτούν προς τον τουρισμό και τους ανθρώπους του με την ελπίδα ότι κάτι μπορεί επιτέλους να αλλάξει.

Εάν θέλουμε να αναδείξουμε έναν Ελληνικό δρόμο για την επόμενη μέρα, ένα δρόμο που σχεδιάζεται από Έλληνες και αφορά τους Έλληνες, πρέπει να ξεκινήσουμε τον πολιτικό διάλογο και τη διαδικασία που περιέγραψα. Μέσα στα κόμματα, μέσα στην κοινωνία και τελικά μέσα στο Ελληνικό Κοινοβούλιο. Η σημερινή απουσία στόχων και προοπτικής, σε συνδυασμό με τη δυσλειτουργία των θεσμών σπέρνει το φόβο στην κοινωνία. Ο Έλληνας δεν ξέρει που να ακουμπήσει. Ο φόβος γίνεται απόγνωση. Και η απόγνωση οδηγεί στα άκρα. Ο ρόλος της πολιτικής (και η μαγεία της αν θέλετε) αναδεικνύεται όταν ο πολιτικός κόσμος και κατ' επέκταση το κράτος δεν είναι πια ο χώρος που φοβόμαστε αλλά γίνεται ο χώρος στον οποίο συναντιόμαστε. Ο χώρος στον οποίο διαπραγματευόμαστε και θέτουμε τους στόχους για το δικό μας μέλλον. Ο χώρος στον οποίο κατανοούμε τις επιλογές μας και κινητοποιούμαστε γύρω από αυτές. Ο χώρος, τελικά, στον οποίο γινόμαστε και πάλι συνειδητοποιημένοι πολίτες.

Αυτόν τον πολιτικό χώρο πρέπει να δημιουργήσουμε σήμερα στην Ελλάδα.

Αποκαλυπτικό: Ο Παπαθανασίου έστειλε εν γνώσει του πλαστά στοιχεία για το έλλειμμα

Σε προηγούμενό μας ποστ '' Ο Παπαθανασίου έκρυψε στο συρτάρι του τα δελτία εκτέλεσης προϋπολογισμού #elleimma2009 '', εξηγήσαμε αναλυτικά πως η παράνομη μη δημοσιοποίηση εκ μέρους του ΥπΟικ, Γιάννη Παπαθανασίου, των δελτίων προϋπολογισμού για τους μήνες Ιούλιο-Αύγουστο-Σεπτέμβριο του 2009, απέκρυψε από τον ελληνικό λαό ότι το έλλειμμα έως τον Αύγουστο ήταν περίπου 21 δις ευρώ δηλ. ήδη κοντά στο 10% του ΑΕΠ!

Ο μόνος που γνώριζε το πραγματικό έλλειμμα ήταν ο ίδιος ο Παπαθανασίου και πιθανώς ο τότε πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής. Ουδείς άλλος, σε Ελλάδα και Ευρώπη, γνώριζε το πραγματικό ύψος του ελλείμματος καθώς εκείνο μπορούσε να αποδειχθεί μόνο από τα συγκεκριμένα δελτία τα οποία ο Παπαθανασίου κράτησε στο συρτάρι του...

Προσέξτε, η απόκρυψη των πραγματικών στοιχείων είναι η μισή απάτη. Η άλλη μισή απάτη είναι η αποστολή ψευδών στοιχείων στην Ε.Ε.! Παραθέτουμε τα στοιχεία που εξασφαλίσαμε και αποδεικνύουν ότι ο Παπαθανασίου πλαστογράφησε στοιχεία του προϋπολογισμού και τα έστειλε με τον πλέον επίσημο τρόπο [EDP Notification] στις 2 Οκτωβρίου 2009 στους εταίρους μας! Και όλα αυτά, 2 μόλις ημέρες πριν από τις εθνικές εκλογές της 4ης Οκτωβρίου του 2009:

Στο EDP που στάλθηκε 2 Οκτωβρίου, το έλλειμμα γενικής κυβέρνησης προβλέπεται να είναι 14.4 δις και το έλλειμμα κεντρικής 17.5 δις για το σύνολο του 2009:






Όμως στο 8μηνο, με βάση το δελτίο Π/Υ που ΔΕΝ δημοσίευσε ο Παπαθανασίου, το έλλειμμα κρατικού προϋπολογισμού (δλδ κεντρικής κυβέρνησης) ήταν ήδη 20.9 δις
(διπλάσιο σχεδόν από το αντίστοιχο 8μηνο του 2008).

Στο 8μηνο δηλαδή το έλλειμμα κεντρικής κυβέρνησης ήταν ήδη 3.4 δις ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ από την πρόβλεψη για το έτος!


ΜΕ ΒΑΣΗ ΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ συνεπώς, σε μηνιαία βάση το κράτος δημιουργούσε έλλειμμα 2.6 δις (20.9 δις δια 8 μήνες). Με απλή αναγωγή, στο έτος αυτό σημαίνει έλλειμμα 2.6Χ12=31.3 δις Αντί γι αυτό, ο Παπαθανασίου έστειλε πρόβλεψη για έλλειμμα κρατικού προϋπολογισμού 17.5 δις, δηλαδή 13,8 δις παρακάτω! Όσο για τον ισχυρισμό ότι αν ξανάβγαιναν θα έπαιρναν μέτρα και θα κρατούσαν το έλλειμμα εκεί που έλεγαν (δηλαδή θα εξοικονομούσαν περίπου 14 δις σε 3 μήνες)....ας σκεφτούμε μόνο πως ΟΛΟ ΤΟ ΕΤΗΣΙΟ κονδύλι για μισθούς που είχε προϋπολογίσει να πληρώσει το δημόσιο το 2009 ήταν περίπου 14 δις! Άρα μιλάμε για καθαρή απάτη. Αυτό το ποστ από μόνο του αρκεί να ξεκινήσει δικαστική έρευνα για τον κο Παπαθανασίου, έχοντας ως αιτία την εξαπάτηση του ελληνικού λαού και των αρμόδιων ευρωπαϊκών οργάνων με πλαστογράφηση στοιχείων του προϋπολογισμού. Αντί αυτού, ο Σαμαράς επιβραβεύει τον Παπαθανασίου διορίζοντάς τον στα ΕΛΠΕ, ενώ τώρα ο νυν πρωθυπουργός κινδυνεύει καθώς η υπόθεση Παπαθανασίου ίσως εξελιχθεί σε «Βατοπέδι» για τον ίδιο. Σε πιθανή σύσταση εξεταστικής επιτροπής, αυτό που θα πρέπει να διερευνηθεί είναι οι ευθύνες Καραμανλή. Αν και εφόσον αποδειχθεί ότι γνώριζε το πραγματικό έλλειμμα, κάτι που φαντάζει απόλυτα πιθανό, η δικαιοσύνη θα πρέπει να αποδώσει πάσα ευθύνη για τα συγκεκριμένα πρόσωπα που οδήγησαν τη χώρα στη χρεοκοπία και κατά συνέπεια στο μνημόνιο.

epikairo

Ανακοίνωση Γραφείου Τύπου του Γ. Παπανδρέου για τη τοποθέτηση νέου Προέδρου στα ΕΛΠΕ

• 1 Μαρτίου 2014, 12:46

Ανακοίνωση, Γραφείο Τύπου, Πρώην Πρωθυπουργός
Η απόφαση της κυβέρνησης να τοποθετήσει Πρόεδρο στα Ελληνικά Πετρέλαια, τον κ. Γιάννη Παπαθανασίου, είναι μιά ακόμη απόφαση που έρχεται να προστεθεί σε μιά σειρά άλλων απαράδεκτων αποφάσεων, οι οποίες προκαλούν εντονότατο προβληματισμό ως προς τη στόχευσης τους, αλλά και αγανάκτηση, καθώς έρχονται σε ευθεία αντίθεση με τις επίπονες προσπάθειες των Ελλήνων πολιτών, για να βγει η χώρα από τη κρίση και να αλλάξουν τα κακώς κείμενα.

Βεβαίως, το ζήτημα δεν είναι ο κ. Παπαθανασίου.
Είναι οι αντιλήψεις, οι νοοτροπίες και οι συμπεριφορές που επικράτησαν στη διαχείριση των δημοσίων πραγμάτων επί των ημερών της κυβέρνησης Καραμανλή, με αποτέλεσμα τη δημιουργία ελλειμμάτων και τη διόγκωση του χρέους, τα ψευδή στατιστικά στοιχεία των δημοσιονομικών μεγεθών και βεβαίως, την αναξιοπιστία της χώρας διεθνώς, όλα αυτά δηλαδή, που οδήγησαν τη χώρα στην κρίση.

Ο κ. Παπαθανασίου, με τις επιλογές του και τις αποφάσεις του ως Υπουργός Οικονομικών, συνέβαλε σε αυτήν την καταστροφική πολιτική.

Μια πολιτική, που έπληξε το δημόσιο συμφέρον και δεν σεβάστηκε τα χρήματα των Ελλήνων πολιτών.

Σε αντίθεση με την διαφάνεια που προσπάθησε – παρά τις δυσκολίες λόγω της κρίσης -, να εμπεδώσει η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Όπως, για παράδειγμα, στην διαχείριση και την αξιοποίηση των υδρογονανθράκων, με την διαμόρφωση σαφούς ρυθμιστικού περιβάλλοντος, με την εισαγωγή διαφανών κανόνων και διαδικασιών, που διασφαλίζουν τον πλούτο της χώρας και επιβάλλουν καθαρούς όρους στην αξιοποίηση του, κάτι που όλοι σήμερα αποδέχονται, παρά την σκόπιμη, αν και φαιδρή συνωμοσιολογία που αναπτύχθηκε.

Η κυβέρνηση Καραμανλή, της οποίας τελευταίος Υπουργός Οικονομικών ήταν ο κ. Παπαθανασίου, παρέδωσε έλλειμμα κοντά στο 16%, ενώ λίγα μόλις εικοσιτετράωρα πριν από τις εκλογές του 2009, με δική του ευθύνη, η αρμόδια Ελληνική Αρχή ενημέρωνε επισήμως την Eurostat, πως το έλλειμμα θα ανέρχονταν σε μόλις 6%.

Παρέδωσε χρέος διπλάσιο από αυτό που παρέλαβαν οι κυβερνήσεις Καραμανλή.
Κατέστησε τη χώρα διεθνώς αναξιόπιστη, με τα ψευδή στατιστικά στοιχεία, ενώ παράλληλα απέκρυπτε συνειδητά, μαζί με τον τότε πρωθυπουργό, την αλήθεια σχετικά με την κατάσταση της οικονομίας από τον Ελληνικό λαό.

Υπενθυμίζεται ότι, πλέον, τα πραγματικά στοιχεία των δημοσιονομικών μεγεθών, φέρουν την υπογραφή του σημερινού Πρωθυπουργού, Αντώνη Σαμαρά, στην εισηγητική έκθεση του περσινού προϋπολογισμού και την ψήφο του τότε Πρωθυπουργού, Κώστα Καραμανλή, κατά την ψήφιση του προϋπολογισμού.

Σήμερα, η κυβέρνηση, με την επιλογή της, επιχειρεί να οδηγήσει στη σιωπή της λήθης τις πραγματικές αιτίες της κρίσης, τους υπεύθυνους που με τις πράξεις τους έσπρωξαν τη χώρα στο χείλος μιας εθνικής καταστροφής και μαζί, να επιβραβεύσει ό,τι και όποιους έσπρωξαν την Ελλάδα στην ομηρία των δανειστών της.

Και είναι αδιανόητο, ότι το ΠΑΣΟΚ, ως κυβερνητικός εταίρος, επέτρεψε να υπάρξει αυτή η επιλογή. Το ΠΑΣΟΚ, που σήκωσε μόνο του το βάρος της αντιμετώπισης της κρίσης που άλλοι προκάλεσαν – και στη συνέχεια, ανερυθρίαστα, όχι μόνον ήταν απόντες αλλά και στέκονταν απέναντι στις προσπάθειες της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ.

Αν η κυβέρνηση κατανοεί τη σημασία της επιλογής της αλλά παρά ταύτα αδιαφορεί για αυτό, φέρει τεράστιες πολιτικές και ηθικές ευθύνες, οι οποίες πρέπει να της καταλογιστούν.

Αν δεν κατανοεί τη σημασία της επιλογής της, τότε εκθέτει τη χώρα σε νέους κινδύνους και έχουμε όλοι χρέος να την προειδοποιήσουμε.

Σε κάθε περίπτωση, δείχνει ότι αδιαφορεί για τους κόπους και τις θυσίες των Ελλήνων. Αναπαράγει αντιλήψεις, νοοτροπίες και συμπεριφορές του παρελθόντος.

Έχει μόνον μία επιλογή. Να πάρει πίσω την απόφασή της.

Παπανδρέου πυροβολεί εμπρηστές και λωτοφάγους

Η απόφαση της κυβέρνησης να τοποθετήσει Πρόεδρο στα Ελληνικά Πετρέλαια, τον κ. Γιάννη Παπαθανασίου, είναι μιά ακόμη απόφαση που έρχεται να προστεθεί σε μιά σειρά άλλων απαράδεκτων αποφάσεων, οι οποίες προκαλούν εντονότατο προβληματισμό ως προς τη στόχευσης τους, αλλά και αγανάκτηση, καθώς έρχονται σε ευθεία αντίθεση με τις επίπονες προσπάθειες των Ελλήνων πολιτών, για να βγει η χώρα από τη κρίση και να αλλάξουν τα κακώς κείμενα.

Βεβαίως, το ζήτημα δεν είναι ο κ. Παπαθανασίου.

Είναι οι αντιλήψεις, οι νοοτροπίες και οι συμπεριφορές που επικράτησαν στη διαχείριση των δημοσίων πραγμάτων επί των ημερών της κυβέρνησης Καραμανλή, με αποτέλεσμα τη δημιουργία ελλειμμάτων και τη διόγκωση του χρέους, τα ψευδή στατιστικά στοιχεία των δημοσιονομικών μεγεθών και βεβαίως, την αναξιοπιστία της χώρας διεθνώς, όλα αυτά δηλαδή, που οδήγησαν τη χώρα στην κρίση.

Ο κ. Παπαθανασίου, με τις επιλογές του και τις αποφάσεις του ως Υπουργός Οικονομικών, συνέβαλε σε αυτήν την καταστροφική πολιτική.

Μια πολιτική, που έπληξε το δημόσιο συμφέρον και δεν σεβάστηκε τα χρήματα των Ελλήνων πολιτών.

Σε αντίθεση με την διαφάνεια που προσπάθησε – παρά τις δυσκολίες λόγω της κρίσης -, να εμπεδώσει η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Όπως, για παράδειγμα, στην διαχείριση και την αξιοποίηση των υδρογονανθράκων, με την διαμόρφωση σαφούς ρυθμιστικού περιβάλλοντος, με την εισαγωγή διαφανών κανόνων και διαδικασιών, που διασφαλίζουν τον πλούτο της χώρας και επιβάλλουν καθαρούς όρους στην αξιοποίηση του, κάτι που όλοι σήμερα αποδέχονται, παρά την σκόπιμη, αν και φαιδρή συνωμοσιολογία που αναπτύχθηκε.

Η κυβέρνηση Καραμανλή, της οποίας τελευταίος Υπουργός Οικονομικών ήταν ο κ. Παπαθανασίου, παρέδωσε έλλειμμα κοντά στο 16%, ενώ λίγα μόλις εικοσιτετράωρα πριν από τις εκλογές του 2009, με δική του ευθύνη, η αρμόδια Ελληνική Αρχή ενημέρωνε επισήμως την Eurostat, πως το έλλειμμα θα ανέρχονταν σε μόλις 6%.

Παρέδωσε χρέος διπλάσιο από αυτό που παρέλαβαν οι κυβερνήσεις Καραμανλή.

Κατέστησε τη χώρα διεθνώς αναξιόπιστη, με τα ψευδή στατιστικά στοιχεία, ενώ παράλληλα απέκρυπτε συνειδητά, μαζί με τον τότε πρωθυπουργό, την αλήθεια σχετικά με την κατάσταση της οικονομίας από τον Ελληνικό λαό.

Υπενθυμίζεται ότι, πλέον, τα πραγματικά στοιχεία των δημοσιονομικών μεγεθών, φέρουν την υπογραφή του σημερινού Πρωθυπουργού, Αντώνη Σαμαρά, στην εισηγητική έκθεση του περσινού προϋπολογισμού και την ψήφο του τότε Πρωθυπουργού, Κώστα Καραμανλή, κατά την ψήφιση του προϋπολογισμού.

Σήμερα, η κυβέρνηση, με την επιλογή της, επιχειρεί να οδηγήσει στη σιωπή της λήθης τις πραγματικές αιτίες της κρίσης, τους υπεύθυνους που με τις πράξεις τους έσπρωξαν τη χώρα στο χείλος μιας εθνικής καταστροφής και μαζί, να επιβραβεύσει ό,τι και όποιους έσπρωξαν την Ελλάδα στην ομηρία των δανειστών της.

Και είναι αδιανόητο, ότι το ΠΑΣΟΚ, ως κυβερνητικός εταίρος, επέτρεψε να υπάρξει αυτή η επιλογή. Το ΠΑΣΟΚ, που σήκωσε μόνο του το βάρος της αντιμετώπισης της κρίσης που άλλοι προκάλεσαν – και στη συνέχεια, ανερυθρίαστα, όχι μόνον ήταν απόντες αλλά και στέκονταν απέναντι στις προσπάθειες της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ.

Αν η κυβέρνηση κατανοεί τη σημασία της επιλογής της αλλά παρά ταύτα αδιαφορεί για αυτό, φέρει τεράστιες πολιτικές και ηθικές ευθύνες, οι οποίες πρέπει να της καταλογιστούν.

Αν δεν κατανοεί τη σημασία της επιλογής της, τότε εκθέτει τη χώρα σε νέους κινδύνους και έχουμε όλοι χρέος να την προειδοποιήσουμε.

Σε κάθε περίπτωση, δείχνει ότι αδιαφορεί για τους κόπους και τις θυσίες των Ελλήνων. Αναπαράγει αντιλήψεις, νοοτροπίες και συμπεριφορές του παρελθόντος.

Έχει μόνον μία επιλογή. Να πάρει πίσω την απόφασή της.

http://www.smartpost.gr/

Διώκεται με βαριές κατηγορίες ο άνθρωπος που επεχείρησε να εμπλέξει τον Μιχάλη Καρχιμάκη...

Διώκεται σε βαθμό κακουργήματος για συγκρότηση εγκληματικής οργάνωσης με σκοπό την ανθρωποκτονία, για παράβαση του νόμου περί ναρκωτικών, για εκβιάσεις, πλαστογραφία και απάτη ο πρ. πρόεδρος εργαζομένων της ΕΥΠ Κ. Αγγελάκης. 

Ποινικές διώξεις σε βαθμό κακουργήματος κατά έξι ατόμων άσκησε η εισαγγελία αναφορικά με το σχέδιο εξόντωσης του δημοσιογράφου Κώστα Βαξεβάνη. Πρόκειται για το σχέδιο εξόντωσης που είχε αποκαλύψει αναλυτικά το Hot Doc σε δημοσίευμά του παρουσιάζοντας όλα τα στοιχεία και τις αποδείξεις για τον τρόπο λειτουργίας μίας παραομάδας πρακτόρων της ΕΥΠ.

Οι έξι κατηγορούνται για διεύθυνση, συγκρότηση και ένταξη σε εγκληματική οργάνωση με σκοπό την ανθρωποκτονία, για παράβαση του νόμου περί ναρκωτικών, για εκβιάσεις, πλαστογραφία και απάτη.

Οι έξι κατηγορούμενοι είναι, ο πράκτορας της ΕΥΠ και πρώην διευθυντής κατασκοπείας Κώστας Αγγελάκης, ο συνεργάτης του Σοφοκλής Κουκουλίτσιος, Γιώργος Πολύζος, Γιώργος Δημητριάδης, Αλκιβιάδης Καστάνης και Αντώνης Κασβίκης.

Το σχέδιο εξόντωσης ξεκίνησε με τη δημοσίευση πλαστών αποδείξεων της ΕΥΠ, οι οποίες εμφάνιζαν τον Κώστα Βαξεβάνη ως μισθοδοτούμενο της ΕΥΠ. Σκόνταψαν όμως πάνω στη δημοσιογραφική έρευνα του Hot Doc που τούς χάλασε τα σχέδια.

Έπειτα από οκτώ μήνες έρευνα της δημοσιογραφικής ομάδας του HOT DOC συγκεντρώθηκαν στοιχεία με βάση το οποία ξεκίνησε αστυνομική έρευνα και τελικώς ασκήθηκαν διώξεις.

Οι “άγιες Τράπεζες”
Η αρχή έγινε το Μαϊο του 2012. Το Hot Doc δημοσίευσε μία μεγάλη έρευνα η οποία απεκάλυπτε τα σκάνδαλα των Τραπεζών και την λειτουργία των τραπεζιτών μέσα από ένα δίκτυο απάτης και υπεξαιρέσεων που περιλάμβανε offshore εταιρίες. Την ημέρα που το περιοδικό βγήκε στα περίπτερα, το blog Fimotro, του Γιάννη Παπαγιάνη, δημοσίευσε μια πλαστή απόδειξη της ΕΥΠ, που εμφάνιζε τον Κώστα Βαξεβάνη να εισπράττει από την Υπηρεσία 50.000 ευρώ ως "αμοιβή εξαμήνου".

Ο Κώστας Βαξεβάνης συνέδεσε από την πρώτη στιγμή την δημοσίευση της πλαστής απόδειξης, με την προσπάθεια αποδόμησής του εξαιτίας των αποκαλύψεων για τις Τράπεζες. Την ίδια περίοδο, το Fimotro έκανε δημοσιεύματα που εμφάνιζαν τον δημοσιογράφο του Reuters Στήβεν Γκρέι, ο οποίος έκανε αποκαλυπτικά δημοσιεύματα για την Τράπεζα Πειραιώς, ως απεσταλμένο μυστικών υπηρεσιών που ήθελαν να χτυπήσουν τις ελληνικές Tράπεζες και την ελληνική Οικονομία.

Επιχείρησαν να τον εξοντώσουν
Όπως είχε γραφτεί πρόσφατα στο koutipandoras.gr, στις 9 Σεπτεμβρίου του 2012, πέντε άτομα, εισέβαλαν στο σπίτι του δημοσιογράφου Κώστα Βαξεβάνη, στήνοντάς του καρτέρι. Ο Βαξεβάνης τους αντιλήφθηκε και ειδοποίησε την αστυνομία η οποία δεν κατάφερε να τους συλλάβει. Τις επόμενες ημέρες η ΕΛΑΣ υποβάθμισε την ενέδρα σε απόπειρα διάρρηξης και δεν κάλεσε αρχικώς κανέναν μάρτυρα από όσους είδαν το περιστατικό να καταθέσει. Μόνο όταν το θέμα έφτασε στη Βουλή, κλήθηκαν οι μάρτυρες.

Μερικές μέρες μετά την ενέδρα, μια γυναίκα εμφανίστηκε στο HOT DOC και αποκάλυψε πως δούλευε για μια ομάδα υπαλλήλων της ΕΥΠ, οι οποίοι είχαν νοικιάσει γραφεία κοντά στα γραφεία του HOT DOC και έχοντας πάρει εντολή από τραπεζίτες, σχεδίαζαν να εξοντώσουν αρχικώς ηθικά και στη συνέχεια βιολογικά τον Κώστα Βαξεβάνη αλλά να συκοφαντήσουν και άλλους δημοσιογράφους οι οποίοι χαρακτηρίζονταν "εχθρικοί".

Αποκάλυψε πως η ίδια με εντολή του πράκτορα της ΕΥΠ Κώστα Αγγελάκη και του συνεργού του Σοφοκλή Κουκουλίτσιου, έφτιαξε πλαστές αποδείξεις που εμφάνιζαν τους δημοσιογράφους ως χρηματοδοτούμενους από την ΕΥΠ και τις διοχέτευσαν σε φιλικούς τους δημοσιογράφους για αξιοποίηση. Μια σειρά φωτοτυπιών με πλαστές αποδείξεις στάλθηκαν στην ΕΣΗΕΑ, ενώ άλλες μεμονομένα στον συγκρότημα του Κουρή.

Η αποκάλυψη της αλήθειας

Η γυναίκα που έκανε τις αποκαλύψεις δέχθηκε να κάνει επίσημη γραφολογική εξέταση που απέδειξε πως έλεγε την αλήθεια, ήταν δηλαδή η πλαστογράφος. Τα στοιχεία όλα κατατέθηκαν επίσημα στην Εισαγγελία. η μάρτυρας κατέθεσε και επισήμως μπαίνοντας σε πρόγραμμα προστασίας μαρτύρων.

Η έρευνα της Αστυνομίας οδήγησε σε μια ομάδα ατόμων που πραγματικά είχε νοικιάσει διαμέρισμα με κρύπτες κοντά στα γραφεία του HOT DOC.

Μία ακόμη από τις επιχειρήσεις της ομάδας ήταν η προσπάθεια συκοφάντησης της Αγγελικής Αγούλου, πρώην διευθύντριας υποκαταστήματος της Τράπεζας Πειραιώς στη Ζάκυνθο, η οποία είχε καταθέσει στον Εισαγγελέα Οικονομικού Εγκλήματος Πεπόνη, στοιχεία για την Τράπεζα. Η ομάδα θα έβαζε ναρκωτικά σε κατάστημα της οικογένειας Αγούλου τα οποία στη συνέχεια θα ανακάλυπτε η αστυνομία παρουσία μάλιστα καναλιών, για να αχρηστευθεί η Αγγελική Αγούλου ως μάρτυρας.

Οι διώξεις σε βάρος των πρακτόρων της ΕΥΠ και της παραομάδας του αποτελούν μία δικαίωση της δημοσιογραφικής έρευνας του Hot Doc. Η Δικαιοσύνη επιβεβαίωσε με τον πλέον προφανή τρόπο αυτά που εδώ και μήνες επισημαίναμε με ντοκουμέντα

Δείτε τα ντοκουμέντα